Riyâzüs-Sâlihîn - İmâm Nevevî

Muhamed Dolaku · 15 Ağu 2012

437.[FONT=&quot] Enes radıyallahu anhden rivayet edildiğine göre Resûlullah sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurdu:

[FONT=&quot]Allah Teâlâ, kulunun bir şey yedikten sonra hamdetmesinden, bir şey içtikten sonra hamdetmesinden hoşnut olur.[/FONT]

[FONT=&quot]Müslim, Zikir 89. Ayrıca bk. Tirmizî, Etime 18[/FONT]

Açıklamalar

[FONT=&quot]Bir şey yediği ya da bir şey içtiği zaman Allaha hamdetmek, kulun o nimeti kendisine verene teşekkür etmesi demektir. Bir başka ifade ile böylesi bir teşekkür, kulluk görevleri cümlesindendir. Tabiatıyla şükür, nimetin devamını ve artmasını sağlar. O halde yokluk yoksulluk çekmemek için nimetin her çeşidini şükürle karşılamak gerekmektedir. Nankörlük hayır getirmez ve eldeki nimetin elden çıkmasına sebep olur.[/FONT]

[FONT=&quot]Hamd etmek kulluk borcu olduğu halde, Allah Teâlânın hamdeden kuldan razı olması, büyük bir lutuf ve ihsândır. Onun sonsuz rahmetinin bir tecellisidir.[/FONT]

[FONT=&quot]Allahın rızası her türlü nimetin ve ikrâmın üstündedir. O, razı olduğu kulunu elbette azâba ve sıkıntıya sokmaz. Onun rızâsını kazanmak kurtulmak demektir. Bu en büyük mazhariyettir. Hadisimizdeki büyük müjde şimdi daha iyi anlaşılmaktadır. Zira Yüce Rabbimiz, verdiği nimetlerden istifade eden kullarının kendisine hamd ve şükürde bulunmasından razı olmaktadır. Onun rızâsını kazanmak bir anlamda bu kadar kolaydır. Bu da müminler için ümitli olmak için yeterlidir.[/FONT]

Hadisten Öğrendiklerimiz

[FONT=&quot]1. Allahın rızâsını kazanmanın çok çeşitli yolları vardır.[/FONT]

[FONT=&quot]2. Yenilen içilen nimetlere hamdetmek de bu yollardan biridir.[/FONT]

[FONT=&quot]3. Allah Teâlâ kullarına hadsiz hesapsız karşılık verir. Bu sebeple Onun rahmetini kazanmaya bakmak gerekir.[/FONT]
[/FONT]
__________________

Muhamed Dolaku · 15 Ağu 2012

438.[FONT=&quot] Ebû Musâ radıyallahu anhden rivayet edildiğine göre Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurdu:

[FONT=&quot]Azîz ve celîl olan Allah, gündüz günah işleyenin tövbesini kabul etmek için gece rahmet kapısını açık tutar; gece günah işleyenin tövbesini kabul etmek için gündüz rahmet kapısını açık tutar. Bu uygulama güneş batıdan doğuncaya kadar böylece devam eder.[/FONT]

[FONT=&quot]Müslim, Tevbe 31[/FONT]

Açıklamalar

[FONT=&quot]Yüce Rabbimiz, günah işleyen kulları için gece ya da gündüze bağlı olarak muamele etmez. Yani onların cezalarını hemen vermediği gibi, ne zaman tövbe ederlerse o zaman kulları için kabul ve rahmet kapısını açık bulundurur. Hiç şüphesiz önemli olan, işlenen günah için derhal tövbe etmektir. Fakat tövbe, gündüzden geceye veya geceden gündüze tehir edilmişse, ya da daha sonraki zamanlara bırakılmışsa, artık kabul edilmez diye bir şey akla gelmemelidir. Allah Teâlânın tövbeleri kabulü, güneşin batıdan doğuşuna yani mevcut düzenin tersine dönüp kıyametin kopmasına kadar devam etmektedir. Bu genişlik bizim gibi günahkâr ve ihmalci kullar için ne büyük bir lutuf ve ikrâmdır.[/FONT]

[FONT=&quot]Hiç şüphesizdir ki, güneşin batıdan doğuşuna kadar tövbelerin kabul edilmesi, o müthiş değişikliği görecek kullar içindir. O olaydan önce yaşayıp ölenler için ise, son nefese kadardır. [/FONT]

[FONT=&quot]Güneşin batıdan doğuşu, bilindiği gibi kıyamet alâmetlerindendir. O zaman tövbe kapıları kapanır. Nitekim Allah Teâlâ, Rabbinin bazı alâmetleri geldiği gün, önceden inanmamış ya da imanında bir hayr kazanmamış olan kimseye artık imanı bir fayda sağlamaz. [Enâm sûresi (6),158] buyurmuştur.[/FONT]

[FONT=&quot]Şahıs olarak son nefese, dünya halkı olarak da güneşin batıdan doğuşuna kadar tövbe etme imkânına sahip bulunmak, gerçekten yüce Rabbimizin rahmetini ümit etmek bakımından büyük bir teşvik olmaktadır. Bunun için ne kadar hamdetsek ve ümitlensek yeridir.[/FONT]

[FONT=&quot]Bu hadîs-i şerîf 17 numara ile Tövbe bahsinde geçti.[/FONT]

Hadisten Öğrendiklerimiz

[FONT=&quot]1. Allah Teâlânın rahmeti sınırsızdır. O günahları affetmeyi ve tövbeleri kabul etmeyi sever.[/FONT]

[FONT=&quot]2. Tövbe kapısı, güneşin batıdan doğuşuna kadar açıktır.[/FONT]

[FONT=&quot]3. Büyük arınma imkânı demek olan tövbeyi ihmal etmemek lâzımdır.[/FONT]
[/FONT]
__________________

Muhamed Dolaku · 15 Ağu 2012

439.[FONT=&quot] Ebû Necîh Amr İbni Abese es-Sülemî radıyallahu anh şöyle dedi:

[FONT=&quot]Ben Câhiliye devrindeyken, halkın sapıklık üzere bulunduğunu ve doğru bir yolda olmadığını biliyordum. Çünkü onlar putlara tapıyorlardı. Derken Mekkede bir kişinin önemli haberler verdiğini duydum. Bineğime atlayıp derhal o zâta geldim. Bir de baktım, Resûlullah sallallahu aleyhi ve sellem gizlenmiş, Mekkeliler onun aleyhinde cüretkar bir vaziyette.. Onunla görüşmenin yolunu aradım, Mekkede kendisine ulaştım ve:[/FONT]

[FONT=&quot]- Sen kimsin, necisin? dedim.[/FONT]

[FONT=&quot]- Ben peygamberim cevabını verdi.[/FONT]

[FONT=&quot]- Peygamber ne demek? dedim.[/FONT]

[FONT=&quot]- Beni Allah gönderdi dedi.[/FONT]

[FONT=&quot]- Ne ile gönderdi seni? dedim.[/FONT]

[FONT=&quot]- Hısım ve akrabanın gözetilmesi, putların kırılması, Allahın bir bilinmesi, Ona hiçbir şeyin ortak koşulmaması vazifesiyle gönderdi buyurdu.[/FONT]

[FONT=&quot]- Sana bu konuda yardımcı olacak yanında kim var? dedim.[/FONT]

[FONT=&quot]- Hür bir erkek ve bir köle cevabını verdi. O gün yanında müminlerden sadece Ebû Bekir ile Bilâl vardı. Ben:[/FONT]

[FONT=&quot]- Sana ben de tâbî olup yardım etmek için yanında kalmak istiyorum, dedim.[/FONT]

[FONT=&quot]- Sen bugün, bu dediğini yapamazsın. Benim halimi ve ortalığın durumunu görmüyor musun? Şimdi sen ailene dön. Ne zaman benim meydana çıktığımı duyarsan, yanıma gel buyurdu.[/FONT]

[FONT=&quot]Ben ailemin yanına döndüm. Resûlullah sallallahu aleyhi ve sellem Medineye hicret etti. Ben hâlâ ailemin yanındaydım. Onun Medineye gelişini bekliyor ve haberlerini almaya gayret ediyordum. Derken Medinelilerden bir kaç kişi yanıma geldi.[/FONT]

[FONT=&quot]- Medineye gelen o zât ne yaptı? diye sordum.[/FONT]

[FONT=&quot]- Halk ona koşuyor; kavmi onu öldürmek istemiş, başaramamış, cevabını verdiler.[/FONT]

[FONT=&quot]Bunun üzerine Medineye gelip Peygamberin huzuruna çıktım ve:[/FONT]

[FONT=&quot]- Ey Allahın Resûlü, beni tanıdınız mı? dedim.[/FONT]

[FONT=&quot]- Evet, Mekkede sen benimle görüşmüştün buyurdu.[/FONT]

[FONT=&quot]- Evet, cevabını verdim. Sonra da:[/FONT]

[FONT=&quot]- Ya Resûlallah! Allahın sana öğrettiği ve benim bilmediğim şeyleri bana öğret; bana namazı öğret! dedim. [/FONT]

[FONT=&quot]- Sabah namazını kıl. Sonra güneş doğup bir mızrak boyu yükselinceye kadar namaz kılma. Çünkü güneş, şeytanın iki boynuzu arasından (tepesinden) doğar. Kâfirler de ona o zaman secde ederler. Sonra dikilmiş mızrağın gölgesi azalıp bitinceye kadar (nâfile olmak üzere) namaz kıl. Çünkü namaz isbatlı şahitlidir. Sonra namaza ara ver. Çünkü o vakit cehennem kızdırılır. Sonra gölge döndüğü zaman öğle namazını kıl. Çünkü namaz isbatlı şahitlidir. Onu İkindiye kadar kılmaya devam et. İkindi namazını kıldıktan sonra güneş batıncaya kadar namaza ara ver; çünkü güneş şeytanın iki boynuzu arasından (tepesinden) batar, kâfirler de o zaman güneşe secde ederler buyurdu. Ben:[/FONT]

[FONT=&quot]- Yâ Nebiyyallah! Bana abdestten de bahset, dedim.[/FONT]

[FONT=&quot]- İçinizden her kim, abdest suyunu hazırlayıp ağzına burnuna su verir ve burnunu temizlerse, mutlaka yüzünün, ağzının ve burnunun günahları dökülür! Sonra Allahın emrettiği gibi yüzünü yıkarsa, yüzünün günahları su ile birlikte sakalının etrafından dökülür. Sonra dirsekleriyle birlikte ellerini yıkarsa, elinin günahları su ile beraber parmak uçlarından akar gider. Sonra başını meshederse, başının günahları su ile birlikte saçlarının ucundan dökülür. Sonra topuklarıyla beraber ayaklarını yıkarsa, ayaklarının günahları su ile beraber ayak parmaklarının ucundan akar. Eğer (böylece abdest alan) bu adam, kalkıp namaz kılar, Allaha hamd ve senâ eder, Onu layık olduğu vasıflarla yüceltir ve gönlünü tam anlamıyla Allaha bağlarsa, mutlaka anasından doğduğu günkü gibi günahlarından arınmış olur buyurdu.[/FONT]

[FONT=&quot]Amr İbni Abese bu hadisi, sahâbî Ebû Ümâmeye haber vermiş. Ebû Ümâme:[/FONT]

[FONT=&quot]- Ey Amr, bir işten dolayı şu kişiye verilen büyük mükâfat konusundaki sözlerini iyi düşün, ikâzında bulunmuştur. Bunun üzerine Amr:[/FONT]

[FONT=&quot]- Ey Ebû Ümâme! Yaşım ilerledi, kemiklerim zayıfladı, ecelim yaklaştı. Ne Allaha ne de Resûlullaha yalan söyleme ihtiyacındayım. Ben bu hadisi Resûlullah sallallahu aleyhi ve sellemden bir, iki, üç hatta yedi kere işitmemiş olsaydım aslâ rivâyet etmezdim. Bu hadisi ben, Resûlullahdan bundan da fazla duymuş bulunmaktayım demiştir.[/FONT]

[FONT=&quot]Müslim, Müsâfirîn 294[/FONT]

[FONT=&quot]Amr İbni Abese es-Sülemî[/FONT]

Ebû Necîh veya Ebû Şuayb künyesiyle ün kazanmış olan Amr İbni Abese, kendi ifadesiyle dördüncü müslüman olan meşhur bir sahâbidir [bk. Hâkim, Müstedrek III, 617; Ahmed İbni Hanbel, MüsnedIV, 385]. Hendek Gazvesinden sonra veya Mekke Fethinden önce Medineye hicret edip oraya yerleşmiş, daha sonra da Şama gitmiş ve orada vefat etmiştir. Kendisinden 38 hadis rivayet edilmiştir. Bunlardan bir tanesi Müslimin Sahîhinde yer almıştır. Nevevî de o rivâyeti burada zikretmiş bulunmaktadır.

İbni Mesûd, Ebû Ümâme, Sehl İbni Sad gibi sahâbîler ve tâbiîlerden bir grub kendisinden hadis rivâyet etmişlerdir. Kütüb-i Sitte müellifleri de onun hadislerini kitaplarında zikretmişlerdir.

Allah ondan razı olsun.

Açıklamalar

[FONT=&quot]Hadisimizin râvisi ve olayın kahramanı Amr İbni Abese radıyallahu anhın bu heyecan verici mâcerâsı, müellif Nevevî tarafından, abdest ve namazın sağladığı günahlardan arınma imkânını müjdelemesi dolayısıyla burada, recâ konusunda zikredilmiştir. Ancak asıl konu ile doğrudan ilgili olmasa bile, hadiste dikkat çeken bazı önemli hususlar bulunmaktadır. [/FONT]

[FONT=&quot]Amr İbni Abese, nisbesinden anlaşıldığına göre Süleym oğulları kabilesine mensup ve Câhiliye döneminde kendi kendine halkın putlara tapınmasını anlamsız ve yanlış bulan aklı başında, gerçeği arayan bir insandır. O, bu arayışında samimidir. Zira Hz. Peygamberin farklı şeyler söylediğini duyar duymaz, devesine atlayıp hemen Mekkeye gelmiştir. Hz. Peygamberin, Kureyşin densizlikleri yüzünden gizlenme zorunda kaldığını anlamış fakat onunla görüşmekten vaz geçmemiştir. Bir gece kendisiyle görüşme imkânı bulmuş ve onu tanımak için sorular sormuştur. Aldığı cevaplar neticesinde hemen orada iman etmiş ve Mekkede kalıp Hz. Peygambere yardımcı olmak istediğini bildirmiştir. Kaynaklarda yer alan diğer rivayetlerde, Mekkede kalmasını mı, kabilesine dönmesini mi tavsiye ettiğini Hz. Peygambere sormuş olduğunu yine kendisi nakletmektedir. Hz. Peygamber, Mekkelilerin, Mekkenin yerlisi olduğu halde kendisine ve birkaç kişilik müslüman grubuna neler ettiğini gerekçe göstererek, Mekkeli olmayan birinin daha büyük zulüm göreceği endişesiyle Amrı kabilesine göndermiş ve ona aslında bir büyük müjde de vermiştir. Benim ortaya çıktığımı duyunca bana gelirsin. Hz. Peygamberin bu sözü, İslâmın gelecekte kazanacağı gelişmeleri önceden haber vermek anlamına gelmektedir. Onun bir mucizesi demektir.[/FONT]

[FONT=&quot]Hz. Peygamberin Amrı kabilesine göndermesi olayında bir husus daha dikkat çekmektedir. İnanacak her kişiye büyük ihtiyaç duyulan bir zamanda gelip iman etmiş olan ve Mekkede kalmaya da rızâ gösteren Amrı Hz. Peygamber, mevcut şartları dikkate alarak korumakta güçlük çekeceği düşüncesiyle memleketine göndermektedir. Yani bir yönetici için herşeyden önce müslümanların güvenliğini düşünmek daima en başta gelen görev olmaktadır.[/FONT]

[FONT=&quot]Amr İbni Abesenin Hz. Peygamber ile ilgili haberleri takib etmesine rağmen oldukça geç bir zamanda, Hendek Gazvesiden sonra veya Mekke Fethinden önce Medineye gitmesinin sebebini -rivayetlerde zikredilmediği için- tahmin etmek son derece güçtür. Ancak Hz. Peygamberin, Amrı Medineye gelmekte geciktiği hususunda uyarmadığını da dikkate alacak olursak, kusur sayılabilecek bir durumun bulunmadığı anlaşılacaktır. Zaten Amr, Medinelilerden Hz. Peygamberin oradaki durumunu öğrenir öğrenmez hemen yola çıkmıştır.[/FONT]

[FONT=&quot]Amrın Hz. Peygambere, Beni tanıdınız mı? diye sorması, aradan epeyce uzun bir zamanın geçmiş olduğunu göstermektedir. Fakat buna rağmen Hz. Peygamber, Mekkede bize gelen kişi değil misin? buyurmak suretiyle kendisini unutmadığını, o ilk günlerin olaylarını ve kahramanlarını hatırladığını göstermiştir.[/FONT]

[FONT=&quot]Amr İbni Abesenin isteği üzerine Hz. Peygamber önce namaz vakitlerini ve nâfile namaz kılınabilecek zamanları kendisine anlayacağı biçimde anlatmıştır. Sonra da abdestin günahlardan temizlenme vasıtası olduğunu hatırlatmıştır. Usûlüne uygun şekilde abdest almanın ve peşinden de namaz kılıp Allah Teâlâdan af ve mağfiret dilemenin hemen bütün günahlardan arınma vesilesi olduğunu bildirmiştir. Böyle bir imkân hiç şüphesiz, müslümanlar için en büyük ümit kaynağıdır.[/FONT]

[FONT=&quot]Bu müjdeli haberi dinleyen sahâbî Ebû Ümâmenin:[/FONT]

[FONT=&quot]-Böyle bir iş için verdiğin büyük müjdeyi bir iyice düşün! diye Amrı ikaz etmesi, durumu iyice tahkik etmek içindir. Amrın verdiği cevap, özellikle sahâbîlerin hadis rivâyetinde gösterdikleri titizliği ve dikkati yansıtmaktadır: 1-7 defa Hz. peygamberden duymadığım hadisi rivâyet etmem.[/FONT]

[FONT=&quot]Bu söz, sahâbîlerin ve dolayısıyla hadisçilerin çok büyük bir kısmının, hadis rivayeti konusunda ne ölçüde dikkatli, titiz ve sorumlu davrandıklarının açık-seçik ifadesi olmaktadır.[/FONT]

Hadisten Öğrendiklerimiz

[FONT=&quot]1. Hâlis bir niyetle mümkün mertebe tam olarak yapılan işler, günahlardan arınmaya sebeptir.[/FONT]

[FONT=&quot]2. Abdest, abdest organlarıyla işlenmiş günahlardan temizlenme imkânını getirmektedir.[/FONT]

[FONT=&quot]3. Hz. Peygamber, günün birinde peygamberlik görevini açıkca ilan edeceğini tâ baştan biliyordu.[/FONT]

[FONT=&quot]4. İnsanlardan yapabileceklerini istemek, üstesinden gelemeyecekleri sorumlulukları yüklememek gerekir.[/FONT]

[FONT=&quot]5. Sahâbîler, ümmete intikal ettirilecek sünnet bilgileri konusunda son derece dikkatli ve dürüst idiler.[/FONT]
[/FONT]
__________________

Muhamed Dolaku · 15 Ağu 2012

440.[FONT=&quot] Ebû Mûsâ el-Eşarî radıyallahu anhden rivayet edildiğine göre Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurdu:

Allah Teâlâ, bir ümmete rahmetle muamele etmek isterse, o ümmetin peygamberini onlardan önce öldürür. Onu, kendileri için âhirette öncü ve kılavuz yapar. Allah Teâlâ, bir ümmeti de helâk etmek isteyince, daha peygamberleri sağ iken o millete azâbeder, onun gözü önünde onları mahveder. Peygamberi yalanlayıp emrine karşı gelmeleri yüzünden onları helâk etmek suretiyle peygamberini de memnun ve teselli eder.

[FONT=&quot]Müslim, Fezâil 24[/FONT]

Açıklamalar

[FONT=&quot]Hadisimiz, müslümanlar için bir başka ümit kaynağına işaret etmektedir. Çünkü İslâm ümmeti yaşamaktadır. Onun büyük Peygamberi ise, âhirete intikal etmiştir. O yüce Peygamber, âhirette müslümanlar için öncü ve kılavuz olacaktır. Bu hâl, Allah Teâlânın bu ümmete rahmetiyle muamele etmek istediğinin bir göstergesidir. [/FONT]

[FONT=&quot]Eğer geçmiş bazı peygamberlerin ümmetleri gibi daha peygamber hayatta iken bu ümmet, isyân ve itaatsizlik sebebiyle helâk edilmiş olsaydı, onlar için hiçbir kurtuluş ümidi kalmayacaktı. Çünkü peygamberlerinin gözü önünde helâk edilen ümmetlerin bağışlanması düşünülemez. Bu durum, kendilerine söz dinletemeyen peygamberler için rahatlama vesilesi olmaktadır.[/FONT]

[FONT=&quot]O halde İslâm ümmeti için kendisinden önce âhirete intikal etmiş olan Hz. Peygamberin öncülüğü gibi bir büyük ümit vesilesi vardır. Bu da başlı başına bir güvencedir. Sevgili Peygamberimiz ümmetine dünyada rehberlik etmiş olduğu gibi âhirette de rehberlik edecektir. Bu da ümmetinin kurtuluşu anlamına gelmektedir. Recâ konusunun, âhirete ait böylesine büyük bir ümit kaynağını haber veren bu hadis ile bitirilmesi pek isabetli olmuştur.[/FONT]

Hadisten Öğrendiklerimiz

[FONT=&quot]1. Hz. Peygamber, ümmeti için âhirette de öncü ve rehberdir.[/FONT]

[FONT=&quot]2. Hz. Peygamberin ümmetinden önce âhirete intikal etmiş olması, Allah Teâlânın bu ümmete rahmetle muamele etmek istediğinin göstergesidir.[/FONT]
[/FONT]
__________________

Muhamed Dolaku · 15 Ağu 2012

52. ALLAHIN RAHMETİNİ ÜMİT ETMENİN FAYDASI

Âyet

[FONT=&quot]Allah Teâlâ, iyi bir kulun söylediklerini haber verirken şöyle buyurmuştur:
Ben işimi Allaha ısmarladım. Şüphesiz ki Allah, kullarının her halini görür. Allah onu, onların kurdukları tuzakların şerrinden korudu.[FONT=&quot] Mümin sûresi (40), 4445[/FONT]

[FONT=&quot]Yüce kitabımızda Firavun ve taraftarlarına karşı çıkan ve onlara gerçeği anlatmaya çalışan mümin bir kişiden bahsedilmektedir. Onun söylediği sözlerin ve yaptığı davetin bir bölümü nakledilmektedir. Bu zât, Hz. Mûsâdan önce, Firavun ve çevresindekileri uyaran bir mümindir. Peygamber Efendimizin gelmesine yakın Arapları uyarıcı, putperestliği kötüleyici konuşmalar yapan ve kendilerine hanîf adı verilen kişilerin yaptığını o gün yapan bir mümin. Bir farkla ki, anlaşıldığına göre bu mümin kişi, kendisini dinleyenlerle birlikte bir grub oluşturarak Firavuna karşı harekât başlatmıştır. İşte yukarıdaki âyet, böylesi bir ciddi işe girişen o mümin kişinin, Allaha olan güvenini, kendi sözleriyle bize haber vermektedir: Ben işimi Allaha ısmarladım. Allah, kullarının her halini görür. Onun bu sözleri, Allaha güvenini ve kendisini koruyacağına olan ümidini ifade etmektedir. Allah, kendisine bağlanan ümitleri boşa çıkarmaz. Bunun böyle olduğunu da hemen peşinden gelen âyet haber vermektedir: Allah onu, onların kurdukları tuzakların şerrinden korudu.[/FONT]

[FONT=&quot]Yüce Rabbimizin haber verdiği bu gerçek, Allahın rahmet ve himâyesini ümit etmenin kula sağlayacağı faydayı açıkca gözler önüne sermektedir: Umduğuna kavuşmak. Bir başka ifade ile kurtuluş.[/FONT][/FONT]
__________________

Muhamed Dolaku · 15 Ağu 2012

Hadisler

441.[FONT=&quot] Ebû Hüreyre radıyallahu anhden rivayet edildiğine göre Resûlullah sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurdu:

[FONT=&quot]Azîz ve celîl olan Allah, Ben, kulumun beni düşündüğü gibiyim; beni andığı (her) yerde, onunlayım (rahmet ve yardımım onunla beraberdir) buyurmuştur.[/FONT]

Allaha yemin ederim ki Allahın, kulunun tövbe etmesinden dolayı duyduğu hoşnutluk, herhangi birinizin ıssız çölde kaybettiği devesini bulduğu zamanki sevincinden daha büyüktür.[FONT=&quot] (Nitekim Allah şöyle buyurmuştur):[/FONT]

[FONT=&quot]Bana bir karış yaklaşana ben bir arşın yaklaşırım, bir arşın yaklaşana bir kulaç yaklaşırım. Bana yürüyerek gelene ben koşarak giderim.[/FONT]

[FONT=&quot]Buhârî, Tevhîd 15, 35, 55; Müslim, Tevbe 1, Zikir 2, 19. Ayrıca bk. Tirmizî, Zühd 51, Daavât 131; İbni Mâce, Edeb 58[/FONT]

[FONT=&quot]Bu, Müslimin rivâyetlerinden birinin metnidir (Tevbe 1) ve önceki konuda açıklaması geçmiştir (414 numaralı hadis). Sahihaynda (Buhârî, Tevhîd 15; Müslim, Zikir 2),kulum beni andığı zaman şeklinde rivâyet edilmişken burada beni andığı yerde diye geçmektedir. Her ikisi de doğrudur, sahihtir.[/FONT]

Açıklamalar

[FONT=&quot]Kısmen 414. hadiste, kısmen 1438. hadiste tekrar eden ve tövbe bakımından 16. hadisi andıran hadisimiz, özellikle âhir ömründe Allaha karşı tam bir hüsnüzan ve Onun rahmetine kavuşacağına dair ümit beslemenin fazilet ve faydasını gözler önüne sermektedir. Çünkü yüce yaratıcı, çok açık bir şekilde, Ben, kulumun beni düşündüğü gibiyim, ona benden beklediği şekilde tecelli ederim buyurmak suretiyle herkesin, Allahtan kendisi hakkında nasıl muamele etmesini istiyorsa, Allahı öyle bulacağını hatırlatmaktadır. Bu konudaki kesinliği arttırmak için de kul nerede ve ne zaman Allahı anarsa, yanında Allahı bulacağı belirtilmektedir. Daha sonra da Allah Teâlânın, kullarına süratle icâbet ettiğine dair, karış, arşın, zirâ gibi mesâfe ölçüleri zikredilmek suretiyle bu ilâhî iltifat ve icâbetin sürati hakkında bilgi verilmektedir.[/FONT]

[FONT=&quot]Kul olarak bizler Allahı rahmetiyle de azâbıyla da anabiliriz. Bu konuda her hangi bir mâni yoktur. Ancak, Allah Teâlâ, kulu kendisini nasıl düşünüyor, ona nasıl muamele edeceğini tasavvur ediyorsa, o kuluna öyle tecelli eder. Allahdan hayır, rahmet ve lutuf göreceği umudunu taşıyan ve bu uğurda mümkün olduğunca kendi yükümlülüklerini yerine getiren kişi, Allahı beklediği gibi bulacaktır. Aksini bekleyen de öyle bulacaktır. O halde boş bir avunma, aldanma ve kuruntuya kapılmadan Rabbimiz hakkında güzel zanda bulunmak, rahmetiyle tecelli edeceğine inanmak gerekmektedir.[/FONT]

Zan[FONT=&quot], yerine göre tereddüt ve kararsızlık, yerine göre de kesin bilgi ve kanaat ifade eder. Burada söz konusu olan, yakinî bilgi yani kesin kanaat anlamındaki zandır. Allah Teâlânın kullarını yanıltmayacağı, ümitsiz bırakmayacağı gerçeği, Ona karşı beslenecek hüsnüzannın tam bir kanaat anlamına geldiğinin en açık delili ve dayanağıdır.[/FONT]

Ben, kulumun beni düşündüğü gibiyim[FONT=&quot] demek, ben kendisine benden beklediği şekilde muamele ederim, demektir. Maksat insanı ümitli olmaya teşviktir. Yani burada zan, zayıf bir ihtimali değil, tam bir güven beslemeyi ifade etmektedir.[/FONT]

[FONT=&quot]Allah hakkında beslenecek böylesine bir kanaat, kulun tevhid inancını iyice içine sindirdiği anlamına gelecektir. Bu durumdan sonra da kulun istekleri reddedilmeyip kabul edilecektir. Nitekim bir başka hadîs-i kudsîde, Kulum, kendisini sorgulayacak ve günahları bağışlayacak bir Rabbi olduğuna kesin kanaat getirdiği, bu gerçeği bildiği zaman, ben onu bağışlarım buyurulmaktadır.[/FONT]

Hadisten Öğrendiklerimiz

[FONT=&quot]1. Kul Allahı nasıl bilir ve Ondan kendisine nasıl muamele etmesini beklerse, Allah da ona öylece muamele eder.[/FONT]

[FONT=&quot]2. Allahın rahmetiyle tecelli ve muamele edeceği ümidini taşımak, Onun hakkında böylece hüsnüzan beslemek teşvik edilmektedir.[/FONT]

[FONT=&quot]3. Boşu boşuna avunmak ve aldanmak değil, gücünün yettiğince kulluk yapıp sonra da ilâhî rahmeti ümit etmek tam anlamıyla hüsnüzan demektir.[/FONT]
[/FONT]
__________________

Muhamed Dolaku · 15 Ağu 2012

442.[FONT=&quot] Câbir İbni Abdullah radıyallahu anhümâ şöyle dedi:

[FONT=&quot]Vefâtından üç gün önce Resûlullah sallallahu aleyhi ve sellemi şöyle buyururken dinledim: [/FONT]

[FONT=&quot]Her biriniz (başka şekilde değil) ancak Allaha hüsnüzan ederek ölsün.[/FONT]

[FONT=&quot]Müslim, Cennet 81,82. Ayrıca bk. Ebû Dâvûd, Cenâiz 13[/FONT]

Açıklamalar

[FONT=&quot]Bu hadiste görüldüğü gibi ravinin, hadisi duyduğu zamanı veya yeri belirtmesi, verdiği bilgiyi doğru ve sağlam bir şekilde aktardığını gösterir. Câbir radıyallahu anh, bu hadisi Hz. Peygamberin vefatından üç gün önce kendisinden duyduğunu bildirmek suretiyle, bir taraftan ilmî olarak güven telkin ederken bir taraftan da Hz. Peygamberin son tavsiyelerinden birini bize haber vermiş olmaktadır. Demek ki Hz. Peygamber, konunun öneminden ötürü, Allaha karşı güzel duygular ve beklentiler içinde olmayı yani hüsnüzan beslemeyi son günlerinde ashâbına ve ümmetine tavsiye buyurmuştur.[/FONT]

[FONT=&quot]Hüsnüzan, düşünce güzelliği, güzel şeyler temenni ve beklentisi demektir. Allaha karşı hüsnüzan beslemek ise, Onun merhametini, rahmetini ve keremini dilemek, af ve rahmetiyle muamele edeceğini ummak, hatta tereddütsüz bir şekilde böyle bir mutluluğa ereceğine inanmaktır. Nitekim önceki hadîs-i kudsîde görüldüğü gibi bizzat yüce Yaratıcı, Ben, kulumun beni düşündüğü gibiyim, benden ne bekliyorsa ona öylece muamele ederim buyurmaktadır.[/FONT]

[FONT=&quot]İnsanın hangi hal üzere öleceğini bilmek ve tayin etmek kendisinin elinde değildir. Böyle olunca Sevgili Peygamberimizin bizden hüsnüzandan başka bir hal üzere ölmemeyi istemesi, ümit ve recâ üzere yaşamamızı ve ölümü de o hal ile karşılamamızı istemesi anlamındadır. Yani Allah Teâlâdan güzel şeyler beklentisi içinde olabilmek için güzel bir hayat yaşamaya çalışmak gerekmektedir. Nitekim Ey iman edenler, Allahtan Ona yaraşır şekilde korkun ve ancak müslümanlar olarak ölün[Âl-i İmrân sûresi (3), l02] âyet-i kerîmesi de bizden sürekli iman üzere olmamızı istemektedir.[/FONT]

[FONT=&quot]Nevevî, korku ve ümit ile ilgili sahih hadisleri incelemiş ve ümit ile ilgili rivayetlerin, korkuya dair hadislerden kat kat fazla olduğunu görmüştür. Ali el-Karî de Bu konuda sadece Rahmetim gazabımı aşmıştır (420 numaralı hadis) hadisi bile yeter demektedir.[/FONT]

[FONT=&quot]Kulluk ya ümit ya da korku ile yapılır. Ümitle yapılan kulluk daha üstündür. Çünkü o hürlerin kulluğudur, korku ile yapılan ise, kölelerin kulluğudur. Bu sebepledir ki Peygamber Efendimiz, kendisine çok ibadet ettiği hatırlatılınca, Şükreden bir kul omayayım mı? (bk. Buhârî, Teheccüd 6; Müslim, Münâfikîn 79-81) buyurmuştur.[/FONT]

[FONT=&quot]Ölüm anında güzel duygu ve beklentiler içinde olabilmek için yaşarken güzel ameller yapmak lâzımdır. Hayatını kötülükler içinde geçirmiş kimselerin, son demlerinde pek fazla ümitli olamayacakları açıktır.[/FONT]

Hadisten Öğrendiklerimiz

[FONT=&quot]1. Mümin Allaha karşı hüsnüzan beslemelidir. Özellikle ölümünün yaklaştığı zaman bu duygusu daha yoğun olmalıdır.[/FONT]

[FONT=&quot]2. Allah, kendisinden af ve rahmet ümit eden kullarını mahrum ve mahcup etmez.[/FONT]

[FONT=&quot]3. Hayatın sonunda hüsnüzanna sahip olabilmek için önceden güzel işler yapmaya bakmak, güzellikler içinde iken ölümü karşılamaya çalışmak gerekir.[/FONT]

[FONT=&quot]4. Sağlıkta korku ve güzel ameller, hastalık ve ölüm anında da ümit ve hüsnüzan kuvvetli olmalıdır.[/FONT]
[/FONT]
__________________

Muhamed Dolaku · 15 Ağu 2012

443.[FONT=&quot] Enes radıyallahu anh, ben Resûlullah sallallahu aleyhi ve sellemi şöyle buyururken dinledim, dedi:

[FONT=&quot]Allah Teâlâ:[/FONT]

Ey âdemoğlu! Sen bana dua ettiğin ve benden affını umduğun sürece, işlediğin günahlar ne kadar çok olursa olsun onların büyüklüğüne bakmadan seni bağışlarım.

Ey âdemoğlu! Günahların gökleri dolduracak kadar olsa, sen benden bağışlanmanı dilersen, günahlarını affederim.

Ey âdemoğlu! Sen yeryüzünü dolduracak kadar günahla huzuruma gelsen, fakat bana hiçbir şeyi ortak tutmamış, şirke bulaşmamış olsan, ben de seni yeryüzü dolusu mağfiretle karşılarım[FONT=&quot] buyurmuştur.[/FONT]

[FONT=&quot]Tirmizî, Daavât 98[/FONT]

Açıklamalar

[FONT=&quot]Allahın rahmetini ümit etmenin faydası bu hadîs-i kudsîde çok açık bir şekilde ifade buyurulmaktadır. Şirk koşmamış olmak kaydıyla, işlenmiş olan günahların cinsi ve miktarı ne olursa olsun, Allah Teâlâdan bağışlanma dilenmesi halinde onların tamamının affedileceğini bizzat yüce Rabbimiz kendisi bildirmektedir. Kul için bundan daha büyük bir müjde olabilir mi?[/FONT]

[FONT=&quot]Hadîs-i kudsîde konu, hiçbir tereddüt ve kuşkuya yer bırakmayacak şekilde, ne kadar olursa olsun, gökleri dolduracak, yeryüzünü örtecek kadar da olsa.. gibi çokluk ve büyüklükten kinâye ifadeler kullanılmış, onların miktarına ve cinsine bakmadan, bir o kadar büyük af ve mağfiretle karşılanacağı ısrarla belirtilmiştir. O halde önemli olan, günahların bağışlanmasını ummak ve affedilmesi için Allaha yalvarmaktır. Kul, böyle bir ümit ile bu tür bir dilekte bulunduğu sürece bağışlanma şansına sahiptir.[/FONT]

[FONT=&quot]Hadîs-i kudsîde dikkat edilmesi gerekli iki nokta bulunmaktadır. Birincisi, şirk koşmadan Allaha kavuşmak..İkincisi,günahlarının bağışlanacağı ümidini taşımak. Hiç şüphesiz bunlardan ikincisi, yani bağışlanacağına dair tam bir güven ve ümit içinde olabilmek için, Allah Teâlâya hiçbir şeyi eş ve ortak koşmamak, yani İslâmın tevhid inancına sıkı sıkıya sarılmak gerekmektedir. Bu noktada gösterilecek dikkat, her türlü kurtuluş ümidinin ve cennet mutluluğunun yegâne şartıdır.[/FONT]

Hadisten Öğrendiklerimiz

[FONT=&quot]1. Şirke bulaşmamış bir hayat yaşamak her türlü mutluluğun başıdır.[/FONT]

[FONT=&quot]2. Şirk dışında bütün günahları cinsi ve miktarı ne olursa olsun Allah Teâlâ dilerse bağışlar.[/FONT]

[FONT=&quot]3. Ümitle Allaha yalvarıp bağışlanma dilemek, isteğine kavuşmanın yegâne yoludur.[/FONT]

[FONT=&quot]4. Allah Teâlâ, samimiyetle kendisine yönelen ümitleri asla boşa çıkarmaz.[/FONT]

__________________
[/FONT]

Muhamed Dolaku · 15 Ağu 2012

53. KORKU VE ÜMİT ARASINDA YAŞAMAK

[FONT=&quot]İnsanın sağlığı yerinde iken, korku ve ümidi birbirine eşit olmalıdır. Hastalık halinde ise, ümidi daha ağır basmalıdır. Kitap, sünnet ve diğer naslardan çıkarılan şerî kurallar bu konuda birbirini desteklemektedir.

Âyetler

1.[FONT=&quot] Allahın azâbından ancak hüsrâna uğrayanlar emin olabilirler. Arâf sûresi (7), 99[/FONT]

[FONT=&quot]Âyette geçen mekr, Allah Teâlânın nimet verip dururken ansızın azâba çarptırması, günah işlemelerine rağmen insanlara azâb etmeyip süre tanıması gibi anlamlara gelmektedir. Mekr, sonuçta Allah Teâlânın azâbı, düzen kuranların düzenini bozması, onları belki de hiç beklemedikleri bir zamanda yakalayıvermesi demektir. Bu sebeple mevcut duruma bakarak kimsenin Allahın azâbına karşı kendisini emniyette hissetmemesi, daima bir gün azâba uğrayabileceği endişe ve korkusu içinde bulunması gerekir. İnsanın başarıları ve ne yaparsa yapsın başına herhangi bir sıkıntının gelmemesi onun için aslâ bir garanti anlamı taşımaz. Hata ve günahlarından dolayı her an hesaba çekilebileceğini asla unutmamalıdır.[/FONT]

[FONT=&quot]Allahın azâbına karşı anlamsız bir korkusuzluk duygusuna kapılan kimseler ancak gerçek hüsrâna uğrayanlardır. Zira aldanmak asıl böyle bir yanlış duyguya kapılmaktır. Asıl korkulacak olan şey, böylesi bir korkusuzluktur. Bu sebeple müminlerin, sürekli bir hesaba çekilme kaygı ve endişesi ile yaşamaları uygun olur. Bu, işin bir tarafıdır. Öbür tarafını da aşağıdaki âyeti kerîmede bulmaktayız:[/FONT]

2.[FONT=&quot] Gerçek şu ki, kâfir olanlardan başkası Allahın rahmetinden ümit kesmez. Yûsuf sûresi (12), 87[/FONT]

[FONT=&quot]Allahın azâbından emin olduğunu iddia edenler, hüsrâna uğrayan kimselerdir. Allahın rahmetinden ümit kesenler de kâfirlerdir. Yani durum ne kadar umutsuz gözükürse gözüksün, hata ne kadar büyük olursa olsun Allahın rahmetinden ümit kesmek doğru değildir. Müminler, Allahın rahmetine karşı sonsuz bir ümit içinde bulunmalıdırlar. Ona ve rahmetine karşı gösterilecek bir ümitsizlik, -Allah korusun- insanı imandan eder. O halde müslüman, hayatını dipsiz bir korku ve sonsuz bir ümit içinde sürdürecektir. Bu sebeple en umutsuz anlarda bile müminde ümid tükenmez. Gerçek bir mümin, hayatının iki kutbu dipsiz korku (havf) ve sonsuz ümid (recâ) olan kimsedir. Bu ikisi birden bir gönülde yer tutmuşsa, canlı bir iman hayatından söz etmek mümkündür. Aksi halde etkili ve olgun bir iman ve amel olayından bahsetmek mümkün olmayacaktır. [/FONT]

3.[FONT=&quot] O gün, bazı yüzler ağarır, bazı yüzler de kararır. Âl-i İmrân sûresi (3), 106[/FONT]

[FONT=&quot]Bu âyette kıyamet günü, dünyadaki durumların tabiî sonucu olarak iki ayrı halin görüleceği, bazı yüzlerin ağarıp bazılarının da kararacağı hatırlatılmaktadır. Korkuyu veya ümidi yitirmiş yüzlerin kararacağı, ikisini birden yaşamayı başaran yüzlerin ağaracağı, mutlu olacağı bildirilmiş olmaktadır. Kimi korkusuzluğunun kimi de ümitsizliğinin cezâsını çekerken, her ikisini dengeli bir biçimde hayatında hissedenler bunun mutluluğunu yaşayacaklardır. [/FONT]

[FONT=&quot]Âyet-i kerîme iki ayrı durumu bir arada bildirmek suretiyle, ümit ve korkunun bir arada bulunabileceğine işâret etmiş olmaktadır. Bundan sonraki âyetlerde de bu iki hususun bir arada zikredilmiş olduğunu görmekteyiz:[/FONT]

4. Gerçekten Rabbin, cezayı çabuk vericidir ve hem de yarlıgayıcı ve bağışlayıcıdır.[FONT=&quot] Arâf sûresi (7), 167[/FONT]

[FONT=&quot]Yüce Rabbimiz, kendisine isyan edenlere hak ettikleri cezayı süratle verir. Aynı zamanda da O, kendisine itaat edenlere af ve mağfiret ile muamele eder. Cenâb-ı Hakkın bu iki sıfatının bir âyeti kerîmede böyle peşpeşe bildirilmiş olması, korku ve ümidi bir arada ve sürekli yaşamak gerektiğini göstermektedir. Onun bu iki sıfatından birinden gaflet etmek insanı ya anlamsız bir korkusuzluğa veya gereksiz bir ümitsizliğe sürükler ki, her iki halde de insan son derece büyük bir yanılgıya düşer. Kulluk ne korkusuzların ne de ümitsizlerin sıfatıdır. Denge, hem korkulu hem de ümitli olmayı gerektirmektedir. Konu bir başka âyette bir başka tesbitle şöyle ifade buyurulmaktadır:[/FONT]

5.[FONT=&quot] Hiç şüphesiz, iyiler cennette, günahlara dadananlar ise yakıcı ateşler içindedir. İnfitâr sûresi (82), 13-14[/FONT]

[FONT=&quot]Âhiretteki durumları itibariyle insanlar ikili bir ayırıma tâbîdirler. Ya cennet ya da cehennemdedirler. Bu kesin gerçek, dünyada yaşarken her iki sonucu da hesaba katmak lâzım geldiği fikrini vermektedir. Burada birbirini takib eden iki ayrı âyette ümit ve korkunun gereği belirtilmiş olmaktadır.[/FONT]

6. O gün tartıda kimin iyi amelleri ağır basarsa o, hoşnut olacağı bir yaşayış içindedir. Kimin iyi amelleri hafif gelirse, onun meskeni Hâviyedir. [FONT=&quot]Kâria sûresi (101), 6-9[/FONT]

[FONT=&quot]Bu dört âyette âhiretteki durum açıklanmakta, beş numarada geçen iki âyette olduğu gibi nimet veya azâbtan oluşan ikili durum bir kez daha teyid edilmektedir. [/FONT]

[FONT=&quot]Müellifimiz Nevevînin, bu âyetlerden sonra kaydettiği bir cümleden anladığımıza göre o, yukarıdan beri sıraladığı âyetlerle, korku ve ümit konusunun Kurân-ı Kerîmde nasıl işlendiğini göstermek istemektedir. Kurân-ı Kerîmde konu öneminden ötürü tekrar tekrar açıklanmıştır. Cenâb-ı Hakk korku ve ümit konusunu değişik boyutlarda ve fakat ısrarla işlediğine göre, bu hususta çok hassas ve dikkatli davranmak gerekmektedir. Korkusuzluk veya ümitsizlik değil, korku ve ümit arasında (beynel-havf ver-recâ) bir hayat tercih edilmelidir.[/FONT][/FONT]
__________________

Muhamed Dolaku · 15 Ağu 2012

Hadisler

444. [FONT=&quot]Ebû Hüreyre radıyallahu anhden rivâyet edildiğine göre Resûlullah sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurdu:

Eğer mümin, Allahın azabının nitelik ve niceliğini bilseydi, cennet ümidine kapılmazdı. Kâfir de Allahın rahmetinin nitelik ve niceliğini tam olarak kavrayabilseydi, Onun cennetinden asla ümidini kesmezdi.

[FONT=&quot]Müslim, Tevbe 23[/FONT]

Açıklamalar

[FONT=&quot]Hadîs-i şerîf, Allah Teâlânın rahmet ve azap edici olduğuna dair sıfatlarını çok çarpıcı bir şekilde açıklamaktadır. Sayısız sıfatları içinde özellikle bu iki sıfatının mâhiyetini kavramanın mümkün olmadığını ortaya koymaktadır. [/FONT]

[FONT=&quot]Cenneti ümit etmek müminlere has bir meziyyet iken, Allahın azâbı karşısında onlar bile cenneti ümid edemez hale gelirlerse, başka kimsenin, özellikle kâfirlerin böyle bir ümide kapılması hiç mümkün olmayacaktır. Aynı şekilde ümitsizlik kâfirlere tahsis edilmişken, Allahın rahmetinin enginliği karşısında onların bile ümitsiz olmalarına gerek olmazsa, hiç kimsenin, özellikle hiçbir müminin Allahın rahmetinden ümidini kesmemesi gerekir. Netice itibariyle mümin, Allahın rahmetine güvenerek azabından emin olamaz; kâfir de Onun rahmetinden ümit keserek Onun kapısına başvurmaktan geri duramaz. O halde herkesin korku ve ümit içinde (beynel-havf ver-recâ) yaşaması gerekmektedir. Bir başka ifâde ile, iman ve ibadet üzere iken azâb endişesini, küfür ve isyân içinde iken rahmet ümidini eksik etmeden yaşamak lâzımdır. Korku ve ümit, müslüman hayatının eksi - artı kutupları gibidir. Nasıl artı-eksi kutupları olmadığı zaman, kimyasal bir olay cereyan etmiyorsa, korku ve ümit unsurları bir arada bulunmadığı zaman da dengeli ve anlamlı bir iman hayatından söz etmek mümkün olamaz.[/FONT]

[FONT=&quot]Bu hadîs-i şerîfin anlamını şöyle de ifâde etmek mümkündür: Mümin cennet ümidi taşıyorsa bu, onun Allahın azâbının mahiyetini bilmediğinden; kâfir, rahmet ve cennet beklemiyorsa, o da Allahın rahmetinin mâhiyetini idrak edemediğindendir. Gerçekten çok ilginç olan bu durum, Hz. Ömerden nakledilen bir sözde şöyle dile getirilmiş bulunmaktadır: Kıyamet günü sadece bir kişi cennete girecek diye ilân edilse o kişinin ben olacağımı umarım. Yine bir tek kişinin cehenneme gireceği bildirilse, bu kez de o kişinin ben olduğum endişesini yaşarım.[/FONT]

Hadisten Öğrendiklerimiz

[FONT=&quot]1. Allah Teâlânın sonsuz bir rahmeti ve büyük bir azâbı vardır.[/FONT]

[FONT=&quot]2. Bazan cemâl bazan celâl sıfatlarını düşünerek Allah Teâlâya karşı son derece saygılı ve korkulu, ama aynı zamanda büyük bir ümitle dolu olmak gerekir.[/FONT]

[FONT=&quot]3. Sıhhat halinde korku ve ümit birbirine denk, hastalık halinde ise ümit daha fazla olmalıdır.[/FONT]

[FONT=&quot]4. İyi bir müslüman hayatı, ancak korku ile ümit arasında (beynel-havf ver-recâ) yaşanandır.[/FONT]

[FONT=&quot]5. Korkusuzluk da ümitsizlik de insanı imandan mahrum bırakır.[/FONT]
[/FONT]
__________________

Muhamed Dolaku · 15 Ağu 2012

445.[FONT=&quot] Ebû Saîd elHudrî radıyallahu anhden rivayet edildiğine göre Resûlullah sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurdu:

[FONT=&quot]Ölü tabuta konulup da insanlar (veya erkekler) onu omuzladığı zaman, eğer iyi bir kişi ise Beni çabuk götürünüz, beni çabuk götürünüz! diye seslenir. Eğer iyi olmayan biri ise, Eyvah!. Bu tabutu nereye götürüyorsunuz? der. O cenâzenin sesini insandan başka her şey duyar. Eğer insan bu sesi duysaydı, bayılırdı.[/FONT]

[FONT=&quot]Buhârî, Cenâiz 50, 53, 90. Ayrıca bk. Nesâî, Cenâiz 44[/FONT]

Açıklamalar

[FONT=&quot]Konumuzun bu ikinci hadisi, korku ve ümidi bir arada yaşamanın gereğini ortaya koymakta, âhiret yolculuğunun daha başlangıcında bu iki ihtimalden biriyle karşılaşmanın kaçınılmazlığını anlatmaktadır. İyi bir insan öldüğü zaman, kavuşacağı nimetlere bir an önce ulaşma isteğiyle tabutunu taşıyanlara hâl diliyle Beni çabuk götürünüz! diye seslenir. İyi olmayan bir kimse ise, Eyvah, bu tabutu nereye götürüyorsunuz? diye felâkete gittiğini ve bunu istemediğini yine hâl diliyle haykırır. Bu iki ihtimalden biri kaçınılmaz olduğuna göre mümin, bu iki durumu dikkate alarak yaşamalıdır. Yani beynel-havf ver-recâ bir hayat sürmelidir.[/FONT]

[FONT=&quot]Tabut içindeki cenâzenin hal diliyle söylediği bu sözleri her varlığın duyup insanın duymaması, hem bir gafleti hem de hayatın devamı noktasından bir rahmeti ifade eder. Zira belirtildiği üzere, Eğer insanlar bu söylenenleri işitmiş olsalar, bayılır kalırlardı. Bir şey yapma istek ve arzuları kalmazdı. Bizzat duymadıkları böyle bir beyanın kendilerine Hz. Peygamber tarafından haber verilmesi ise, onları gelecekte karşılaşacakları duruma hazırlamak, kurtuluşlarına vesile olmaya çalışmak anlamındadır. Kendi kulaklarıyla duyduklarından daha kesin gerçektir. Çünkü Hz. Peygamber haber vermektedir. Zaten gerçek iman da gayba yani görülüp bilinmeyene inanmaktır.[/FONT]

[FONT=&quot]Hadîs-i şerîf Buhârîde üç konuda geçmektedir. Bu rivâyetlerin hiçbirinde burada görülen insanlar (en-nâs) kelimesi bulunmamakta, doğrudan doğruya, erkekler (rical) o tabutu omuzlayınca.. ifâdesi yer almaktadır. Buradan hareketle başta Buhârî olmak üzere İslâm âlimleri, normal hallerde cenâze taşıma işinin erkeklere ait olduğu, kadınların zaruret hali dışında tabut taşımayacakları neticesini çıkarmışlardır.[/FONT]

[FONT=&quot]Erkekler tabutu omuzlayınca.. beyanını, şerî bir hüküm koyma amacına yönelik olmayıp yaygın olarak görülen halin tesbit ve haber verilmesi anlamında değerlendirmek de akla gelebilir. Ancak şâriin (kanun koyucu) beyanını, olayı haber verme çerçevesinde bırakmak, onu büsbütün ihmal etmek anlamına gelir ve doğru değildir. Doğru olan şâriin beyanını, hüküm ifade edecek şekilde yorumlamaktır. Bu sebeple normal hallerde, cenâze taşıma ve defnetme işinin erkeklere mahsus olduğunu bu hadis-i şeriften istidlal etmek isâbetlidir. Nitekim bu durumu açıklayan daha başka rivâyetler de bulunmaktadır.[/FONT]

Hadisten Öğrendiklerimiz

[FONT=&quot]1. Ölümle birlikte karşılaşılacak bu ikili ihtimali düşünerek, hayatı korku ve ümit arasında yaşamak gerekir.[/FONT]

[FONT=&quot]2. Gelecek hakkında önceden uyarılmış olmak, insanlar için büyük bir şanstır.[/FONT]

[FONT=&quot]3. Cenâze taşıma ve defni erkeklerin görevidir. Erkek bulunmaması halinde bu işi kadınlar da yapabilir.[/FONT]

[FONT=&quot]4. Kâinatta her şeyin ibret alınacak bir yönü vardır.[/FONT]
[/FONT]
__________________

Muhamed Dolaku · 15 Ağu 2012

446.[FONT=&quot] Abdullah İbni Mesûd radıyallahu anhdan rivayet edildiğine göre Resûlullah sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurdu:

[FONT=&quot]Cennet size ayakkabılarınızın bağından daha yakındır. Cehennem de öyledir.[/FONT]

[FONT=&quot]Buhârî, Rikak 29[/FONT]

Açıklamalar

[FONT=&quot]106 numarada Mücâhede konusuyla ilgili olarak geçmiş olan hadisimiz, burada ümit ve korkuyu temsil eden cennet ve cehennemin insanoğluna aynı yakınlıkta, hemen burnunun dibinde olduğunu belirlediği için tekrar zikredilmiştir.[/FONT]

[FONT=&quot]Birbirine zıd iki ayrı gerçeğe aynı anda ve aynı mesâfede bulunmak, elbette her ikisini birden düşünmeyi gerektirir. Bu sebeple de beynel-hafv ver-recâ yani korku ile ümit arasında yaşamak, her ikisinin birden kaygı ve ümidini taşımak lâzım gelir. Sadece birine ağırlık vermek, aynı mesâfedeki öteki gerçeği unutmak akıllılık değildir. Cennet de cehennem de aynı şekilde hesaba katılacak olursa insan hayatını daha iyi düzenler, hareketlerini ona göre tanzim eder. Bunlardan birinin ihmal edilmesi, sonuçta büyük pişmanlıklara vesile olabilir. [/FONT]

[FONT=&quot]Cennet ve cehennem burnunun dibinde olduğu halde, bunların ümit ve kaygısını duymayan kimse, gaflet içinde yaşamış olur. Mümin ise, uyanık olduğu için cennet ümidi ve cehennem korkusuyla birlikte yaşar. Bu da ona daima dengeli bir hayat sürme imkânı sağlar.[/FONT]

Hadisten Öğrendiklerimiz

[FONT=&quot]1. Cennet ve cehennem insana aynı uzaklıktadır.[/FONT]

[FONT=&quot]2. Cehennem korkusunu, cennet ümidini daima içinde hissederek yaşaması kişiyi, gerçekçi ve dengeli bir hayata hazırlar.[/FONT]

[FONT=&quot]3. Hz. Peygamber, ümmetini beynel-havf ver-recâ bir yaşayışa çağırmış, onları çok sevdiği için gerçekleri en açık şekilde anlatmıştır.[/FONT]
[/FONT]
__________________

Muhamed Dolaku · 15 Ağu 2012

54. AĞLAMAK

ALLAHA DUYULAN SAYGI VE ARZUDAN

DOLAYI AĞLAMANIN DEĞERİ

Âyetler

1. [FONT=&quot](Kuran okunduğu zaman) ağlayarak yüzüstü secdeye kapanırlar. Kuran onların saygısını artırır. İsrâ sûresi (17), 109

[FONT=&quot]Huşû veya haşyet, insanın Rabbine karşı duyduğu saygıdır. Bu saygı, zaman zaman hareketlerle ortaya konur. Allah Teâlâ, İsrâ sûresinin son âyetlerinde, Kurân-ı Kerîmin, sadece bir müjdeci ve uyarıcı olan Hz. Peygambere indirilmiş hak bir kitap olduğunu bildirmiş, sonra da ona inanıp inanmamanın insanlara kaldığını açıklamıştır. Ancak durumu kavrayacak kadar ilmi olan kimselerin Kuran karşısında secdeye kapanarak onun ilâhîliğini ve hak olduğunu itiraf ettiklerini de hatırlatmıştır.[/FONT]

[FONT=&quot]Bu âyette yürekleri Allah saygısı ile dopdolu olan kimselerin, okunan Kuran karşısında büyük bir vecd içinde ağlayarak derhal secdelere kapandıkları bildirilmektedir. Ashâb-ı kirâmın bu durumu, daha önceden kendilerine geleceği haber verilen Hz. Peygamberin gelmiş olmasından duydukları memnuniyetin ve Allaha karşı olan şevk ve iştiyâklarının bir göstergesidir. [/FONT]

[FONT=&quot]İnsan, saygısını, sevgisini ve hatta korkusunu en açık şekilde secdeye kapanmak suretiyle ve ağlayarak belirtir. Bir kısım insanların, okunan Kuran âyetleri karşısında böyle davranmaları da onların bu konudaki seviyelerini göstermektedir. [/FONT]

[FONT=&quot]İnsanın gönlünde olandan daha fazla huşû veya saygı gösterisinde bulunması, nifak olarak değerlendirilmiştir. İçteki korku ve ümit, haşyet ve ürperti, tabiî ve samimî olarak ağlama ve secdeye kapanma gibi bazı davranışlarla dışa vuruluyorsa, bu güzeldir, fazilettir. Zaten başka âyetlerde, namaz gibi içinde secde hali de bulunan ibadetlerin ancak gönül saygısı yerinde olanlar için kolay geldiği, Allahtan korkmayan ve korkusuz ve kibirli davranan kimselere ise çok ağır geldiği ifade buyurulmuştur.[/FONT]

2.[FONT=&quot] (Şimdi) siz, bu Kurana mı şaşıyorsunuz? Gülüyorsunuz da ağlamıyorsunuz! Necm sûresi (53), 59-60[/FONT]

[FONT=&quot]Bu iki âyetin üst kısmında, geçmişte yaşamış bazı ümmetlerin ve peygamberlerin hallerinden söz edilmektedir. Hz. Peygamberin de geçmişteki o uyarıcılardan bir uyarıcı olduğuna dikkat çekilmekte ve kıyametin yaklaştığı bildirilmektedir. Sonra da siz bütün bunları getirmiş olan Kurana mı şaşıyor, hayret ediyorsunuz? Ağlamıyor gülüyorsunuz? Hafife almaya kalkışıyorsunuz? sorusu yöneltilmektedir.[/FONT]

[FONT=&quot]Bu iki âyetteki şaşırmak yalanlamayı, gülmek istihza ve alayı, ağlamamak da cüretkârlığı akla getirmektedir. Bir başka ifadeyle söyleyecek olursak, bu üç davranışın temelinde yalanlama, istihzâ ve cüretkârlık yatmaktadır.[/FONT]

[FONT=&quot]Mâzideki felâketlerden, gelecekteki dehşetli olaylardan haber veren Kurân-ı Kerîme şaşmak, bunlardan etkilenmeden neşe ve eğlencesine devam etmek, herhalde işi anlamamış olmak ya da anlamaz gözükmek demektir. Haber verilen olayların mâhiyetini birazcık idrâk edebilenlerin öyle serbestçe gülüp oyun eğlence ile vakit geçirmeleri düşünülemez. Allaha karşı duyulacak derin bir haşyet bütün bunlara mânidir. Nitekim rivayetlere göre Hz. Peygamber, bu âyetlerin inmesinden sonra gülmeyip tebessümle yetinmiştir. [/FONT]

[FONT=&quot]Unutulmamalıdır ki, korkusuzluk ve cüretkârlık anlamına gelen hareketler daima sakınılması gereken davranışlardır.[/FONT]

Allah saygısı [FONT=&quot](haşyet) biraz da gözyaşlarında ifadesini bulmaktadır. Gözü yaşarmayan insanın kalbinin yumuşaklığı ve güzel duygularla bezenmiş olduğu şüphelidir. Duygulu insan, kavrayışı yerinde olan adam, bu iç halini zaman zaman gözyaşları şeklinde dışa vurur.[/FONT][/FONT]
__________________

Muhamed Dolaku · 15 Ağu 2012

Hadisler

447[FONT=&quot]. Abdullah İbni Mesûd radıyallahu anh şöyle dedi:

[FONT=&quot]Resûlullah sallallahu aleyhi ve sellem:[/FONT]

[FONT=&quot]- Bana Kuran oku! buyurdu. Ben:[/FONT]

[FONT=&quot]- Ey Allahın Resûlü, Kuran sana indirilmişken ben mi sana Kuran okuyayım? dedim. Resûlullah sallallahu aleyhi ve sellem:[/FONT]

[FONT=&quot]- Kuranı başkasından dinlemekten pek hoşlanırım buyurdu.[/FONT]

[FONT=&quot]Bunun üzerine ben kendilerine Nisâ sûresini okumaya başladım. Her ümmetten bir şâhit getirip seni de bütün bunlara şâhit tuttuğumuz zaman onların durumu nice olur? anlamındaki âyete [Nisâ sûresi (4), 41] geldiğimde:[/FONT]

[FONT=&quot]- Şimdilik yeter! buyurdu. Bir de baktım Resûlullah, iki gözü iki çeşme ağlıyordu.[/FONT]

[FONT=&quot]Buhârî, Tefsîru sûre (4), 9, Fezâilül- Kurân 33, 34; Müslim, Müsâfirîn 247. Ayrıca bk. Ebû Dâvûd, İlim 13; Tirmizî, Tefsir 5 [/FONT]

Açıklamalar

[FONT=&quot]Allah Teâlâya karşı gönülden duyacağımız haşyet, saygı ve iştiyak, ilâhî, beyan ve hikmetleri düşünmekle mümkün olur. Bu da çoğunlukla Kurân-ı Kerîmi anlamaya çalışarak, mânalarını düşüne düşüne okumak veya dinlemekle gelişir.[/FONT]

[FONT=&quot]Hiç şüphesiz sevgili Peygamberimizin haşyeti de iştiyâkı da herkesten ileri ve üstündü. Onun böyle olduğu bu hadîs-i şerîfle bir kere daha ortaya konulmuştur. Çok tatlı Kuran okuyan Hz. Peygamber, Abdullah İbni Mesûddan kendisine Kuran okumasını istiyor. Gerekçesini de Ben Kuranı başkasından dinlemekten pek hoşlanırım diye ifade ediyor. Onun bu davranışı, bir taraftan İbni Mesûdu takdir ve teşvik anlamına gelirken bir yandan da dinlemenin, tefekkür için daha uygun olduğunu göstermektedir. 1010 numara ile ileride tekrarlanacak olan hadisin burada zikredilmesinin sebebi, Hz. Peygamberin Kuran dinlerken gözyaşı döküp ağladığı gerçeğidir. Hz. Peygamber dehşetli kıyamet sahneleri ve insanların karşılaşacakları zor durumlar karşısında herkesten çok daha duyarlı, duygulu ve hatta kaygılı idi. Bunun için de gözyaşlarını tutamazdı. Zira uhrevî maksatlarla ağlamak, iç olgunluğunun, tefekkür yoğunluğunun işaretidir. [/FONT]

[FONT=&quot]Hz. Peygamberin diğer ümmet ve peygamberlere şâhit tutulması, âlimlerimiz tarafından farklı şekillerde yorumlanmıştır. İşin keyfiyeti tartışılmış ama prensibi asla tartışma konusu yapılmamıştır. Hz. Peygamberin, bütün ümmetlerin halinden haberdâr edileceği anlaşılmaktadır. Çünkü şâhitlik bunu gerektirir. O halde Allah Teâlâ, Peygamberini dilediği şekil ve vasıtalarla bu konularda bilgilendirecektir. Bu, Peygamber Efendimizin, diğer peygamberlerden farklı olduğu noktalardan birini meydana getirmektedir.[/FONT]

[FONT=&quot]Bütün bunlara rağmen o ağlıyorsa, müslümanların Allah korkusuyla ve rahmet ümidiyle sürekli düşünceli, kaygılı ve saygılı davranmaları elbette uygun ve isabetli olur. Sevgili Peygamberimiz, diğer konularda olduğu gibi, Allah korkusu ile ağlamakta da bizim için en güzel örnektir.[/FONT]

Hadisten Öğrendiklerimiz

[FONT=&quot]1. Kuran okunurken can kulağı ile dinlemek ve âyetlerin anlamlarını düşünerek ağlamak güzel bir davranıştır.[/FONT]

[FONT=&quot]2. Dinlemek, bizzat okumaktan daha fazla düşünmeye imkân sağlar.[/FONT]

[FONT=&quot]3. Üstün niteliklere sahip olanlar, çevresindekileri hayırlı işlere teşvik etmeli ve onlara gönül alıcı şekilde davranmalıdır. [/FONT]

[FONT=&quot]4. Hoca ve üstadların, öğrencilerini başarılı oldukları konularda öne çıkarmaları, güzel bir davranış olup iyilerin ve başarının takdiri anlamına gelir.[/FONT]
[/FONT]
__________________

Muhamed Dolaku · 15 Ağu 2012

448.[FONT=&quot] Enes İbni Mâlik radıyallahu anh şöyle dedi:

[FONT=&quot]Resûlullah sallallahu aleyhi ve sellem, bir benzerini daha önce asla duymadığım pek etkili bir hitâbede bulundu ve şöyle buyurdu:[/FONT]

[FONT=&quot]Eğer siz, benim bildiklerimi bilseydiniz, mutlaka az güler, çok ağlardınız.[/FONT]

[FONT=&quot]Enes, bunun üzerine Resûlullah sallallahu aleyhi ve sellemin ashâbı, yüzlerini kapatıp hıçkıra hıçkıra ağladılar, demiştir.[/FONT]

[FONT=&quot]Buhârî, Küsûf 2, Tefsîru sûre (5), 12, Nikâh 107, Rikak 27, Eymân 3; Müslim, Salât 112, Küsûf 1, Fezâil 134. Ayrıca bk. Tirmizî, Zühd 9; Nesâî, Sehv 103, Küsûf 11. 23; İbni Mâce, Zühd 19[/FONT]

Açıklamalar

[FONT=&quot]Hadis kitaplarımızın değişik bölümlerinde değerlendirilmiş olan ve bu kitapta da 402 numarada bir kere daha geçmiş bulunan hadîs-i şerîf, öncelikle, Hz. Peygamberin, çok üstün yeteneklerle donatılmış bulunduğunu, bu sebeple de diğer insanlardan farklı olarak birçok konuda bilgi sahibi olduğunu göstermektedir. Nitekim Müslimdeki rivâyette, Hz. Peygamber, namazda önünü gördüğü gibi arkasını da gördüğünü açıklamış, sonra da Siz benim gördüklerimi görseydiniz, gerçekten az güler çok ağlardınız buyurmuştur. Ne gördüğü sorulunca da Cennet ve cehennemi gördüm buyurmuştur. Tirmizî ve İbn Mâcenin rivâyetlerinde de Ben sizin görmediklerinizi görür, duymadıklarınızı duyarım buyurmuş, Semâda dört parmaklık bir yer bile yoktur ki orada Allaha secde eden bir melek bulunmasın demiş ve yemin ederek Siz benim bildiklerimi bilseydiniz, az güler çok ağlardınız diye çevresindekileri uyarmıştır. Kaygılı, korkulu ve saygılı olmanın, gözyaşı dökebilecek derecede sorumluluk hissetmenin lâzım geldiği ortadadır. Nitekim Allah Teâlâ da Tevbe sûresinin 41. âyetinde Az gülsün çok ağlasınlar! buyurmaktadır.[/FONT]

[FONT=&quot]Eşyâ ve olayları gerçek yüzleriyle görmek, elbette insanı daha temkinli ve akıllı davranmaya götürecektir. Rastgele davranışlar, biraz da cehâletin ürünüdür. Zevkleri bıçak gibi kesen ölümü çok anın tavsiyesi, herhalde daha bilinçli ve akıllı davranmanın yollarından biridir. [/FONT]

[FONT=&quot]Bir âhiret yolcusu olduğunda kuşku bulunmayan insan, durumunu düşündükçe ve gerçeği öğrendikçe, çıktığı bu uzun ve tehlikeli yolculukta kendisini sıkıntıya sokmayacak, aksine yardımcı olacak birtakım hazırlıklar yapma ihtiyacını hissedecektir. Peygamber Efendimiz, işin bu tarafını ısrarla hatırlatarak, müslümanların duygulu ve sorumlu bir hayat yaşamalarını, gereksiz taşkınlıklar yapmamalarını bir tehdit üslûbuyla dile getirmiştir. Durumu kavrayan ashâb-ı kirâm, yüzlerini kapatıp hıçkıra hıçkıra ağlamaktan kendilerini alamamışlardır. [/FONT]

Hadisten Öğrendiklerimiz

[FONT=&quot]1. Hz. Peygamber, müslümanların sahip olmadığı pek farklı bilgilere ve özelliklere sahiptir.[/FONT]

[FONT=&quot]2. Az gülüp çok ağlamak, bilinç ve bilgi yoğunluğundan ileri gelir.[/FONT]

[FONT=&quot]3. Allah korkusundan ağlamak, Hz. Peygamberin tavsiye ettiği bir fazilettir. [/FONT]
[/FONT]
__________________

Muhamed Dolaku · 15 Ağu 2012

449.[FONT=&quot] Ebû Hüreyre radıyallahu anhden rivâyet edildiğine göre Resûlullah sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurdu:

[FONT=&quot]Allah korkusuyla gözyaşı döken kişi, sağılmış süt memeye dönmedikce cehenneme girmez. Cihad tozu ile cehennem dumanı asla bir araya gelmez.[/FONT]

[FONT=&quot]Tirmizî, Fezâilul-cihâd 8; Zühd 9. Ayrıca bk. Nesâî, Cihâd 8; İbni Mâce, Cihâd 9[/FONT]

Açıklamalar

[FONT=&quot]1307 numarada tekrar gelecek olan hadisimiz, Allah korkusundan dolayı gözyaşı dökmenin, kula sağladığı mutlu sonucu çok açık şekilde ve pek çarpıcı bir misalle ortaya koymaktadır. Zira herhangi bir hayvanın memesinden sağılmış olan sütün, tekrar o memeye girmesinin mümkün olmadığı herkesce bilinen bir gerçektir. Efendimiz de Allah için göz yaşı döken kimsenin cehenneme girmesini, böylesine mümkün olmayan bir olaya bağlı kılmaktadır. Bu tür ifadelere, olmayacak olana havâle etmek (muhâle talik) denilir. Kuran-ı Kerîmde bunun örneği bulunmaktadır. Yüce Rabbimiz, âyetlerini yalanlayıp onlara karşı kibirlenenlere gök kapılarının açılmayacağını ve onların, halat iğne deliğinden geçinceye kadar cennete giremeyeceklerini bildirmektedir [bk. Arâf sûresi (7), 40].[/FONT]

[FONT=&quot]Herhangi bir amel sahibinin cehenneme girme ihtimalinin, sütün çıktığı memeye geri dönmesi ile ölçülmesi hiç şüphesiz o ameli işleyenlere tam bir güven verir. O konuda en büyük teşviki oluşturur. Peygamber Efendimiz işte böylesi bir ameli, Allah korkusuyla gözyaşı dökmek olarak tesbit ve ilân etmiştir.[/FONT]

[FONT=&quot]Resûl-i Ekrem Efendimiz buna bağlı olarak, Allah yolunda cihad edenlerin çıkardığı toz ile cehennem dumanının bir araya gelmeyeceğini de müjdelemiştir. Hadisimizin Nesâîdeki rivâyetlerinde cihad tozu ile cehennem dumanının, bir müslümanın burun deliklerinde, karın boşluğunda veya yüzünde asla bir araya gelmeyeceği ifade buyurulmaktadır. Bütün bunlardan maksat, Allah yolunda savaşa iştirak edenlerin cehenneme girmeyeceklerini kesin bir şekilde açıklamaktır. Dolayısıyla Allah yolunda cihad eden ile Allah korkusundan gözyaşı döken kimselerin müşterek özelliği cehennemden uzak olmaktır.[/FONT]

[FONT=&quot]Özellikle Nesâîdeki rivâyetlerin devamında aşırı cimrilik ile imanın bir kişinin kalbinde birleşemeyeceğine de dikkat çekilmektedir. Nitekim Allah Teâlâ, Kim nefsinin cimriliğinden korunmuş ise, işte o tür insanlar kurtulmuşlardır [Haşr sûresi( 59), 9 ] buyurmaktadır.[/FONT]

Hadisten Öğrendiklerimiz

[FONT=&quot]1. Allah korkusundan dolayı ağlamak, cehennemden uzak kalmayı sağlar.[/FONT]

[FONT=&quot]2. Allah korkusuyla ağlamak, Allah yolunda cihad etmek gibi yüksek değerde bir ameldir.[/FONT]

[FONT=&quot]3. Cihad tozu ve cehennem dumanı bir müslümanın şahsında asla bir araya gelmez.[/FONT]
[/FONT]
__________________

Muhamed Dolaku · 15 Ağu 2012

450.[FONT=&quot] Ebû Hüreyre radıyallahu anhden rivayet edildiğine göre Resûlullah sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurdu:

Başka bir gölgenin bulunmadığı Kıyamet gününde Allah Teâlâ, yedi sınıf insanı, arşının gölgesinde barındıracaktır:

Âdil devlet başkanı,

Rabbine kulluk ederek temiz bir hayat içinde serpilip büyüyen genç,

Kalbi mescidlere sevgi ile bağlı müslüman,

Birbirlerini Allah için sevip birliktelikleri ve ayrılıkları Allah için olan iki insan,

Güzel ve mevki sahibi bir kadının gayr-i meşru davetine Ben Allahtan korkarım diye yaklaşmayan yiğit,

Sağ elinin verdiğini sol elinin bilemeyeceği kadar gizli sadaka veren kimse,

Tenhâda Allahı anıp göz yaşı döken kişi.

[FONT=&quot]Buhârî, Ezân 36, Zekât 16, Rikak 24, Hudûd 19; Müslim, Zekât 91. Ayrıca bk. Tirmizî, Zühd 53; Nesâî, Kudât 2[/FONT]

Açıklamalar

[FONT=&quot]377 numarada geçmiş ve 660 numarada tekrar gelecek olan hadîs-i şerîf, en son fıkrası dolayısıyla burada zikredilmiştir. Hadîs-i şerîfteki bazı ifadelerin açıklaması ve yedi güzel adamın kısa tanıtımları 377 numaralı hadiste yapılmıştı. Âdil devlet başkanı hakkında doyurucu bilgi ise 660. hadiste verilecektir.[/FONT]

[FONT=&quot]Kabul etmek gerekir ki, insanlardan ve gözlerden uzak yerlerde, kimsenin bulunmadığı ortamlarda Allahı anarak göz yaşı döken kimse, bir çok insanın başaramadığı bir kulluk çizgisini ve olgunluğu yakalamış demektir. Onun bu samimi kulluğunun karşılığı ise, mahşerde ilâhî koruma altına alınmak suretiyle, herkesin gözü önünde ödüllendirilmesidir. [/FONT]

[FONT=&quot]Allah için ağlamanın değeri böylece gözler önüne serilmiş olmaktadır.[/FONT]

Hadisten Öğrendiklerimiz

[FONT=&quot]1. Allah Teâlâ, kullarının sadece kendi rızâsına yönelik amellerinden hoşnut olur ve onları kimseden yardım görme imkânının bulunmadığı yerde himâyesine alır.[/FONT]

[FONT=&quot]2. Allah korkusuyla gözyaşı dökmek âhirette Allah Teâlânın arşının gölgesinde barınma mutluluğuna kavuşma yollarından biridir.[/FONT]
[/FONT]
__________________

Muhamed Dolaku · 15 Ağu 2012

451.[FONT=&quot] Abdullah İbni Şıhhîr radıyallahu anh şöyle demiştir:

[FONT=&quot]Bir keresinde Resûlullah sallallahu aleyhi ve sellemin yanına gitmiştim. Namaz kılıyor ve ağlamaktan dolayı göğsünden kaynayan kazan sesi gibi sesler geliyordu.[/FONT]

[FONT=&quot]Ebû Dâvûd, Salât 158. Ayrıca bk. Nesâî, Sehv 18[/FONT]

Açıklamalar

[FONT=&quot]Hadîs-i şerîf, sevgili Peygamberimizin namaz kılarken büyük bir huşû ve tevâzu içinde âdeta inlercesine ağladığını bize haber vermektedir. Allah korkusunun ve Allaha kavuşma arzusunun her halimizde olduğu gibi namaz esnasında da tam anlamıyla bizi kuşatması lâzım geldiği anlaşılmaktadır.[/FONT]

[FONT=&quot]İslâm bilginleri, bu hadisi esas alarak namazda ağlamanın câiz olduğu görüşüne sahip olmuşlardır. Nitekim Hz. Ali, Hz. Peygamberi Bedir Gazvesinden önceki bir gece bir ağaç altında ağlayarak namaz kılarken gördüğünü ve onun bu halinin sabaha kadar devam ettiğini haber vermiştir.[/FONT]

[FONT=&quot]Hanefi mezhebi âlimlerine göre, Allah korkusu, cennet ya da cehennemi hatırlama gibi uhrevî bir sebeple ağlamak namazı bozmaz. Çünkü bu hâl, o kimsenin Allaha olan derin saygısını gösterir. Namazda aranan şey huşû olup bu tarz ağlamalar, dua ve tesbih yerine geçer. Eğer ağlamanın sebebi dünyevî bir sıkıntı ise o zaman namaz bozulur. Yine Hanefilere göre namazda ah-vah etmek inlemek de ağlamak gibidir. Ancak Ebû Yûsuf, ağlama inleme esnasında iki veya daha fazla harf çıkmaması gerektiği görüşündedir. Aksi halde namazın bozulacağını söyler.[/FONT]

Hadisten Öğrendiklerimiz

[FONT=&quot]1. Hz. Peygamber huşû içinde ibadet ederdi. Hüznü ve ağlaması namazda da devam ederdi.[/FONT]

[FONT=&quot]2. Uhrevî sebeplerle ve harf çıkarmamak şartıyla ağlamak namazı bozmaz.[/FONT]
[/FONT]
__________________

Muhamed Dolaku · 15 Ağu 2012

452. [FONT=&quot]Enes İbni Mâlik radıyallahu anhden rivayet edildiğine göre Resûlullah sallallahu aleyhi ve sellem Übey İbni Kâb radıyallahu anhe hitaben şöyle buyurmuştur:

[FONT=&quot]- Allah Teâlâ, lem yekünillezine keferû suresini sana okumamı bana emretti.[/FONT]

[FONT=&quot]Übey İbni Kâb:[/FONT]

[FONT=&quot]- Allah benim ismimi andı mı? dedi. Resûlullah sallallahu aleyhi ve sellem;[/FONT]

[FONT=&quot]- Evet, buyurdu.[/FONT]

[FONT=&quot]Übey İbni Kâb duygulanarak ağladı. [/FONT]

[FONT=&quot]Buhârî, Menâkıbul-ensâr16, Tefsîru sûre (98), 1,3; Müslim, Müsâfirîn 246[/FONT]

[FONT=&quot]Müslimin bir başka rivâyetinde (Müsâfirîn 245) Übey ağlamaya başladı ifadesi yer almaktadır. [/FONT]

Açıklamalar

[FONT=&quot]Hz. Peygamber ashâbına Kurân-ı Kerîmi dört kişiden öğrenmelerini tavsiye etmişti. Bu dört sahâbîden biri de Übey İbni Kâb hazretleridir (bk. Buhârî, Menâkıbul-ensâr 16). Kâb, Resûlullahtan sonraki dönemde kırâat ilminin imamı olarak hizmet vermiştir.[/FONT]

[FONT=&quot]Allah Teâlânın, Beyyine sûresini Übey İbni Kâba okumasını Hz. Peygamberden istemesi, kuşkusuz Übey için fevkalâde büyük bir şereftir. Onun, Allah Teâlâ, benim adımı açıkça andı mı? diye Hz. Peygambere sorması, Peygamber Efendimizin verdiği haberden şüphelendiği için değil, Allah katında ismen anılma şerefine mazhar olduğunu bir iyice duymak istemesindendi. Hani insan, kendisine ulaştırılan bir müjdeli haber karşısında, o haberi getirenden asla şüphe etmemesine rağmen, bir taraftan sahi mi? diye sorar ve bir taraftan da sevincinden yerinde duramaz hoplar ya, işte onun gibi bir sorudur Hz. Übeyin sorusu. Nitekim aldığı müsbet cevap karşısında sevincinden ağlamaya başladı. Ya da bu büyük şerefe lâyık olamama ve bu şerefi koruyamama endişesine kapıldı. Nasıl yorumlanırsa yorumlansın, olayın, bir kul için gerçekten çok büyük bir bahtiyarlık olduğu ortadadır. Zaten Übey İbni Kab hazretlerinden başka herhangi bir sahâbi de, böylesi bir ilâhî iltifata mazhar olmamıştır. Bu sebeple Hz. Ömer, Übey İbni Kâba pek hürmet eder ve kendisine seyyidül-müslimîn = müslümanların efendisi diye hitabederdi.[/FONT]

Allah Teâlâ Peygamber Efendimize Beyyine sûresi[FONT=&quot]ni Hz. Übeye okumayı emretmekle, onun Kuran okumaya olan arzusunu ödüllendirmiş, ashâb-ı kirâmı da ondan Kuran öğrenmeye teşvik etmiş olmaktadır. Beyyine sûresi, Kurân-ı Kerîmde doksan sekizinci sûre olup sekiz âyettir. Tevhid, risâlet, ihlâs, namaz, zekât, kıyamet, ehl-i cehennem ve ehl-i cennet gibi dinin temel konularını ihtivâ etmektedir.[/FONT]

Hadisten Öğrendiklerimiz

[FONT=&quot]1. Übey İbni Kâb, Hz. Peygamberin kendisine Kuran okuyup dinlettiği yegâne sahâbîdir.[/FONT]

[FONT=&quot]2. Sevinçten dolayı ağlamak câizdir.[/FONT]

[FONT=&quot]3. Allah Teâlâ tarafından ismen anılmış olmak büyük şeref ve büyük bir sorumluluktur.[/FONT]

[FONT=&quot]4. Kurân-ı Kerîmi ehlinden okuyup öğrenmek gerekir.[/FONT]

[FONT=&quot]5. Kuran kıraatına önem veren hâfızlara Kuran okuyup dinletmek sünnettir.[/FONT]
[/FONT]
__________________

Muhamed Dolaku · 15 Ağu 2012

453.[FONT=&quot] Enes radıyallahu anhden rivayet edildiğine göre şöyle dedi:

[FONT=&quot]Resûlullah sallallahu aleyhi ve sellemin vefâtından sonra Ebû Bekir, Ömere: [/FONT]

[FONT=&quot]Kalk, Ümmü Eymen radıyallahu anhâya gidelim, Resûlullah sallallahu aleyhi ve sellemin yaptığı gibi biz de onu ziyâret edelim, dedi.[/FONT]

[FONT=&quot]Yanına vardıklarında Ümmü Eymen ağladı. Onlar:[/FONT]

[FONT=&quot]- Niçin ağlıyorsun? Allah katındaki nimetin Resûlullah sallallahu aleyhi ve sellem için çok daha hayırlı olduğunu bilmiyor musun? dediler. Ümmü Eymen:[/FONT]

[FONT=&quot]- Ben onun için ağlamıyorum. Ben Allah katındaki nimetlerin Peygamber aleyhisselâm için elbette daha hayırlı olduğunu biliyorum. Ben, vahyin kesilmiş olmasından dolayı ağlıyorum, dedi; Ebû Bekir ve Ömeri de duygulandırdı. Ümmü Eymen ile birlikte onlar da ağlamaya başladılar.[/FONT]

[FONT=&quot]Müslim, Fezâilüs-sahâbe 103. Ayrıca bk. İbni Mâce, Cenâiz 65[/FONT]

Açıklamalar

[FONT=&quot]361. hadisin açıklamasında geçtiği gibi Ümmü Eymen, aslen Habeşistanlı olup Peygamber Efendimizin babası Abdullahın câriyesi idi. Efendimiz daha 4-5 yaşlarında iken annesi Âminenin bir Medine dönüşü Ebvâ denilen yerde vefât etmesi üzerine Ümmü Eymen onu dedesine getirmiş ve daima Efendimizin hizmetinde bulunmuştur. Daha sonra Hz. Peygamber onu câriyelikten âzâd etmiş ve Zeyd İbni Hârise ile evlendirmiştir. Üsâme İbni Zeydin annesidir. Kendisi yalnız başına Mekkeden Medineye hicret etmiş bir hanımdır. Peygamber Efendimizden beş ay kadar sonra vefat etmiştir.[/FONT]

[FONT=&quot]Hz. Peygamber onun hakkında Ümmü Eymen benim annemdir der, ona annesi gibi saygı gösterir, sık sık ziyâretine giderdi. O da Hz. Peygambere karşı tam bir anne gibi davranırdı. [/FONT]

[FONT=&quot]Hz. Ebû Bekir ve Ömeri görünce Ümmü Eymenin ağlaması, Resûlullahı ve ziyâretlerini hatırlaması ve dolayısıyla onu kaybetmiş olmaktan duyduğu üzüntüden olabilirdi. Ancak o, kendisine sorulunca, bunun daha başka bir sebebi, ümmeti ilgilendiren bir yönü olduğunu, ümmet için en büyük hayır kaynağı olan vahyin kesilmiş olmasını düşünerek ağladığını söylemiştir. [/FONT]

[FONT=&quot]Bir önceki Übey İbni Kâb hazretlerinin, Allah Teâlâ tarfından anıldığını öğrenmesi sonucu ağlaması ile, Ümmü Eymenin, vahyin kesilmesine ağlaması bir arada düşünülecek olursa, ashâb-ı kirâmın, Allaha olan sonsuz sevgi, saygı ve haşyetlerini anlamak kolaylaşacaktır.[/FONT]

Hadisten Öğrendiklerimiz

[FONT=&quot]1. İlâhî lutuf ve ihsanın kesilmesi gözyaşı dökülecek yegâne olaydır.[/FONT]

[FONT=&quot]2. Kadını ve erkeğiyle sahâbei kirâm Allah Teâlâya olan sevgi, saygı ve korkuları sebebiyle ağlarlardı.[/FONT]
[/FONT]
__________________

Riyâzüs-Sâlihîn - İmâm Nevevî

New member

New member

New member

New member

New member

New member

New member

New member

New member

New member

New member

New member

New member

New member

New member

New member

New member

New member

New member

New member

Riyâzüs-Sâlihîn - İmâm Nevevî