Kütüb i Sitte Hadis ansiklopedisi - I

Muhamed Dolaku · 6 Tem 2011

[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]961 - Hz. Enes (radıyalahu anh) anlatıyor: "Muharcirler hicretle Medine'ye gelip (Ensar'ın yardımlarını gördükleri) vakit şöyle dediler:[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]" Ey Allah 'ın Rasûlü ! Biz, çok maldan böylesine cömertce veren, az maldan da yardımı böylesine güzel yapan aralarına inmiş bulunduğumuz şu Medinelilerden başka bir kavmi hiç görmedik! Bize bedel işlerimizi yaptılar, hayatımızı düzene koymada yardımcı oldular. Biz (hicret ve ibadetlerimizle kazandığımız) sevapların hepsini onlar alacak diye korkuyoruz !"[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) onlara şu cevabı verdi: " Hayır! Onlar sizin dua ve teşekkürlerinizden hâsıl olan sevabı alacaklar. "[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Tirmizî, Kıyâmet 45, (2489); Ebu Davud, Edeb 12, (4812).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]CİHAD VE MÜCAHİDLERİN FAZİLETİ[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]962 - Hz. Osman (radıyalahu anh) anlatıyor: "Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm)'ı dinledim şöyle diyordu:[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"Allah yolunda bir günlük ribât, diğer menzillerde (Allah yolunda geçirilen) bir günden daha hayırlıdır."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Tirmizî, Fedâilu'l-Cihâd 26; ( 1667, 1664, 1665); Buharî, Cihâd 73; Müslim, İmaret 163; İbnu Mâce, Cihâd 7, Nesaî, Cihâd 39, 6, 39).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]963 - Fadâle İbnu Ubeyd (radıyalahu anh) anlatıyor: "Her ölenin ameline son verilir, ancak Allah yolunda ölen murâbıt müstesna. Çünkü onun ameli kıyamet gününe kadar artırılır. Ayrıca o, kabir azabına da uğratılmaz."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Tirmizî, Fedâilu'1-Cihad 2,(1621); Ebu Dâvud, Cihâd 16, (2500).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]964 - Tirmizî'nin rivayetinde şu ziyade mevcuttur: "Gerçek mücâhid, nefsiyle cihad edendir."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Fedâiıu'l-Cihad 2, (1621).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]965 - Hz. Enes (radıyalahu anh) anlatıyor: "Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) buyurdular ki: "Öğleden evvel veya öğleden sonra bir kerecik Allah yolunda yola çıkış, dünya ve içindeki her şeyden daha hayırlıdır."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Buharî, Cihad 5, 6, 73, Rikak 2, 51; Müslim, İmâret 112- 115, (1880); Tirmizî, Fedâilu'l-Cihâd 17, (1648, 1649, 1651); Nesâî, Cihâd 11, 12,(6,15); İbnu Mâce, Cihad 2,(2755-2757).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]966 - Ebu Hüreyre (radıyalahu anh) anlatıyor: "Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) buyurdular ki:[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"(Müslüman erkeklerden) kim, Allah yolunda, ilâ-yı kelimetullah için, devenin iki sağımı arasında geçen müddet kadar savaşacak olsa cennet kendisine vacib olur."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Tirmizî, Fedâilu'l-Cihâd 21, (1657); Ebu Dâvud, Cihâd 42, (2541); Nesâî,Cihâd 25, (6, 26); İbnu Mace, Cihâd 15, (2792).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]967 - Muâz İbnu Cebel (radıyalahu anh) anlatıyor: "İçinden samimi şekilde Allah yolunda cihâd yapmayı temenni eden bir kimse, bilâhare ölse de, öldürülse de şehid sevabı kazanır. Kim de Allah yolunda yara alsa veya Allah yolunda -düşmanın sebep olmadığı- bir musibetle bile yaralansa bu yara, kıyamet günü, en büyük hâli içinde rengi zaferân renginde, kokusu da misk kokusunda olarak gelir. Kimin vücudunda, Allah yolunda iken çıkan, iltihab gibi bir yara açılacak olsa bu da onun için Şehidlik mührü olur."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Tirmizî, Fedâilu'l-Cihâd 21, (1657); Ebu Dâvud, Cihâd 42, (2541); Nesâi, Cihâd 25, (6, 26).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]968 - Ebu Hüreyre (radıyalahu anh) anlatıyor: "Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) buyurdular ki:[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"Allah yolunda yaralanan hiçbir yaralı yoktur ki, kıyâmet günü, yarası kanıyor olarak gelmiş olmasın, bu kanın rengi kan renginde, kokusu da misk kokusundadır."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Buharî, Cihâd 10, Zebâih 31; Müslim, İmâret 103; Tirmizî, Fedâilu'l-Cihâd 21, (1656); Nesâî, Cenâiz 82, (4, 78), Cihâd 27, (6,28); Muvatta, Cihâd 29, (2, 461).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]969 - Ebu Hüreyre (radıyalahu anh) anlatıyor: "Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) buyurdular ki:[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"Allah Teâla Hazretleri, Allah rızası için yola çıkan kimse hakkında:[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"Bu kulum, benim yolumda cihad etmek üzere bana inanarak peygamberlerimi tasdik ederek yola çıkmıştır, artık onu ya cennetime koymak yahut da ücret veya ganimet elde etmiş olarak, çıkmış olduğu meskenine geri çevirmek hususunda garanti veriyorum" diyerek te'minat verir.[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Muhammed'in nefsini kudret elinde tutan Zat-ı Zülcelâl'e yemin olsun ki, Allah yolunda yaralanmış hiçbir yaralı yoktur ki, kıyamet günü, yaralandığn ilk günkü manzarasıyla gelmiş olmasın: (Yarası taze) kan renginde, kokusu da misk kokusunda olarak.[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Muhammed'in nefsini kudret elinde tutan Zât-ı Zülcelâl'e yemin ediyorum ki, Müslümanlar'a meşakkat vermeyecek olsam, Allah yolunda gazveye çıkan hiçbir seriyyeden asla geri kalmazdım. Ancak onları hayvana bindirecek imkân bulamıyorum. Onlar da beni tâkibe imkân bulamıyorlar. Benden geri kalmak da onlara zor geliyor.[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Muhammed'in nefsi kudret elinde olan Zât-ı Zülcelâl'e kasem olsun Allah yolunda gazaya çıkıp öldürülmeyi, sonra tekrar hayat bulup gazada tekrar öldürülmeyi, sonra tekrar gazaya çıkıp öldürülmeyi ne kadar isterim.[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Buharî,İman 25, Cihâd 2,119, Hums 8, Tevhid 28, 30; Müslim, İmâret 103- 107, (18?6), (8, 119); Muvatta, Cihâd 2, (2, 444), 40, (2, 465); Nesâî, Cihâd 14,(6, 16), İman 24.[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]970 - Hz. Ebu Hüreyre (radıyalahu anh) anlatıyor: "Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm)'tan bir gün sordular:[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"- Ey Allah'ın Resûlü! Allah yolunda yapılan cihada hangi amel denk olur?"[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]" (Başka bir amelle) dedi, ona güç getiremezsiniz !"[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Soruyu soranlar ikinci ve hatta üçüncü sefer tekrar sordular.[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Resûlullah her seferinde aynı cevabı verip:[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]" (Bir başka amelle) ona güç getiremezsiniz!" dedi ve sonra şunu ilâve etti:[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]" Allah yolundaki mücâhidin misâli (gündüzleri ve geceleri hiç ara vermeden oruç tutup, namaz kılan, Allah'ın âyetlerine de itaatkâr olan ve Allah yolundaki mücâhid, cihaddan dönünceye kadar namaz ve oruçtan hiç gevşemeyen kimse gibidir. "[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Buharî, Cihad 2; Müslim, İmâret 110, (1878); Tirmizî, Fed ilu'l-Cihâd 1, (1619); Nesâî, Cihâd 17, (6,19); Muvatta, Cihâd 1, (2, 443).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]

Muhamed Dolaku · 6 Tem 2011

[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]971 - Ebu Saîd (radıyalahu anh) anlatıyor: "Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm)'a:[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"- Ey Allah'ın Resûlü! İnsanların en efdali kimdir?" diye soruldu. Şu cevabı verdi:[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]" Allah yolunda malıyla canıyla cihad eden mü'min kişi!"[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"- Sonra kim? diye tekrar soruldu. Bu sefer:[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]" Tenhalardan bir tenhaya Allah korkusuyla çekilip, insanları şerrinden bırakan kimsedir" diye cevap verdi."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Buharî, Cihâd 2, Rikâk 34; Müslim, İmâret 122, 123, 127, (1888); Ebu Dâvud, Cihad 5, (2485); Tirmizî, Fedâuilu'l- Cihâd 24, (1660); Nesâi, Zekât 74, (5, 83), Cihâd 7, (6,11); İbnu Mâce, Fiten 13, (3978).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]972 - Ebu Saîdi'l-Hudrî (radıyallahu anh) anlatıyor: "Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) buyurdular ki:[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"Size, insanların en hayırlısı ve en şerlisini haber vereyim mi! İnsanların en hayırlısı o kimsedir ki, kendi veya başkasının atı sırtında ya da yaya olarak, ölünceye kadar Allah yolunda çalışır. İnsanların en şerlisine gelince o da, Allah 'ın Kitab 'ını okuyup (emir ve yasaklarına) riayet etmeyen kimsedir."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Nesâî, Cihad 8, (6,11-12).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]973 - İbnu Abbas (radıyalahu anhümâ) anlatıyor: "Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) buyurdular ki:[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"Size insanların en hayırlısını haber vereyim mi! O, atının yularından Allah yolunda tutan kimsedir. (Hayırda) bunu takip edeni haber vereyim mi? O da koyunlarının peşine takılıp (insanları) terkeden koyunlarda bulunan Allah'ın hakkını da ödeyen kimsedir.[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Size insanların en kötüsünü de haber vereyim mi! O da, Allah'tan isteyip, Allah adına vermeyendir."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Muvatta, Cihad 4, (2, 445); Tirmizî, Fedâilu'I-Cihâd 18, (1652); Nesâî, Zekât 74, (5, 83-84).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]974 - Ebu Ümâme (radıyalahu anh) anlatıyor: "Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) şöyle buyurdular:[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"Ümmetimin seyahati Allah yolunda cihaddır."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Ebu Dâvud, Cihad 6, (2486).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]975 - Hz. Ebü Hüreyre (radıyallahu anh) anlatıyor: "Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) buyurdular ki:[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"Allah korkusuyla göz yaşı döken kimse, süt memeye geri dönmedikçe ateşe girmez. Bir kul üzerinde, Allah yolunda yapışan tozla, cehennemin dumanı biraraya gelmez."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Tirmizî, Fedâilu'l-Cihâd 8, (1633); Zühd 37,(2372); Nesâî, Cihâd 8, (6,12).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]976 - İbnu Abbâs (radıyallahu anhümâ) anlatıyor: "Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm)'ın şöyle söylediğini işittim:[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"İki göz vardır, onlara ateş değemez: Allah için ağlayan göz ile, Allah yolunda uyanık sabahlayan göz."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot](Tirmizî, Fedâilu'l-Cihâd 7, (1632).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]977 - Ebu Hüreyre (radıyallahu anh) anlatıyor: Rasûlullah buyurdu ki: "Kâfır ile onu öldüren ebediyyen cehennemde bir araya gelmezler, keza bir kulun karnında, Allah yolunda (yutulmuş olan) tozla cehennem ateşi bir araya gelmezler, keza, bir kulun kalbinde imanla hased bir araya gelmezler."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Müslim, İmâret 130, 131, (1891); Ebu Dâvud, Cihad 11, (2495); Nesâî, Cihâd 8, (6,12-14); İbnu Mâce, Cihâd 9.[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]978 - Ebu Saîd (radıyallahu anh) anlatıyor: "Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) bir gün şöyle dedi:[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"Kim Rabb olarak Allah'tan, din olarak İslâm'dan, peygamber olarak Muhammed'den râzı ise ona cennet vâcib olmuştur." Bu söz hayretime gitti ve:[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"- Ey Allah'ın Resûlü, bir kere daha tekrar eder misiniz?" dedim. Aynen tekrar etti ve arkadan da şunu söyledi.[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]" Bir başka şey daha var ki, Allah, onun sebebiyle, kulun cennetteki makamını yüz derece yüceltir. Bu derecelerden ikisi arasındaki uzaklık sema ile arz arasındaki mesâfe gibidir. " Ben:[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"- Öyleyse bu nedir`?" dedim. Şu cevabı verdi:[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]" Allah yolunda cihad, Allah yolunda cihad, Allah yolunda cihad!"[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Müslim, İmâret 116, (1884); Nesâî, Cihâd 18, (6,19-20).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]979 - Hz. Ebu Hüreyre (radıyallahu anh) anlatıyor: "Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) buyurdular ki:[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"Allah iki kişi hakkında güler: Bunlardan biri diğerini öldürmüş olduğu halde ikisi de cennete gider. Bunlardan diğeri, Allah yolunda cihad eder ve şehid olur. Allah katile mağfiretini ulaştırır, o da Müslüman olur, sonra Allah yolunda cihâda katılır ve şehid olur (Böylece her ikisi de Cennette buluşurlar)."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Buharî, Cihâd 28; Müslim, İmâret 128,129, (1890); Muvatta, Cihâd 28, (2, 460); Nesâi, Cihâd 37, (2, 38); İbnu Mâce, Mukaddime 13, (191).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]980 - Hz. Ebu Hüreyre (radıyallahu anh) anlatıyor: "Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) buyurdular ki:[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"Kim Allah iman ederek ve va'dini tasdik ederek, Allah yolunda (kullanmak üzere) bir at "tutarsa" bu atın yediği, teri, gübresi, bevli kıyamet günü terâzisine girecektir, yani sahibine sevap olacaktır."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Buharî, Cihâd 46; Nesâî, Hayl 11.[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]

Muhamed Dolaku · 6 Tem 2011

[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]981 - Ebu Mes'ud el-Bedri (radıyallahu anh) anlatıyor: "Bir adam, Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm)'a, yularlanmış bir deve getirerek: "Bu Allah yoluna bağışımdır" dedi. Resülullah (aleyhissalâtu vesselâm) adama:[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]" Buna karşılık sana, kıyamet günü, her biri yularlanmış yedi yüz deve vardır!" dedi.[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Müslim, İmâret 132, (1892); Nesâî, Cihâd 46, (6, 49).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]982 - Adiyy İbnu Hâtim (radıyallahu anh) anlatıyor: "Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm)'a:[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"- Sadakanın hangisi efdâl (Allah nazarında en kıymetli)dir?" diye sorulmuştu, şu cevabı verdi:[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]" Allah yolunda bir köleyi hizmete koymak veya Allah yolunda (askerler için) bir çadır kurmak (bağışlamak) veya döl alma yaşına basan bir deveyi (hibe, iâre veya karz suretinde) bağışlamak. "[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Tirmizî, Fedâilu'l-Cihâd 5, (1626).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]983 - Zeyd İbnu Hâlid (radıyallahu anh) anlatıyor: "Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) şöyle buyurdular:[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"Kim Allah yolunda bir askerin teçhizatını temin ederse bizzat gaza yapmış olur. Kim, gazaya çıkan bir askerin geride kalan âilesine hayırlı himayede bulunursa gaza yapmış olur."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Buharî, Cihâd 38; Müslim, Emâret 135,136, (1899); Ebu Dâvud, Cihâd 21, (2509); Tirmizî, Fedâilu'l-Cihâd 6, (1628); Nesâî, Cih d 44, (6, 46).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]984 - Ebu Eyyub (radıyallahu anh) anlatıyor: "Resûlullah (aleyhissalàtu vesselâm)'ı dinledim şöyle demişti:[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"Size bir çok memleketlerin fethi müyesser kılınacak. Oralarda (komşu küffarla cihad için) toplanmış askeri birlikler göreceksiniz. Size bu birliklerle sefere çıkmak vazifesi verilecek. Bazılarınız onlarla (hasbi olarak) sefere çıkmak istemiyerek, adamlarının arasından svışıp gazveye (ücretsiz) katılmamanın yollarını arayacak. Arkadan da kendileriyle anlaşacak kabileler araştırıp, onlara: "Falanca orduya size bedel katılmam için beni ücretle tutacak yok mu, falanca orduya size bedel katılmam için beni ücretle tutacak yok mu?" diyecek. Bilesiniz, (hasbeten gazveye gitmekten kaçan bu adam) bir ücretlidir, son damlasına kadar kanını akıtsa da (gazi değildir, şehit sayılmaz, uhrevî ücretten mahrumdur)."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Ebu Dâvud, Cihâd 30, (2525).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]985 - Zeyd İbnu Eslem anlatıyor: "Ebu Ubeyde, Hz. Ömer (radıyallahu anhümâ)'e yazarak Rum cemaatlerini ve bunlardan duyduğu endişeyi belirtti. Hz. Ömer (radıyallahu anh) kendisine şu cevabı verdi: "Emmâ ba'd: Bil ki, mü'min bir kula nerede bir şiddet inecek olsa Allah ondan sonra bir ferec (kurtuluş) verir. Zira bir zorluk iki kolaylığa asla galebe çalamaz. Cenâb-ı Hakk da Kur'ân-ı Kerim'inde şöyle buyurmuştur: "Ey iman edenler, sabredin, düşmanlarınızdan daha sabırlı olun, cihâda hazır bulunun, Allah'tan da korkun ki başarıya eresiniz" (Al-i Imrân 200).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Muvatta, Cihâd 6, (2, 446).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]ŞEHADET VE ŞEHİDİN FAZİLETİ[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]986 - Hz. Enes (radıyallahu anh) anlatıyor: "Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) buyurdular ki:[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"Cennete giren hiç kimse dünyaya geri dönmek istemez, yeryüzünde[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]olan her şey orada vardır. Ancak şehid böyle değil. O, mazhar olduğu ikramlar sebebiyle yeryüzüne dönüp on kere şehit olmayı temenni eder. "[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Bir rivayette şu ziyade mevcut: ".. Şehid hariç, o, şehidlik sebebiyle mazhar olduğu üstünlükler ve kerametler sebebiyle. . . (dönmek ister). "[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Buharî, Cihâd 5, 21; Müslim,İmâret 108, 109, (1877); TirmizÎ, Fedâilu'l-Cihâd 13, (1643);[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Nesâi, Cihâd 30, 6, 32).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]987 - İbnu Ebî Umeyre (radıyallahu anh) anlatıyor: "Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) buyurdular ki:[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"Allah yolunda öldürülmem; bana bütün evlerde ve çadırda yaşayanların benim olmasından daha sevgilidir."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Nesâî, Cihâd 30, (6, 33).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]988 - Hz. Muğîre (radıyallahu anh) dedi ki: "Peygamberimiz (aleyhissalâtu vesselâm), Rabbimizin risaletini getirmiştir. Bir de bize bildirdi ki, bizden kim öldürülürse cennetlik olacaktır. Bu sebeple biz, ölümü, sizin hayatı sevdiğinizden daha çok seviyoruz."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Buharî, Cizye 1, Tevhid 46, (Buharî, Kitabu't-Tevhid'de muallak olarak kaydetmiştir. Rezîn tam olarak kaydeder).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]989 - Ebu Katâde (radıyallahu anh) anlatıyor: "Bir adam sordu:[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"- Ey Allah'ın Resûlü, Allah yolunda öldürüldüğüm takdirde, bütün hatalarım örtülecek mi?"[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) :[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]" Evet, sen sabreder, mükâfaat bekler, geri kaçmadan ileri atılır vaziyette olduğun halde öldürülürsen!" diye cevap verdi. Ve adama sordu:[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]" Nasıl sormuştun?"[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Adam sorusunu aynen yeniledi. Bunun üzerine aleyhissalâtu vesselâm Efendimiz sözlerini şöyle tamamladı:[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]" Evet, (kul) borcu hariç, bütün günahların affedilecek. Zira Cebrâil bu hususu bana haber verdi!"[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Müslim, İmâret 117, (1885); Muvatta, Cihad 31, (2, 461); Nesâî, Cihâd 32, (2, 33).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]990 - Müslim, Abdullah İbnu Amr İbni'l-Âs (radıyallahu anhümâ)'dan şunu kaydeder:[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"- Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) şöyle buyurdular:[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"Şehidin -borç hariç- bütün günahları affedilir."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Müslim, İmâret 118.[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]

Muhamed Dolaku · 6 Tem 2011

[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]991 - Fadale İbnu Ubeyd anlatıyor "Hz Ömer (radıyallahu anh)'i dinledim, "Hz. Peygamber'den işittim" diyerek şu hadisi rivayet etti:[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"Dört çeşit şehid vardır:[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1- İmanı kavî mü'min kişi düşmanla karşılaşır, öldürülünceye kadar Allah sadık kalır. İşte bu kıyamet günü, insanların gıbta ile gözlerini kaldırıp bakacakları gerçek şehiddir. -Bunu yaparken başını kaldırır ve kalansuvesi yere düşer- (Fadâle der ki "Bu, Hz. Ömer'in kalansuvesi mi idi, yoksa Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm)'ın kalansuvesi mi idi anlıyamadım."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]2- İmanı sağlam (ancak önceki kadar şecaat sahibi olmayan) bir mü'min düşmanla karşılaşır. Korkudan vücudu -talh ağacının dikeni batmış gibi - titrer. Bu sırada gelen serseri bir ok darbesiyle hayatını kaybeder. Bu, ikinci derecede bir şehiddir.[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]3- İyi amelle kötü ameli karıştırmış mü'min kişi, düşmanla karşılaşır. Bu karşılaşma esnasında (sabır ve şecâatte, şehidliğin mükâfaatını beklemekte) Allah'a sâdık kalır. Öldürülünce bu üçüncü mertebede bir şehid olur.[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]4. Günahkâr bir mü'min düşmanla karşılaşır, ölünceye kadar Allah'a sâdık kalır. Bu da dördüncü derecede bir şehid olur."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Tirmizî, Fedailu'l-Cihad 14, (1644).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]992 - Yahya İbnu Saîd (radıyallahu anh) anlatıyor: "Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) (Bedir'de bizleri) cihâda teşvik etti, cenneti hatırlattı. Bu sırada Ensâr'dan biri, elindeki hurmalardan yemekte idi. Birden: "Ben şunları bitirinceye kadar oturacak olursam dünyaya fazla hırs göstermiş olacağım" dedi ve ellerindeki hurmaları fırlatarak kılıncını çekip öldürülünceye kadar savaştı."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Muvatta, Cihâd 42, (2, 466); Buharî, Megâzî, 17; Müslim, İmâret 145, (1901).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]993 - Hz. Berâ (radıyallahu anh) anlatıyor: "Zırh giyinmiş bir adam gelerek: "Ya Resûlullah! Hemen savaşa mı katılayım, Müslüman mı olayım?" diye sordu. Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm):[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]" Müslüman ol, sonra savaşa katıl"dedi. Adam Müslüman oldu, savaşa katıldı ve öldürüldü. Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) onun hakkında:[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Az bir amelde bulundu fackat çok şey kazandı!"buyurdu.[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Buhari, Cihâd 1.3; Müslim, İmâret 144, (1900).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]994 - Râşid İbnu Sa'd, ashaba mensup birinden naklen anlatıyor: "Bir zât Resûlullah'a gelip: "Ey Allah'ın Resûlü, niye şehid dışında kalan mü'minler kabirde imtihan edilirler?" diye sordu. Resûlullah şu cevabı verdi: "Şehidin ölüm anında tepesinin üstünde kılıç parıltısını hissetmesi imtihan olarak ona kâfidir."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Nesâî, Cenâiz 112.[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]995 - Ebu Hüreyre (radıyallahu anh) anlatıyor: "Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) buyurdular ki:[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"Şehidin ölüm (darbesinden) duyduğu ızdırab sizden birinin çimdikten duyduğu ızdırap kadardır."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Tirmizî, Fedâilu'1-Cihâd 26, (1668).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]996 - İbnu Mes'ud (radıyallahu anh) anlatıyor: "Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) buyurdular ki:[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"Rabbimiz, Allah yolunda savaşan şu kimseye taaccüb etmiştir: Arkadaşları hezimete uğra(yıp kaçmış)tır. Ancak O, (kaçmanın haram olduğunu düşünerek) kendisine düşen sorumluluğun idrakiyle geri dönerek, öldürülünceye kadar düşmanla çarpışmıştır. Bunun üzerine Aziz ve Celil olan Allah, meleklere (iftiharla) şöyle der: "Şu kuluma bakın, benim nezdimde olan mükâfaatı) düşünüp katımda olan (cezâdan) korkarak geri döndü, öldürülünceye kadar savaştı."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Ebu Dâvud, Cihâd 38, (2536).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Abdü'l-Habîr İbnu Kays İbni Sabit İbni Kays İbni Şemmâs an ebîhi an ceddihi (radıyallahu anh) anlatıyor: "Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm)'a Ümmü Hâlid adında bir kadın yüzü örtülü olduğu halde gelerek Allah yolunda öldürülmüş olan oğlu hakkında sormak istedi. Ashab'tan biri kadına: "Sen, yüzü örtülü olduğun halde gelip oğlundan mı soracaksın?" dedi. Kadın: Oğlumu kaybetti isem de hayamı kaybetmedim" dedi.[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) kadına:[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]" Oğlun iki şehid mükâfatı elde etmiştir!" dedi. kadın:[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"- Bunun sebebi nedir, ey Allah'ın Resûlü?" diye sorunca şu cevabı verdi:[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]" Çünkü onu Ehl-i Kitap öldürdü!"[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Ebu Dâvud, Cihâd 8, (2488).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]997 - Sehl İbnu Huneyf (radıyallahu anh) anlatıyor:, "Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm):[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"Kim sıdk ile Allah'tan şehid olmayı taleb ederse, Allah onu şehidlerin derecesine ulaştırır, yatağında ölmüş bile olsa" buyurdu."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Müslim, Cihâd 156, 157, (1908, 1909); Ebu Dâvud,Salât 361, (1520); Tirmizî, Fedâilu'1-Cihâd 19, (1653); Nesâî-Gihâd 36, (6, 36); İbnu Mâce, Cihâd 15, (2797).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]998 - Ebu Mâlik el-Eş'ârî (radıyallahu anh) anlatıyor: "Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) buyurdu ki:[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"Kim Allah yolunda evinden ayrılır, sonra da öldürülür, yahut atı veya devesi (yere atıp) boynunu kırar veya bir zehirli sokar veya yatağında ölür ise, Allah'ın dilediği hangi musibetle ölmüş olursa olsun şehit olarak ölür."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Ebu Davud, Cihâd 15, (2499).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]999 - Ebu Dâvud'un bir diğer rivayetinde geldiğine göre, "Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm)'a: "Ey Allah'ın Resûlü, kim cennete gidecek?" diye sorulmuş, o da şu cevabı vermiştir: "Peygamber cennetliktir, şehid cennetliktir, çocuk(ken ölen) cennetliktir, diri diri gömülen çocuk cennetliktir."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Ebu Dâvud, Cihâd 27, (2521).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1000 - Ebu'n-Nasr (radıyallahu anh) anlatıyor: "Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) Uhud şehidlerine uğradı ve: "İşte bunlar var ya, bunlar için şehadet ederim" dedi. Ebu Bekir (radıyallahu anh): "Ey Allah'ın Resûlü biz onların kardeşleri değil miyiz? Onlar nasıl Müslüman oldularsa biz de Müslüman olduk, onların cihad etmeleri gibi biz de cihad ediyoruz!" dedi. Resûlullah şu cevabı verdi:[/FONT]
[FONT=&quot]" Evet (söylediğiniz hususlar doğru), ancak benden sonra ne gibi bid'alar çıkaracağınızı bilemiyorum."[/FONT]
[FONT=&quot]Hz. Ebu Bekir (radıyallahu anh) ağladı, ağladı ve sonra:[/FONT]
[FONT=&quot]"- Yani biz senden sonraya mı kalacağız? (diye eseflendi)."[/FONT]
[FONT=&quot]Muvatta, Cihâd 32, (2, 461-62).[/FONT]

Muhamed Dolaku · 8 Tem 2011

[FONT=&quot]CİHADIN VACİB OLUŞU VE CİHADA TEŞVİK EDEN HADİSLER[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1001 - Ebu Hüreyre (radıyallahu anh) anlatıyor: "Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) buyurdular ki:[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"Emîriniz, fâzıl veya fâcir her nasıl olursa olsun, (onun emri altında) cihad etmeniz size farzdır. Keza, namazı da fâzıl veya fâcir ve hatta kebâir işlemiş bile olsa her Müslümanın, arkasında kılması bütün Müslümanlara farzdır."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Ebu Dâvud, Cihâd 35, (2533).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1002 - Hz. Enes (radıyallahu anh) anlatıyor: "Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) buyurdular ki:[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"Müşriklere karşı mallarınızla, canlarınızla ve dillerinizle cihad edin."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Ebu Dâvud, Cihâd 18, 2504); Nesâî,Cihâd 1, (6, 7).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1003 - İbnu Abbâs (radıyallahu anhümâ) anlatıyor: "Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm.) Mekke'nin fethi günü buyurdular ki:[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"Artık bu fetihten sonra hicret yoktur. Fakat cihâd ve niyyet vardır. Öyleyse askere çağrıldığınız zaman hemen silah altına koşun!"[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Buharî, Cihâd 1, 27, 194, Cizye 22, Hacc 43, Cezâu's-Sayd 10; Müslim, İmâret 85, (1353), Hacc 445, (1353); Tirmizî, Siyer 33, (1590); Nesâî, Cihâd 15, (7,146); Ebu Dâvud, Cihad 64, (2480).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1004 - Ebu Hüreyre (radıyallahu anh) anlatıyor: "Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) buyurdular ki: "Kim gazve yapmadan ve gaza yapmayı temenni etmeden ölürse nifaktan bir şube üzerine ölmüş olur."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]İbnu'l-Mübârek der ki: "Biz bunun Hz. Peygamber (aleyhissalâtu vesselâm)'in sağlığına has bir keyfıyet olduğuna hükmetmiştik."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Müslim, İmâret 158, (1910); Ebu Dâvud, Cihâd 18, (2502); Nesâî, Gihâd 2, (6, 8).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1005 - Ebu Ümâme (radıyallahu anh) anlatıyor: "Kim bizzat gazveye katılmaz veya bir gaziyi techiz etmez veya bir gazinin ailesini hayırlı bir şekilde himaye etmez ise, Allah kıyamet gününden önce ona hiç beklemediği bir musibet ulaştırır."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Ebu Dâvud, Cihâd 18, (2503).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1006 - Ebu'n-Nadr merhum Abdullah İbnu Ebî Evfâ (radıyallahu anh)'dan naklen anlatıyor: "Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) düşmanla karşılaştığı günlerden birinde, güneşin meyletmesini bekledi. Sonra kalkıp yanındakilere şöyle dedi: "Ey insanlar, düşmanla karşılaşmayı temenni etmeyin, Allah'tan afıyet dileyin. Ancak karşılaşacak olursanız sabredin, bilin ki cennet kılıçların gölgesindedir."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]En sonda Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) sözlerini şöyle tamamladı:[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"Ey Kitab'ı indiren, bulutları yürüten, (Hendek Savaşı'nda düşman müttefikler olan) Ahzâb'ı hezimete uğratan Rabbimiz, bunları da hezimete uğrat ve onlar karşısında bize yardım et".[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Buharî, Cihâd 156, 22, 32,112, Temennî 8; Müslim, Cihâd 20, (1742), Ebu Dâvud, Cihâd 98, (2631).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1007 - Seleme İbnu Nüfeyl el-Kindî (radıyallahu anh) anlatıyor: "Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) buyurdular ki:[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"Ümmetimden bir grup, hak yolunda mücadeleye (hiç ara vermeden) devam edecek, Allah da, onlar(la mücâdele sebebi) ile bazı kavimlerin kalplerini saptıracak ve bunlardan (alınanlarla) onların rızkını sağlayacaktır, bu hal kıyamet gününe, Allah'ın va'dinin gelme anına kadar devam edecektir. Atın, kıyamete kadar alnında hayır bağlıdır. Rabbim bana, aranızda kalıcı değil, gidici olduğumu, ruhumu kabzedeceğini, sizin de beni, (birbirinizin boynunu vuran gruplar olarak) takib edeceğinizi bildirdi. Sakın birbirinizin boynunu vurmayın. Mü'minlerin (fitne sırasında emniyette olacakları) asıl yerleri Şam'dır."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Nesâî, Hayl 1, (6, 214-215).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]CİHAD'IN ÂDÂBI[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1008 - Hz.Enes (radıyallahu anh) anlatıyor: "Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) gazve yaptığı zaman:[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"Ey Rabbim sen benim destekcim ve yardımcımsın. Senin sayende çâre düşünür, senin sayende saldırır, senin sayende mukâtele ederim" derdi.[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Tirmizî, Da'avât 132, (35, 781; Ebu Dâvud, Cihâd 99, (2632).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1009 - İbnu Ömer (radıyallahu anhümâ) anlatıyor: "Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) ve askerleri (sefer sırasında) tepeleri tırmandıkça tekbir getirirler, inişe geçince de tesbihte bulunurlardı. Namaz dahi buna göre vazedildi."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Ebu Dâvud, Cihâd 78, (2595).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1010 - Seleme İbnu'l-Ekvâ (radıyallahu anh) anlatıyor: "Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) bir gazve sırasında başımıza Hz. Ebu Bekir (radıyallahu anh)'i komutan tayin etti. Bu seferde müşriklerden bir gruba gece baskını yaptık. Onlardan çokça öldürüldü. Ben kendi elimle yedi kişi öldürdüm. Bunlar, farklı âilelerdendi. O gün parolamız: "Ey Mansur (yardım gören) öldür, öldür!" idi."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Ebu Dâvud, Cihâd 78, (2596),102, (2638).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]

Muhamed Dolaku · 8 Tem 2011

[FONT=&quot]CİHADIN VACİB OLUŞU VE CİHADA TEŞVİK EDEN HADİSLER[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1001 - Ebu Hüreyre (radıyallahu anh) anlatıyor: "Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) buyurdular ki:[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"Emîriniz, fâzıl veya fâcir her nasıl olursa olsun, (onun emri altında) cihad etmeniz size farzdır. Keza, namazı da fâzıl veya fâcir ve hatta kebâir işlemiş bile olsa her Müslümanın, arkasında kılması bütün Müslümanlara farzdır."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Ebu Dâvud, Cihâd 35, (2533).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1002 - Hz. Enes (radıyallahu anh) anlatıyor: "Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) buyurdular ki:[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"Müşriklere karşı mallarınızla, canlarınızla ve dillerinizle cihad edin."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Ebu Dâvud, Cihâd 18, 2504); Nesâî,Cihâd 1, (6, 7).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1003 - İbnu Abbâs (radıyallahu anhümâ) anlatıyor: "Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm.) Mekke'nin fethi günü buyurdular ki:[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"Artık bu fetihten sonra hicret yoktur. Fakat cihâd ve niyyet vardır. Öyleyse askere çağrıldığınız zaman hemen silah altına koşun!"[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Buharî, Cihâd 1, 27, 194, Cizye 22, Hacc 43, Cezâu's-Sayd 10; Müslim, İmâret 85, (1353), Hacc 445, (1353); Tirmizî, Siyer 33, (1590); Nesâî, Cihâd 15, (7,146); Ebu Dâvud, Cihad 64, (2480).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1004 - Ebu Hüreyre (radıyallahu anh) anlatıyor: "Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) buyurdular ki: "Kim gazve yapmadan ve gaza yapmayı temenni etmeden ölürse nifaktan bir şube üzerine ölmüş olur."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]İbnu'l-Mübârek der ki: "Biz bunun Hz. Peygamber (aleyhissalâtu vesselâm)'in sağlığına has bir keyfıyet olduğuna hükmetmiştik."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Müslim, İmâret 158, (1910); Ebu Dâvud, Cihâd 18, (2502); Nesâî, Gihâd 2, (6, 8).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1005 - Ebu Ümâme (radıyallahu anh) anlatıyor: "Kim bizzat gazveye katılmaz veya bir gaziyi techiz etmez veya bir gazinin ailesini hayırlı bir şekilde himaye etmez ise, Allah kıyamet gününden önce ona hiç beklemediği bir musibet ulaştırır."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Ebu Dâvud, Cihâd 18, (2503).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1006 - Ebu'n-Nadr merhum Abdullah İbnu Ebî Evfâ (radıyallahu anh)'dan naklen anlatıyor: "Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) düşmanla karşılaştığı günlerden birinde, güneşin meyletmesini bekledi. Sonra kalkıp yanındakilere şöyle dedi: "Ey insanlar, düşmanla karşılaşmayı temenni etmeyin, Allah'tan afıyet dileyin. Ancak karşılaşacak olursanız sabredin, bilin ki cennet kılıçların gölgesindedir."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]En sonda Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) sözlerini şöyle tamamladı:[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"Ey Kitab'ı indiren, bulutları yürüten, (Hendek Savaşı'nda düşman müttefikler olan) Ahzâb'ı hezimete uğratan Rabbimiz, bunları da hezimete uğrat ve onlar karşısında bize yardım et".[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Buharî, Cihâd 156, 22, 32,112, Temennî 8; Müslim, Cihâd 20, (1742), Ebu Dâvud, Cihâd 98, (2631).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1007 - Seleme İbnu Nüfeyl el-Kindî (radıyallahu anh) anlatıyor: "Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) buyurdular ki:[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"Ümmetimden bir grup, hak yolunda mücadeleye (hiç ara vermeden) devam edecek, Allah da, onlar(la mücâdele sebebi) ile bazı kavimlerin kalplerini saptıracak ve bunlardan (alınanlarla) onların rızkını sağlayacaktır, bu hal kıyamet gününe, Allah'ın va'dinin gelme anına kadar devam edecektir. Atın, kıyamete kadar alnında hayır bağlıdır. Rabbim bana, aranızda kalıcı değil, gidici olduğumu, ruhumu kabzedeceğini, sizin de beni, (birbirinizin boynunu vuran gruplar olarak) takib edeceğinizi bildirdi. Sakın birbirinizin boynunu vurmayın. Mü'minlerin (fitne sırasında emniyette olacakları) asıl yerleri Şam'dır."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Nesâî, Hayl 1, (6, 214-215).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]CİHAD'IN ÂDÂBI[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1008 - Hz.Enes (radıyallahu anh) anlatıyor: "Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) gazve yaptığı zaman:[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"Ey Rabbim sen benim destekcim ve yardımcımsın. Senin sayende çâre düşünür, senin sayende saldırır, senin sayende mukâtele ederim" derdi.[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Tirmizî, Da'avât 132, (35, 781; Ebu Dâvud, Cihâd 99, (2632).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1009 - İbnu Ömer (radıyallahu anhümâ) anlatıyor: "Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) ve askerleri (sefer sırasında) tepeleri tırmandıkça tekbir getirirler, inişe geçince de tesbihte bulunurlardı. Namaz dahi buna göre vazedildi."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Ebu Dâvud, Cihâd 78, (2595).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1010 - Seleme İbnu'l-Ekvâ (radıyallahu anh) anlatıyor: "Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) bir gazve sırasında başımıza Hz. Ebu Bekir (radıyallahu anh)'i komutan tayin etti. Bu seferde müşriklerden bir gruba gece baskını yaptık. Onlardan çokça öldürüldü. Ben kendi elimle yedi kişi öldürdüm. Bunlar, farklı âilelerdendi. O gün parolamız: "Ey Mansur (yardım gören) öldür, öldür!" idi."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Ebu Dâvud, Cihâd 78, (2596),102, (2638).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]

Muhamed Dolaku · 8 Tem 2011

[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1011 - Mühelleb İbnu Ebî Sufre (rahimehullah) Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm)'ı dinleyen birisinden, Efendimiz'in şöyle söylediğini naklediyor: "Düşman size gece baskını yaparsa Ha-mim La yunsarûn deyin."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Tirmizî, Cihâd 11, (1682); Ebu Dâvud, Cihâd 78, (2597).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1012 - Ka'b İbnu Mâlik (radıyallahu anh) anlatıyor: "Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) gazveye çıkmaya karar verdiği zaman, şaşırtarak başka bir zan uyandırır ve: "Harb bir hiledir" derdi."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Ebu Dâvud Cihad 101, (2637); Buharî, Cihad 157; Müslim, Cihâd 18, (1740).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1013 - Muâz İbnu Cebel (radıyallahu anh) anlatıyor: "Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) buyurdular ki:[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Gazve iki çeşittir: Birincisi kişinin Allah'ın rızasını aramak için yaptığı gazvedir. Bu maksadla gazve yapan imama da itaat eder, en kıymetli şeyini harcar, ortağına kolaylık gösterir, fesaddan kaçınır. Bunun uykusu da uyanıklığı da tamamen kendisi için ücret olur. Bir de övünmek, riyâkârlıkta bulunmak ve kendini satmak için savaşan, imama isyan eden, arzda fesad çıkaran kimse vardır. Böyle gazveden asgarî ücreti bile elde edemez."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Ebu Dâvud, Cihad 25, (2515); Nesâî, Cihad 46, (6, 49); Muvatta Cihad 18 (2, 466).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1014 - Kays İbnu Abbâd anlatıyor: "Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm)'ın ashabı (radıyallahu anhüm) savaş sırasında ses çıkarmayı sevmezlerdi."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Ebu Dâvud, Cihad 112, (2656).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1015 - Ebu'd-Derdâ (radıyallahu anh)'nın anlattığına göre, cihâda giderken, yola çıkıp, halkın geçeceği yere durarak, herkese duyuracak şekilde şöyle bağırırmış: "Ey insanlar: Kimin üzerinde bir borç olduğu halde, cihada katılır ve bilirse ki, öldüğü takdirde bu borç ödenmeyecektir, hemen geri dönsün, sakın peşime takılmasın. Zîra, o, bu haliyle cihâdın karşılığını alamaz."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Rezîn'in ilavesidir.[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]CİHADA NİYETTE SIDK VE İHLAS[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1016 - Ebu Musa (radıyallahu anh) anlatıyor: "Hz. Peygamber (aleyhissalâtu vesselâm)'e, şecaat olsun diye veya hamiyyet (kavmi, ailesi,dostu) için veya gösteriş için mukâtele eden kimseler hakkında sorularak bunlardan hangisi "Allah yolunda"dır? dendi. Resûlullah: "Kim, Allah'ın kelamı yücelsin diye mukâtele ederse, o Allah yolundadır" diye cevap verdi."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Buharî, Cihad 15, Hums 10, İlm 35, Tevhid 28; Müslim, İmâret 149,(1904); Tirmizî, Fedâilu'l-Cihâd 16, (1646); Ebu Dâvud, Cihâd 26, (2517); Nesâî, Cihâd 21; İbnu Mace, Cihâd 13, (2783).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1017 - EbuHüreyre (radıyallahu anh) anlatıyor: "Bir adam gelerek Hz. Peygamber (aleyhissalâtu vesselâm)'e: "Ey Allah'ın Resûlü, bir kimse Allah yolunda cihad arzu ettiği halde bir de dünyalık isterse durumu nedir?" diye sordu. Şu cevabı verdi: "Ona hiçbir sevab yoktur!" Adam aynı soruyu üç sefer tekrar etti, Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) da her seferinde: "Ona sevab yoktur!" diye cevap verdi."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Ebu Dâvud, Cihâd 25, (2516).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1018 - Şeddâd İbnu'l-Hâd (radıyallahu anh) anlatıyor: "Bir bedevî gelerek Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm)'a iman etti. Sonra da sordu: "Seninle hicret edeyim mi?" Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) onu ashabından birine teslim edip meşgul olmasını söyledi. Sonra yapılan gazvede Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm), bir miktar ganimet elde etmişti. Bunu taksim etti ve bedevîye de bir pay ayırdı. Bedevî: "Bu nedir?" diye sordu. Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm): "Bu payı sana ayırdım" dedi. Adam: "Ben bunun için sana tâbi olmuş değilim, ben -eli ile boğazını göstererek- şuraya bir ok atılıp ölmem ve cennete gitmem için sana tâbi oldum" dedi. Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) da: "Sen Allah'a sâdık oldun mu o da sana sâdık olur (dilediğini verir)" dedi.[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Askerler bir müddet durdular. Sonra düşmanla mukâtele etmek üzere kalktılar. Adamcağızı, az sonra sırtlayıp Hz.Peygamber (aleyhissalâtu vesselâm)'e getirdiler. Tam gösterdiği yere bir ok isabet etmiş ve ölmüştü. Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm):[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"Bu, o adam mı?" diye sordu:[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"Evet, odur!" dediler.[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"Öyleyse o Allah'a doğru söyleyip sadâkat gösterdi, Allah da ona sadâkat gösterdi" dedi.[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Adam, Resûlullah (aleyhissalâtu vessselâm)'ın cübbesi ile kefenlendi. Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) cenazeyi öne çıkardı, üzerine namaz kıldı. Okuduğu duadan işitilenler arasında şu da vardı: "Ey Allahım, bu senin bir kulundur. Senin yolunda hicret etmek üzere memleketinden ayrıldı. Şehid olarak öldürüldü. Ben buna şâhidlik ediyorum."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Nesâî, Cenâiz 61, (4, 60, 61).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1019 - Abdurrahman İbnu Ebî Ukbe, babasından naklediyor. Babası İran asıllı bir azadlı idi. Der ki: "Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) ile birlikte Uhud Savaşı'na katıldım. Müşriklerden bir adama darbeyi indirdim ve: "Al, bu sana benden, ben İranlı bir köleden!" dedim. (Sözlerimi işitmiş bulunan) Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) bana doğru baktı ve: "Niye, ben Ensarî bir köleyim demedin? Bir kavmin kızkardeşlerinin oğlu o kavimden sayılır" dedi.[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Ebu Dâvud, Edeb 121, 5/23; İbnu Mâce, Cihâd 13, (2784).Bu hadisin son cümlesi yani, ibaresi diğer kitaplarda da yer alır. Buharî, Ferâiz 24, Tirmizî, Menâkıb 85, (3897); Nesâî, Zekât 96, (5,106); Müslim, Zekat 133, (1059).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]KITÂL VE GAZVE AHKÂMI[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1020 - Büreyde (radıyallahu anh) anlatıyor: "Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) bir ordunun veya seriyyenin başına komutan tayin ettiği zaman, -hassaten komutana- Allah'a karşı muttaki olmasını, beraberindeki Müslümanlara da hayır tavsiye eder ve sonra şunları söylerdi:[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"Allah'ın adıyla ve Allah'ın rızası için savaşın. Allah'ı inkâr eden kâfirlerle çarpışın. Gazâ edin fakat ganimete hıyanet etmeyin, haksızlıkda bulunmayın, ölülerin vücudlarına sataşıp burun ve kulaklarını kesmeyin, (önünüze çıkan) çocukları öldürmeyin![/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Müşrik düşmanlarla karşılaşınca onları önce üç şeyden birine çağır: Bunlardan birine cevap verirlerse onlardan bunu kabul et ve artık dokunma![/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Önce İslâm dâvet et. İcâbet ederlerse hemen kabul et ve elini onlardan çek. Sonra onları yurtlarından muhâcirler diyarına hicrete dâvet et.Ve onlara haber ver ki, eğer bunu yapacak olurlarsa Muhcacirler va'dedilen bütün mükâfaat ve vecibeler aynen onlara da terettüp edecektir. Hicretten imtina edecek olurlarsa bilsinler ki, Müslüman bedevîler hükmündedirler ve Allah'ın mü'minler üzerine câri olan hükmü onlara icra edilecektir; ganimet ve fey'den kendilerine hiçbir pay ayrılmayacaktır. Müslümanlara birlikte cihâda katılırlarsa o hariç, (o zaman ganimete iştirak ederler.)[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Bu şartlarda Müslüman olma teklifini kabul etmezlerse, onlardan cizye iste, müsbet cevap verirlerse hemen kabul et ve onları serbest bırak.[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Budan da imtina ederlerse, onlara karşı Allah'tan yardım dile ve onlarla savaş. Bu durumda bir kale ahâlisini muhâsara ettiğinde onlar senden Allah ve Resûlü'nün ahd ve emânını talep ederlerse kabul etme: onlar için, kendine ve ashâbına ait bir emân tanı. Zira sizin kendi ahdinizi veya arkadaşlarınızın ahdini bozmanız, Allah'ın ve Resûlü'nün ahdini bozmaktan ehvendir.[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Eğer bir kale ahalisini kuşattığında onlar, senden Allah'ın hükmünü tatbik etmeni isterlerse sakın onlara Allah'ın hükmünü tatbik etme, lakinkendi hükmünü tatbik et. Zira Allah'ın onlar hakkındaki hükmüne isâbet edip etmeyeceğini bilemezsin."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Müslim, Cihâd 3, (1731); Tirmizî, Siyer 48, (1617), Diyât,14, (1408); Ebu Dâvud, Cihâd 90, (2612, 2613).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]

Muhamed Dolaku · 8 Tem 2011

[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1021 - Abdullah İbnu Avn anlatıyor: "Nâfı'ye yazarak savaştan önce (müşrikleri İslâm'a) davet etme hususunda sordum. Şu cevabı verdi: "Bu İslâm'ın başında idi. Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) Benî Müstalik'e ani baskın yaptı. Adamları gâfıldi, hayvanları su kenarında sulanmakta idi. Savaşabilecekleri öldürdü, kadın ve çocuklarını da esir etti. O gün Cüveyriye (radıyallahu anhâ) validemizi esir almıştı.[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Bunu bana Abdullah İbnu Ömer (radıyallahu anhümâ) rivayet etti. Abdullah bu orduya asker olarak katılmıştı."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Buharî, Itk 13; Müslim, Cihâd 1, (1730); Ebu Dâvud, Cihâd 100, (2633).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1022 - Ebu Mûsa (radıyallahu anh) anlatıyor: Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) ashâbından birini herhangi bir iş için gönderince şu tenbihte bulunurdu; "Müjdeleyin, nefret ettirmeyin; kolaylaştırın zorlaştırmayın."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Müslim, Cihâd, (1732).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1023 - Semure İbnu Cündeb (radıyallahu anh) anlatıyor: "Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) buyurdular ki: "Müşriklerin yaşlılarını öldürün, fakat tıfıllarına (şerh) yani henüz tüyü çıkmayanlara dokunmayın."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Ebu Dâvud, Cihâd 121, (2670); Tirmizî, Siyer 28, ( 1583).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1024 - İbnu Ömer (radıyallahu anhümâ) anlatıyor: "Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm)'ın katıldığı gazvelerden birinde öldürülmüş bir kadın bulundu. Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) bunun üzerine kadınları ve çocukları öldürmeyi yasakladı."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Buharî, Cihâd 147,148; Müslim, Gihâd 24, (1744); Muvatta 3, (2, 447); Tirmizî, Gihâd 19, (1569); Ebu Dâvud, Gihâd 34, (1667); İbnu Mâce, 30, (2841).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1025 - Nu'mân İbnu Mukarrin. (radıyallahu anh) anlatıyor: "Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) ile birçok gazvelere katıldım. (Şunu gördüm): Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm), şafak sökünce, güneş doğuncaya kadar mukâteleyi durdururdu. Güneş doğunca öğle vaktine kadar tekrar mukâteleye geçerdi. Tam öğle vaktinde mukâteleyi durdurur, güneş batıya meyledinceye kadar ara verirdi. Meyledince, ikindi vaktine kadar mukâtele eder, ikindi vaktinde ikindi namazını kılıncaya kadar ara verir, sonra tekrar mukateleye geçerdi. (Ashab) derdi ki: "Bu vakitte (yani güneşin zevali vaktinde) yardım rüzgârları eser, mü'minler namazlarında orduları için dua ederler."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Tirmizî, Siyer 46, (1612); Ebu Dâvud, Cihâd 111, (2655); Buharî, Cizye 1.[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1026 - Hz. Enes (radıyallahu anh): "Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm), sabah vakti baskın yapardı. (Yaklaştığı yerleşim bölgesine) kulak kabartır, (ezan okunup okunmadığını kontrol eder) ezan sesi işitecek olursa durur, işitmezse saldırıya geçerdi."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Müslim, Salât 9, (382). Tirmizî, (Siyer 48, (1618); Ebu Dâvud, Cihâd 100, (2634).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1027 - İsâm el-Müzenî (radıyallahu anh) anlatıyor: "Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) bir ordu veya seriyye yola çıkardığı zaman, askerlere şunu tenbihlerdi: "Bir mecsid görür veya müezzini işitirseniz, orada kimseyi öldürmeyin."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Ebu Dâvud, Cihâd 100, (2635); Tirmizî, Siyer 2, (1549).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1028 - El-Hâriss İbnu Müslim İbni'l-.Hâris babasından Müslim İbnü'l-Hâris (radıyallahu anh)]'den naklediyor: Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) bizi bir seriyye ile gazveye gönderdi. Baskın mahalline vardığımız zaman, atını hızlandırdım ve arkadaşlarımı geçtim. Köy halkı beni imdât çığlıklarıyla karşıladı. Ben onlara: Lâilâhe illallah deyip kendinizi koruyun dedim. Öyle yaptılar. Arkadaşlarım beni bu davranışım sebebiyle "Ganimeti bize haram ettin" diyerek ayıpladılar. Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm)'ın yanına dönünce, yaptığımı ona haber verdiler. Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) beni çağırttı. Yanına varınca davranışımdan dolayı takdir etti ve: "Bilesin, Allah (celle celaluhu) senin için, o kurtardığın insanlardan her birisi sebebiyle şu kadar sevab yazmıştır" buyurdu. Sonra Resûlullah (aleyhissalâtu vessselâm) bana: "Sana kendimden sonra bir tavsiye yazacağım"dedi ve yazıp, üzerini mühürleyip bana verdi."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Ebu Dâvud Edeb 110, (5080).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1029 - Cündeb İbnu Mekîs (radıyallahu anh) anlatıyor: "Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) benim de katıldığım bir seriyye gönderdi. Orduya Benu'l-Mülevvah kabilesine baskın yapılması talimâtını verdi. Yola çıktık. Kedîd nâm mevkiye geldiğimiz zaman el-Hâris İbnu'l-Bersâ el-Leysî ile karşılaştık. Onu yakaladık. Bize:[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"- Ben Müslüman olmak arzusuyla geliyordum. Memleketten de Resûlullah ( aleyhissalâtu vesselâm)'a gitmek düşüncesiyle ayrılmıştım" dedi. Kendisine:[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"- Eğer Müslümansan bizim sana bir gün bir gecelik bağımız zarar vermez, dediğin gibi değilsen sana karşı tedbirimizi tam yapmış oluruz" dedik ve bağlarını daha bir sıkıladık."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Ebu Dâvud, İmâret 137, (1896).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1030 - Ebü Said (radıyallahu anh) anlatıyor: "Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) Benî Lihyan kabilesine bir askerî birlik göndermeye karar vermişti: "Her iki kişiden biri atılsın, sevapta ortak olacaklar" buyurdu.[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Müslim, İmâret,1896.[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]

Muhamed Dolaku · 8 Tem 2011

[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1031 - Ebu Said (radıyallahu anh)'in bu rivâyeti bir başk vecihte şöyledir: "Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) Benî Lihyân'a bir müfreze gönderdi. (Bunu tertiplerken) şöyle demişti: "Her iki kişiden biri (orduya katılmak üzere) çıksın!"[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm), sonra oturanlara: "Sizden kim, gidenin ailesine ve malına iyi şekilde nezâret eder, hâmi olursa, ona gidenin sevabının yarısı eksiksiz verilir" buyurdu.[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Ebu Dâvud, Cihâd 21, (2510).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1032 - İbnu Ömer (radıyallahu anhümâ) anlatıyor: "Ben bir seriyyeye katılmıştım. Askerler (bir ara) bir fırarda bulundu, ben de onlar arasında idim. Oradan uzaklaşınca: "Şimdi ne yapacağız, cihaddan kaçtık, Allah'ın gazabıyla dönüyoruz" diye müzâkere ettik. Sonunda: "Medine'ye girelim, bizi kimse görmez" diye düşündük.[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Ancak Medine'ye varınca: "Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm)'a gidip, kendimizi arzederek, bizim için bir tevbe imkânı varsa onu yerine getirsek, yoksa geri gitsek" diye kararlaştırdık. Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm)'a uğrayıp "Biz firârîleriz!" dedik. Bize yaklaşarak:[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]" -Hayır siz, firârîler değil, savaşa tekrar dönmek üzere manevra yapmış kişilersiniz" buyurdu. Kendisine yaklaştık, mübarek ellerinden öptük. Bize: "Ben Müslümanların ilticâgâhıyım" dedi."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Ebu Dâvud, Cihâd 106 (2647); Tirmizî, Cihâd 36, (1716)].[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1033 - Necdet İbnu Âmir el-Harûrî'den rivâyet edildiğine göre, İbnu Abbâs (radıyallahu anhümâ)'a yazarak beş haslet hakkında sormuştur.[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]- Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) gazveye çıkarken kadınları da alır mıydı?[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]- Kadınlara ganimetten pay ayırır mıydı?[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]- Savaş sırasında çocukları öldürür müydü?[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]- Yetimin yetimliği ne zaman kalkar?[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]- Hums (ganimetin beşte biri) kimler içindi?[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot](Râvilerden Yezîd İbnu Hürmüz der ki İbnu Abbâs (radıyallahu anhümâ), (mektubu yazarken şöyle) dedi: "Bir ilmi gizleme durumuna düşmüş olmasaydım asla cevap vermezdim." Sonra şu cevabı yazdı: "Bana yazıp "Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm)'ın gazveye kadınları da götürüp götürmediğini" sordun. Evet, kadınları gazveye götürürdü. Onlar yaralıları tedavi ederlerdi. Kendilerine de ganimetten bir şeyler verilirdi.Hisseye gelince, kadınlara belli bir hisse ayrılmazdı. Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) gazve sırasında çocukları öldürmezdi. Öyle ise onları sen de öldürme.[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Yine sen bana yazıp: "Yetimin yetimliği ne zaman kalkar?" diye soruyorsun. Kasem olsun kişi vardır, sakalı çıktığı (büluğa erdiği) halde hakkını almaktan hâlâ acizdir.Öyle ise kendisi için, başkalarının aldığının iyisinden alan kimseden yetimlik kalkar.[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Yine sen bana yazıp "humstan kimlere verileceğini" soruyorsun. Ben: "Bu bize âittir" demiştim. Ancak kavmimiz bunu bize vermekten imtina etti."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Müslim, Cihad 137, (1812); Tirmizî, Siyer 8, (1556); Ebu Dâvud, Cihâd 152, (2727 ,2728).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1034 - Ümmü Atiyye (radıyallahu anhâ) anlatıyor: "Ben Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) ile birlikte yedi ayrı gazveye çıktım. Ordugâhlarda ben geride kalır, askerlere yemek yapar, yaralıları tedavi eder, hastalara bakardım."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Müslim, Cihâd 142, (1812).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1035 - Ebu Hüreyre (radıyallahu anh) anlatıyor: "Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) bizi (bir tecziye vazifesi ile Mekke'ye) gönderdi ve (Kureyş'ten iki kişinin ismini vererek): "Falanca ve falancayı yakalayabilirseniz onları ateşte yakın"dedi. (Hazırlıkları bitirip) tam Medine'den ayrılacağımız sırada (bizi çağırtarak): "Ben size falan ve falanı yakmanızı emretmiştim. (Sonra düşündüm ki) ateşle yakma cezasını vermek Allaha aittir. Onları yakalarsanız öldürün. "[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Buhârî, Cihâd 149; Ebu Dâvud, Cihâd 122,(2674); Tirmizî, Siyer 20, (1571).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1036 - Urve, Hz. Üsâme İbnu Zeyd (radıyallahu anhümâ)'den naklen anlatıyor: "Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) bana: "Übnâ'ya sabahleyin baskın yap ve yak" dedi." Ebu Müshir'e soruldu. Übnâ nedir?[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"- Evet, haklısınız dedi, bunu biz daha iyi biliriz. O, (bildiğimiz) Filistin'deki Yübnâ'dır." Übnâ veya Yübnâ, Filistin'de, Askalân ile Ramle arasında bir yerin adıdır."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Ebu Dâvud, Cihâd 90, (2616).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1037 - Ebu Hüreyre (radıyallahu anh) anlatıyor: "Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm): "Sizden iki kişi kavga edecek olursa, yüze vurmaktan kaçınsınlar" buyurdu."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Buharî, Itk 20; Müslim Bir 117, (2613).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1038 - İbnu Ya'lâ anlatıyor: "Abdurrahman İbnu Hâlid İbnu Velîd ile birlikte gazveye çıktık. Bize, düşmandan, ızbandut gibi dört tanesini yakalayıp getirdiler.Derhal öldürülmelerini emretti ve hemen ok atılarak öldürüldüler. Bu haber Ebu Eyyub el-Ensârî (radıyallahu anh)'ye ulaştı. O şunu söyledi: "Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) bu çeşit öldürmeyi yasakladı. Nefsimi kudret elinde tutan Zat-ı Zülcelâl'e kasem olsun, (değil insan) bir tavuk bile olsa onu öldürücü atışlar için hedef kılmayız." Ebu Eyyub'un bu sözü Abdurrahmân'a ulaşınca dört köle âzad etti."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Ebu Dâvud, Cihâd 129, (2687).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1039 - İbnu Mes'ud (radıyallahu anh) anlatıyor: "Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) buyurdular ki: "Öldürme hususunda insanların en iffetlisi iman ehlidir."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Ebu Dâvud, Cihâd 120, (2666).[/FONT]

[FONT=&quot]1040 - Abdullah Ibnu Yezid el-Ensârî (radiyallahu anh) der ki: "Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) nühbâ (arsizlikla alma) ve müsle'yi yasakladi."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Buharî, Mezâlim 30, Zebâih 25.[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]

Muhamed Dolaku · 8 Tem 2011

[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1041 - Ibnu Abbas (radiyallahu anhümâ) anlatiyor: "Müsrikler,Hz. Peygamber (aleyhissalâtu vesselâm) ve mü'minler karsisinda iki kisimdi. Ehl-i harb olan müsrikler, ki Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) kendileriyle savas halinde idi. Bir de ehl-i ahd yani aralarinda antlasma yapilmis olan müsrikler vardi. Onlarla savasilmiyordu. Onlar da Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm)'a karsi savasmiyorlar. Ehl-i harb' ten bir kadin hicretle geldigi zaman, hayiz olup temizleninceye kadar evlenmek üzere istetilmiyordu. Temizlenince onun nikâhlanmasi helâl oluyordu. Sayet nikâhtan önce, kadinin kocasi da hicret ederek gelecek olsa, kadin kendisine veriliyordu. Ehl-i harbten bir köle veya câriye hicret edecek olsa bunlar hür olur ve Muhâcirler'in bütün haklarini elde ederler."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Sonra Ibnu Abbâs (radiyallahu anhümâ), -Mücâhid'in rivâyetinde oldugu sekilde- Ehl-i ahd'la ilgili olarak rivâyete devam etti: "..kendileriyle antlasma yapilmis müsriklere ait bir köle veya câriye hicret edecek olsa, bunlar da iâde edilmezlerdi, ancak degerleri ne ise o ödenirdi." Ibnu Abbâs devamla der ki: "Kureybe Bintu Ebî Umeyye Hz. Ömer'in yaninda idi, bosadi. Kadinla, Muâviye Ibnu Ebî Süfyân evlendi. Ümmü'1-Hakem Bintü Ebî Süfyan da Iyâz Ibnu Ganem el-Fihrî'nin nikâhi altinda idi. O da bunu bosadi. Ümmü'l-Hakem'le de Abdullah Ibnu Osman es-Sakafi evlendi."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Buharî, Talâk 19.[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]CIHADA MÜTEALLIK HADISLER[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1042 - Abdullah Ibnu Amr Ibnu'l-Âs (radiyallahu anhümâ) anlatiyor: "Resûlullah (aeyhissalâtu vesselâm) buyurdular ki: "Allah yolunda cihada çikip gazve yapan selamete erip ganimetle dönen her ordu ve her seriyye ahirette elde edecegi mükâfaatin üçte ikisine dünyada kavusmus olur. Hiçbir ganimet elde edemeyen, korku geçiren ve musibetlere mâruz kalan her ordu ve her seriyye ise (ahirette) tam ücrete erer. "[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Müslim Imâret 153, (1906); Ebu Dâvud; Cihâd 13, (2785); Nesâî,15, (6,17,18); Ibnu Mâce, Cihâd 13,(2785).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1043 - Hz. Câbir (radiyallahu anh) anlatiyor: "Biz bir gazvede Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) ile beraberdik, bir ara söyle buyurdular: "Medine'de kalan öyleleri var ki, kateddiginiz her mesafe ve geçtiginiz her vâdide ayrica sizinle berabermis gibi sevabiniza eksiksiz ortak oluyorlar. Bunlar, (cihada katilmayi cânu gönülden arzulayip da) özürleri sebebiyle orada kalanlardir." Bu rivayeti Buhârî ve Ebu Dâvud, Hz. Enes (radiyallahu anh)'ten tahric etmislerdir.[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Müslim, Imâret 159, (1911).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1044 - Hz. Ebu Hüreyre (radiyallahu anh) anlatiyor: "Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm)'i isittim söyle diyordu: "Zincirlere bagli olarak cennete sevkedilen bir zümrenin haline Rabbimiz taccüb (hayret) etti."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Ebu Dâvud: "Harp esiri yakalanir, zincire vurulur sonra da Müslüman olur" diyerek açiklamistir.[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Buhari, Cihâd 144; Ebu Dâvud, Cihâd 124, (2677).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1045 - Yine Ebu Hüreyre (radiyallahu anh) hazretlerinin anlattigina göre, Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) söyle buyurmustur: "Imam bir perdedir, onunla birlikte (düsmana karsi) savas yapilir."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Buhârî, Cihâd,109, Ahkâm 1; Müslim, Imâret 43, 1841), Ebu Dâvud, Cihâd 163, (2757); Nesâî, Büyû 30, (7,155).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1046 - Hz. Enes (radiyallahu anh) anlatiyor: "Eslem kabilesinden bir genç: "Ey Allah'in Resûlü! Ben gazveye katilmak istiyorum, ancak gazve için gerekli techizâti temin edecek malim yok!" dedi. Hz. Peygamber (aleyhissalâtu vesselâm):[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"Öyleyse falancaya git. O hazirlik yapmisti ama hastalandi (gelemeyecek)" dedi. Genç o adama gidip:[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"- Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm)'in sana selami var, cihâd için hazirladigin techizâti bana vermeni söyledi" dedi. Adam, ismen çagirarak hanimina:[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"- Hanim! cihad için hazirladigim teçhizâti su gence ver, onlardan hiçbir seyi alikoyup esirgeme, Allah'a kasem olsun, esirgemeden her ne verirsen hakkinda mübârek kilinir" dedi."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Müslim, Imâret 134, (1894); Ebu Dâvud, Cihâd 177, (2780).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1047 - Semure Ibnu Cündeb (radiyallahu anh) (bir gün) dedi ki:"Emmâ ba'd, bilesiniz, Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) atlarimiza "Allah'in atlari" diye isim verdi. Bize, korktugmuz zaman cemaat olmamizi, savastigimiz zaman da sabirli ve sâkin olmamizi emrederdi."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Ebu Dâvud, Cihâd 54, (2560).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1048 - Ibnu Abbâs (radiyallahu anhümâ) anlatiyor: "Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) buyurdular ki: "En hayirli arkadas (grubu) dört kisiliktir. En hayirli askerî birlik dört yüz kisiliktir. En hayirli ordu dört bin kisidir. On iki bin kisi, sayica az diye maglub edilemez."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Ebu Dâvud, Cihâd 89, (2611); Tirmizî, Siyer 7, (1555); Ibnu Mâce, Cihâd 25, (2827).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1049 - Ebu Talha (radiyallahu anh) anlatiyor: "Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) bir kavme galebe çalinca, (evler arasindaki) bos bir arsada üç gece ikâmet ederdi."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Buharî, Cihad 185, Megâzî 7; Müslim, Cennet 78, (2875); Tirmizî, Siyer 3, (1551); Ebu Dâvüd, Cihâd 131, (2695).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1050 - İmrân İbnu'l-Husayn (radıyallahu anhümâ) anlatıyor: "Sakif, Benî Ukayl'in müttefiki idi. Sakîfliler, Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm)'ın ashabından iki kişiyi esir ettiler. Buna mukabil Müslümanlar da Benî Ukayl'dan bir kişiyi esir ettiler, adamla birlikte Adbâ adlı deveyi de ele geçirdiler. Adam bağlı halde iken Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) yanına geldi. Adam:[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"- Ey Muhammed!" dedi. Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm):[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]" Ne istiyorsun?" diye sordu:[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"- Beni niye yakaladınız, hacıları geçene (yani Adbâ'ya) niye el koydunuz?" dedi:[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) meseleyi büyütmek için:[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"Seni müttefiklerin olan Sakifin cinayetinden dolayı yakaladım!" cevabını verdi, sonra oradan ayrılıp gitti. Adam tekrar seslenerek:[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"- Ey Muhammed! Ey Muhammed" dedi. Resûlulah (aleyhissalâtu vesselâm) merhametli ve nezâketli idi. Adama dönerek:[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]" Ne istiyorsun?" dedi. Adam:[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"- Ben Müslümanım!" dedi. Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm):[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"- Sen bunu, daha önce, kendi umuruna mâlik iken söylemiş olsaydın, tamamiyle kurtulurdun" dedi ve adamdan uzaklaştı. Adam tekrar:[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"- Ey Muhammed, ey Muhammed!" diye bağırdı. Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) geri gelerek:[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"- Ne istiyorsun?" dedi. Adam:[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"- Açım, doyur beni, susadım, su ver bana!" dedi. Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm):[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"- Hacetin bu mu?" dedi. Adam öbür iki kişiye mukabil fıdye yapıldı."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Râvi İmrân sözüne şöyle devam etti: "Ensâr'dan bir kadın esir edildi.Adbâ dahi ele geçirildi. Kadın bağa vurulmuştu. Halk develerini evlerinin önünde dinlendiriyorlardı.[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Bir akşam bu kadın ipten boşanarak develerin yanına geldi. Kadın deveye yaklaştı mı deve böğürüyordu. O da birini bırakıp öbürüne yaklaşıyordu. Sonunda Adbâ'ya yaklaştı. Bu böğürmedi.[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Râvî der ki: "Bu pişkin bir deve idi" -bir rivayette: "O terbiyeden geçmiş bir deve idi" denmiştir. Ebu Dâvud'da: "Uysal bir deve" denmiştir. Kadın devenin arkasına bindi, hayvanı sürüp yola revân oldu.[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Kadının kaçtığını hissettiler, arayıp taradılar, ama bulamadılar.Kadın, Allah kendisine kurtulma nasib ederse, deveyi Allah için kurban etmeyi adadı. Medine'ye gelince, halk onun kurtulduğunu görünce: "Adbâ, Resûlullah (aleyhisssalâtu vesselâm)'ın devesi!" diye bağrıştı. Kadın:[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"- Ben nezretmişim. Allah beni kurtarırsa onu kurban edeceğim diye!" dedi. Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm)'a gelip bu durumu haber verdiler. O:[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"- Sübhânallah! Hayvancağıza ne kötü mühâfaat vermiş: Allah onu bunun üzerinde kurtarırsa o tutup bunu kesecek ha! Olacak şey mi? Hayır! Günah olan bir nezre uyulmaz, şahsen sâhip olmadığı bir şey üzerine yaptığı nezre de uymaz!" dedi."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Müslim, Nüzür 8, (1641); Ebu Dâvud, Eymân 28, (3316).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]

Muhamed Dolaku · 8 Tem 2011

[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1051 - İbnu Abbâs (radıyallahu anhümâ) anlatıyor: "Müşrikler, bir müşrikin cesedini parayla satın almak istediler. Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) bunun para ile satılmasına karşı çıktı."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Tirmizî, Cihâd 35,(1715).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1052 - Osman İbnu Ebî Hâzım, babası vasıtasıyla dedesi Sahr (radıyallahu anh)'dan rivayet ediyor: "Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) Tâif'e karşı gazveye çıkmıştı. Sahr bunu işitir işitmez, Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm)'a imdad etmek üzere bir grup atlıyla hareket etti. Ancak, Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm)'ı fetih yapmadan geri dönmüş buldu. Sahr, o gün Allah'a yemin ederek: "Şu Kasr, Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm)ın hükmüne boyun eğmedikçe kuşatmayı kaldırmayacağım" dedi ve oradan ayrılmadı. Nihâyet içeridekiler Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm)'ın hükmüne boyun eğdiler. Sahr, Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm)'a şöyle yazarak durumu bildirdi: "Emmâ ba'd: Ey Allah'ın Resûlü! Sakif senin hükmüne boyun eğmiştir. Ben, onları süvariler arasında getiriyorum."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) "Es-salâtu Câmiatun" diye nida edilmesini emretti. Kahraman (yani Sahr) için: "Rabbim, şu kahramana atlarını, adamlarını mübârek kıl!" diye on kere dua etti.[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Derken halktan bir grup Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm)'ın yanına geldi. Muğîre İbnu Şu'be söz alıp: "Ey Allah'ın Resûlü! Sahr, halamı yakaladı. Halbuki halam Müslümanların girdiği şeye (imana) girmişti" dedi. Resûlulah (aleyhissalâtu vesselâm) onları çağırıp:[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"- Ey Sahr, bir kavm Müslüman oldu mu, artık kanlarını da mallarını da korumuş olurlar. Muğîre'ye halasını iade et!" dedi. O da kadını ona iâde etti.[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Sahr, Benî Süleym'e ait olan bir suyu Hz. Peygamber (aleyhissalâtu vesselâm)'den istedi. Benî Süleym, İslâm'dan kaçarak bu suyu terketmişti. Sahr: "Ey Allah'ın Resûlü, beni ve kavmimi oraya yerleştir!" dedi. Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm): "Pekâla!" dedi ve onu oraya yerleştirdi:[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Sonra Süleymîler Müslüman oldular ve Sahr'a gelip suyu kendilerine iade etmesini söylediler. Sahr, buna imtina edince Süleymîler, Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm)'a başvurdular:[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"- Ey Allah'ın Resûlü, biz Müslüman olduk, suyumuzu iâde etmesi için Sahr geldik. O imtina edip vermedi" dediler. Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) Sahr'ı çağırttı. Gelince:[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]" Ey Sahr, bir kavm Müslüman olunca mallarını ve kanlarını korurlar, bunlara sularını geri ver!'' diye emretti. Sahr:[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"- Başüstüne ey Allah'ın Resûlü!" dedi.[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Râvi der ki: "Ben Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm)'ın yüzünün bu sırada suyu Sahr'dan geri almaktan duyduğu haya sebebiyle genç kızın yüzü gibi kızardığını gördüm."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Ebu Dâvud, Harâc 36, (3067).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1053 - Zeyd İbnu Abdillah anlatıyor: "Biz Basra'da Mirbed denen yerde idik. Saçları dağınık, bir adam geldi, elinde kırmızı renkli bir deri parçası vardı. Kendisine: "- Köylüsün galiba." dedik.[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"- Evet!" dedi.[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"- Elindeki şu deri parçasını bize ver (de ne var bir bakalım)!" dedik.[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Hemen alıp içindekini okuduk. Şu yazılı idi: "Allah'ın Resûlü Muhammed'den Benî Züheyr İbnu Kays . Siz, şâyet Allah'tan başka ilah olmadığına ve Muhammed'in Allah'ın elçisi olduğuna şehâdet eder, namaz kılar, zekat verir, ganimetten beşte biri, Peygamberin hissesini ve safiyy payı'nı eda ederseniz, sizler Allah ve Resûlü'nün emânıyla emniyette olursunuz.[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Biz: "Bu mektubu size kim yazdı?" diye sorduk. "Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm)!" dedi.[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Ebu Dâvud, Harac 21, (2999); Nesâî, Fey 1, (7,134).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1054 - Amir İbnu Şehr (radıyallahu anh) anlatıyor: "Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) (peygamber olarak ortaya) çıktığı zaman, Hamdân kabilesi bana: "Gidip şu adam hakkında araştırıp bize haber getirebilir misin? Şâyet bizim adımıza memnun kalırsan biz de onu kabul ederiz, şayet beğenmediğin bir husus olursa biz de reddederiz" dediler. Ben de: "Pekâla!" dedim.[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Yola çıkıp Hz. Peygamber (aleyhissalâtu vesselâm)'in yanına kadar geldim. (Gördüm, inceledim ve) memnun kaldım. Kavmim de Müslüman oldu. Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm), Ümeyr Zî Merrân'a şu mektubu yazdı."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Râvi devamla der ki: Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm), Mâlik İbnu Mirâre er-Rehâvî'yi Yemen'in tamamına (elçi olarak) yolladı. Akk Zû Hayvân Müslüman oldu."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Râvi devamla der ki: "Akk'a: "Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm)'a git, köyün ve malın için kendisinden emân al" dendi. O da hemen Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm)'a geldi. Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) kendisine şu eman mektubunu yazdı:[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"Bismillahirrahmanirrahim, Allah'ın Resûlü Muhammed'den Akk Zû Hayvân'a: "Eğer arâzisinde, malında, kölesinde (İslâm'a) sadık kalırsa, kendisine emân vardır, Allah'ın ve Allah'ın Resûlü Muhammed'in garantisi vardır. Bu emânı Hâlid İbnu Saîd İbni'1-As yazdı."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Ebu Dâvud, Harâc 27, (3027).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1055 - Ka'b İbn Mâlik (radıyallahu anh) anlatıyor: "Ka'b İbnu'l-Eşref, Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm)'ın aleyhine hicviyeler düzüyor ve bunlarla Kureyş kâfırlerini, ona karşı tahrik ediyordu. Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) Medine'ye hicretle geldiği zaman, şehrin ahalisi kozmopolitti: Bir kısmı Müslüman, bir kısmı putlara tapan müşrik, bir kısmı da Yahudi idi. Yahudiler, Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) ve ashabına rahatsızlık veriyorlardı. Cenab-ı Hakk, Resûlü'ne (aleyhissalâtu vesselâm) sabır ve af emrediyordu. Allah şu âyeti onlar hakkında inzâl buyurmuş idi. (meâlen): "Hiç şüphesiz, sizden önce kitap verilenlerden ve Allah'a eş koşanlardan çok üzücü sözler işiteceksiniz. Sabreder ve Allah'a karşı gelmekten sakınırsanız bilin ki, bu üzerinizde sebat edilecek işlerdendir" (Âl-i İmrân 186).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Ka'b İbnu'l-Eşref, Hz. Peygamber (aleyhissalâtu vesselâm)'e ceza vermekten bir türlü vazgeçmiyordu. Sonunda Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) Sa'd İbnu Mu'âz (radıyallahu anh)'a, onu öldürecek birini yollamasını emretti. Onu Muhammed İbnu Mesleme (radıyallahu anh) öldürdü. Ka'b öldürülünce, Yahudiler ve müşrikler çok korktular. Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm)'a gelerek: "Arkadaşımızı geceleyin kapısını çalarak öldürdüler" dediler. Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) onlara Ka'bu'l-Eşrefin geçmişte söylediklerini hatırlattı. Sonra da hepsini kendisiyle onlar arasında yapılacak ve (şerirlerin uyarak sıkıntıları) sona erdirecek bir antlaşma imzalamaya çağırdı. Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) onlarla kendisi ve bütün Müslümanlar arasında muteber olacak yazılı bir antlaşma yaptı."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Ebu Dâvud, Harâc 22, (3000).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1056 - İbnu Abbâs (radıyallahu anhümâ) anlatıyor: "Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm), Necrânlılarla iki bin takım elbise üzerine sulh yaptı. Yarısını Safer ayında, yarısını da Recep ayında Müslümanlara teslim edeceklerdi. Ayrıca gazvede kullanmak üzere âriyeten otuz zırh, otuz at, otuz deve ve her çeşit silahtan otuzar aded vereceklerdi. Müslümanlar, bunları, Yemen'de ihanetli bir harb olduğu takdirde Necranlılardan alıp kullanacaklar, sonra iâde edeceklerdi. Buna mukâbil Müslümanlar da Hıristiyan mâbedlerini yıkmayacaklar, dinî-ilmî reislerine dokunmayacaklar, bir hâdise çıkarmayıp yahut da fâiz yemedikleri müddetçe dinlerinde rahatsız etmeyeceklerdi."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Ebu Dâvud, Harâc 30, (3041).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1057 - Ziyâd İbnu Hudeyr anlatıyor: "Hz. Ali (radıyallahu anh) buyurdu ki: "Eğer sağ kalırsam, Benî Tağlib Hıristiyanlarının eli kılınç tutanlarını öldürüp, çocuklarını esir edeceğim. Çünkü Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm)'ın onlarla yaptığı antlaşmayı elimle bizzat yazdım: "Çocuklarını Hıristiyanlaştırmayacakları" şartı vardı. "[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Ebu Dâvud, Harac (30, 40).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1058 - İrbâz İbnu Sâriye es-Sülemî (radıyallahu anh) anlatıyor:"Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm)'la Hayber Kalesi'ne indik. Beraberinde başka birçok Müslüman da vardı. Hayber'in sâhibi (lideri) cebbâr, mütekebbir birisi idi. Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm)'a gelerek:[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"- Ey Muhammed! Sizin eşeklerimizi kesmeye, meyvelerimizi yemeye, kadınlarımızı dövmeye hakkınız mı var?" dedi. Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) bu sözlere öfkelenerek emretti:[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"Ey İbnu Avf merkebine bin ve şöyle nida et: "Haberiniz olsun, cennet sâdece mü'minlere helâldir, namaz kılmak üzere toplanın!"[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Râvi, devamla, der ki: "Cemaat toplandı. Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) onlara namaz kıldırdı. Sonra da kalkıp şunları söyledi:[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]" Sizden biri, (rahat) koltuğuna kurulup, Allah'ın sâdece şu Kur' ân'da yazdıklarını mı haram ettiğini sanıyor? Haberiniz olsun, vallahi ben (Allah'ın yasaklarını) duyurdum, (Kur'ân'da olmayan hayırlar) emrettim, birçok şeylerden sizleri yasakladım; bunlar, Kur'ân in bir misli kadar ve belki de daha çoktur. Allah Teâla hazretleri, Ehl-i Kitab'ın evlerine izinsiz girmenizi helal kılmamıştır. Kadınları dövmenizi, borçlarını (olan cizyeyi) verdikten sonra meyvelerini yemenizi de helal kılmamıştır."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Ebu Dâvud, Harâc 33, (3050).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1059 - Cüheyneli bir adam anlatmıştır: "Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) buyurdu ki:[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]" Sizler muhtemelen bir kavimle savaşıp onlara galebe çalacaksınız. Onlar mallarıyla kendilerini ve çocuklarını size karşı koruyacaklar. "[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Said (İbnu Mansûr) rivayetinde der ki: "Sizinle belli şartlarla sulh yaparlar." (Bu cümleden sonra Müsedded ve Saîd İbnu Mansur şu ifadede) ittifak ederler:[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"..Artık onlardan (sulh sırasında belirlenenden) başka bir şey alamazsınız, zîra bu size yakışmaz."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Ebu Dâvud, Harâc 33, (3051).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1060 - Ebu Hüreyre (radıyallahu anh) anlatıyor: "Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) şöyle buyurdular:[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"Müslümanlar arasında, haramı helâl, helâli de harâm etmedikçe sulh câizdir." Yine buyurdular ki: "Müslümanlar haramı helâl, helâli de harâm etmedikçe kabul etmiş bulundukları şartlara uyarlar."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Ebu Dâvud,Akdiye 12, (3394); Tirmizî, Ahıkâm 17, (1352).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]

Muhamed Dolaku · 8 Tem 2011

[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1061 - İbnu'l-Müseyyeb anlatıyor: Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) Hayber Yahudilerine şunu söyledi:[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"Mahsulât, sizinle bizim aramızda olmak Şartıyla sizi Allah'ın bıraktığı müddetçe yerinizde bırakıyorum. "[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Resûlllah (aleyhissalâtu vesselâm) Hayber'e (tahminci olarak) Abdullah İbnu Revâha (radıyallahu anh)'yı gönderdi. Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm)'la Yahudiler arasında, mahsülün miktarını tahmin ve takdir işini o yapmış, neticede, onlara: "İsterseniz siz alın, isterseniz bana kalsın"demişti. Yahudiler mahsûlün kendilerine kalmasını tercih ettiler."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Muvatta, Müsâkat I, (2, 703).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1062 - İbnu Ömer (radıyallahu anhümâ) anlatıyor: "Hayber halkı dediler ki: "Ey Muhammed, bizi bırak, burada kalalım, araziyi ıslâh edip işleyelim." Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) da her ekinin ve Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm)'ın uygun göreceği. her bir şeyin mahsulünün yarısı onların olmak şartıyla araziyi onlara bıraktı.[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Abdullah İbnu Revâha (radıyallahu anh), her yıl oraya gelir, miktarı tahmin eder ve yarısının karşılığını onlardan alırdı. Yahudiler, Abdullah'ı tahminde gösterdiği titizlik sebebiyle Hz. Peygamber (aleyhissalâtu vesselâm)'e şikâyet ettiler. Hatta bir ara (lehlerine gevşek davranması için) rüşvet vermek istediler. Abdullah onlara:[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"Bana haram mı yedirmek istiyorsunuz. Vallahi ben en ziyâde sevdiğim insanın yanından geldim. Sizin topunuz bana maymunlar ve hınzırlardan daha menfurdur. Buna rağmen, benim size olan buğzum, size karşı âdil olmama mâni değildir." Yahudiler, Abdullah (radıyallahu anh)'ı takdir edip:[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"İşte bu adalet ve doğrulukla semâvat ve arz nizam içinde ayakta durur" dediler.[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm), her bir hanımına her yıl seksen vask hurma, yirmi vask arpa veriyordu. Hz. Ömer (radıyallahu anh) zamanında, Yahudiler Müslümanlara hile yaptılar İbnu Ömer (radıyallahu anh)'i bir evin damında uyurken geceleyin aşağı attılar, el ve (ayak) bileklerini çıkardılar. Hz. Ömer İbnu'l-Hattâb: "Hayber'de hissesi olan hazırlansın, aralarında taksim edelim" dedi. (Taksim edileceği zaman) reisleri:[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"Bizi buradan çıkarma. Bizi Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) ve Hz. Ebu Bekir'in yaptıkları gibi yerlerimizde bırak" dedi. Hz. Ömer (radıyallahu anh) ona: "(Kararımızda) Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm)'ın sözüne ters düştüğümüzü mü zannediyorsun?l) Bineğin seni Suriye'ye doğru bir gün, sonra bir gün, sonra bir gün daha koşturmasına ne dersin?" diye cevap verdi.[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Hz. Ömer (radıyallahu anh), Hayber'i, Hudeybiye ashâbından Hayber Seferi'ne iştirak etmiş olanlar arasında taksim etti.[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Buhârî, Megazî, 38; Ebu Dâvud, Cihâd 24, (3006).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1063 - Ebu Bekir (radıyallahu anh) anlatıyor: "Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm)'ın şöyle söylediğini işittim: "Kim (kendisine eman verilerek) antlaşma yapılan bir kimseyi vakti dışında öldürürse, Allah ona ceneti haram eder."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Ebu Dâvud, Cihâd 165, (2760); Nesâî, Kasâme 14, (8, 24).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1064 - Safvân İbnu Süleym, birçok sahabi evlatlarının, babalarından yapmış oldukları rivayetlere dayanarak, Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm)'ın şöyle buyurmuş olduğunu naklediyor:[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"Kim antlaşma yapılan bir kimseye zulmeder veya hakkını tenkis eder veya tâkatının fevkinde emreder veya onun rızası dışında bir şeyini alırsa,kıyamet günü aleyhine ben delil olacağım. "[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Ebu Dâvud, Harâc 33, (3052).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1065 - Ümmü Hânî (radıyallahu anhâ) anlatıyor: "Ben kocamın akrabalarından iki kişiye civâr (himâye) vermiştim. Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) "Senin civar verdiğine biz de civâr verdik" buyurdu."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Buharî, Cizye 9, Salât 4, Edeb 94; Müslim, Hayz 70, (336), Müsâfırîn 80; Muvatta, Sefer 27, (1,152); Tirmizî, İsti'zân 24, (2735); Ebu Dâvud, Salat 30, (1290); Cihad 167, (2763).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1066 - İbnu Abâs (radıyallahu anhümâ) demiştir ki: "Ahdine kim vefasızlık edip bozarsa, Allah mutlaka ona bir düşman musallat eder."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Muvatta, Cihâd 12, (2, 449), 26 (2, 460). İmâm Mâlik bunu belâğ (senetsiz) olarak rivâyet etmiştir.[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]CİZYE VE CİZYE İLE İLGİLİ HÜKÜMLER[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1067 - Muâz İbnu Cebel (radıyallahu anh) anlatıyor: "Resûlullah (Aleyhissalâtu vesselâm), kendisini Yemen'e gönderdiği zaman, ihtilâm olan herkesten (vergi olarak) bir dinar veya -Yemen'de imal edilen bir kumaş olan meâfırî'den, bir dinara tekabül eden miktarda almasını emretti."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Ebu Dâvud, Harâc 30, (3038, 3039); Tirmizî, Zekât 5, (623); NesâÎ, Zekât 8, (25-26).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1068 - Ca'fer İbnu Muhammed babasından naklediyor: "Ömer İbnu'1-Hattab (radıyallahu anh) Mecüsileri mevzubahis ederek: "Onlar hakında nasıl hareket etmem gerektiğini bilmiyorum" dedi. Abdurrahman İbnu Avf(radıyallahu anh):[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"Sana şehâdet ederim ben Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm)'ın şöyle şöyle dediğini işittim: "Onlara, Ehl-i Kitaba davrandığınız gibi davranın".[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Muvatta; Zekât 42 (1, 278).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1069 - İbnu Şihâb der ki: "Bana ulaştı ki, "Resûlullah (aleyhissalatu vesselâm) Bahreyn Mecusîlerinden cizye almıştır, keza Hz. Ömer (radıyallahu anh) İrân Mecûsilerinden, Hz. Osman (radıyallahu anh) da Berberîlerden cizye almıştır."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Muvatta, Zekât 41, (1, 278).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1070 - Hz. Enes (radıyallahu anh)'in anlattığına göre, Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) Dûmetli Ükeydir'den de cizye aldı.[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]

Muhamed Dolaku · 8 Tem 2011

[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1071 - Harb İbnu Ubeydillâh, baba tarafından dedesi Umeyr es-Sakafi (radıyallahu anh)'den nakleder: "Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) buyurdular ki: "Harâc Yahudi ve Hıristiyanlardan alınan vergidir. Müslümanlara harac yoktur. " Bir rivayette "uşûr yoktur" buyurmuştur."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Ebü Dâvud, Harâc 33, (3046-3049).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1072 - İbnu Ömer (radıyallahu anhümâ) anlatıyor: "(Babam) Ömer (radıyallahu anh) Nebat ahalisinden buğday ve zeytinyağından öşrün yarısı (yirmide bir nisbetinde) vergi alırdı. Bu davranışıyla kasdı Medine'ye bunlardan çokca gelmesini sağlamaktı. Kıntiyye (denen buğday ve arpa dışında kalan, nohut, mercimek, bakla nevinden tahıl) dan da öşür alıyordu."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Muvatta, Zekât 46, (1, 281).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1073 - İbnu Abbâs (radıyallahu anhümâ) anlatıyor: "Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) buyurdular ki: "Bir yerde iki kıblenin varlığı uygun olmaz. Müslüman kimseye cizye yoktur."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Süfyan merhum der ki: "Bunun mânası şudur: "Bir zımmî, kendisine cizye vermesi gerektikten sonra (vergisini henüz ödemeden) Müslüman olursa, artık bu vergi ondan düşer."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Ebu Dâvud, Harâc 34, (3053); Tirmizî, Zekât 11, (633).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1074 - Hz. Muâz (radıyallahu anh) demiştir ki: "Kim kendi boynuna cizye akdi yaparsa, Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm)'ın gittiği yoldan (sünnetten) berî olmuş olur."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1075 - Ebu'd Derdâ (radıyallahu anh) anlatıyor: "Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) efendimiz buyurdular ki: "Kim bir arâziyi haracı ile birlikte (satın) alırsa hicretinden rücü etmiş demektir. Kim de bir kâfirin boynundan zilleti kaldırıp onu kendi boynuna koyarsa İslâm'a sırtını dönmüş olur."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Sinân İbnu Kays der ki: Hâlid İbnu Ma'dân bu hadisi benden işitince bana: "Bunu sana Şebîb mi rivayet etti?" dedi. "Evet" dedim. "Öyleyse dedi, gidince, söyle bu hadisi bana yazıp göndersin."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Sinân İbnu Kays devamla dedi ki: "(Şebib'e) söyledim, onun için hadisi yazıverdi. Tekrar geldiğim zaman Hâlid İbnu Ma'dân kâğıdı sordu. Ben de verdim. Okuyup bu hadisi işitince sahip olduğu arâzinin hepsini terketti."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Ebu Dâvud, Harâc 38, (3082).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]GANİMETLER VE FEY[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1076 - Mücemmi' İbnu Câriye el-Ensârî (radıyallahu anh) anlatıyor: "Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) ile birlikte Hudeybiye sulhünde hazır bulunduk. (Sulh yapılıp) oradan döndüğümüz zaman, halk, develerini hızlandırarak (bir yere birikmeye) başladılar. Biz hayretle: "Bu insanlara ne oluyor, (niçin hayvanlarını hızlandırıp bir yere üşüşüyorlar?)" diye sorduk.[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm)'a vahiy gelmiş" dediler. Biz de, halkla birlikte harekete geçip develeri hızlandırdık. İlerleyince Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm)'ı Kura'u'l-Gamîm denen (Mekke ile Medine arasında Usfân'ın önünde bulanan) yerde bulduk. Devesinin üzerinde duruyordu. Halk toplanınca bize süresini tilâvet buyurdular.[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Askerlerden biri: "Yani bu sulh bir fetih midir?" dedi. Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm):[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"Evet!" deyip ilaveten: "Muhammed'in nefsini kudret elinde tutan Zât'a yemin ederim bu bir fetihtir" buyurdu. Süre-i celileyi okumaya devam eden Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm): "Allah size, ele geçireceğiniz bol bol ganimetler vaadetmiştir. İman edenler için bir delil olması ve sizi doğru yola ulaştırması için bunları size hemen vermiş ve insanların size uzanan ellerini önlemiştir"meâlindeki âyete kadar (Fetih 20) okudu.[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot](Âyet-i kerimede işâret edilen âcil ganimetle) Hayber kastediliyordu. Buradan ayrılınca Hayber'e gazveye çıktık. (Elde edilen ganimet) Hudeybiye'ye katılanlara taksim edildi. Bunlar bin beş yüz kişi idi. Bunlardan üç yüzü süvâri idi. Ganimet on sekiz hisseye ayrıldı. Süvâri olana iki, yaya olana bir hisse verildi."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Ebu Dâvud, Cihâd 155, (2736), Harâc 24, (3015).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1077 - Sehl İbnu Ebî Hasme (radıyallahu anh) anlatıyor: "Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) Hayber'i iki kısma ayırdı: Biri vukûa gelecek hâdiseler ve kendi ihtiyacı içindi, öbür kısmı da Müslümanlar arasında taksim etti. Bu kısmı on sekiz hisseye ayırdı."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Ebu Dâvud, Harâc 24, (3010).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1078 - İbnu Şihâb der ki: "Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) Hayber'i beşe taksim edip beşte birini aldıktan sonra geri kalanı, Hudeybiye Seferi'ne katılanlardan Hayber'e iştirak eden ve etmeyenler arasında taksim etti."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Ebu Dâvud, Harâc 24, (3019).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1079 - İbnu'z Zübeyr (radıyallahu anhümâ) anlatıyor: Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) Hayber (fethedildiği) sene, (babam) Zübeyr'e dört hisse ayırdı. Bir hisse Zübeyr için, bir hisse zilkurbâ ya giren Abdulmuttalib'in kızı ve Zübeyr'in annesi olan Safıyye (radıyallahu anhümâ)için, iki hisse de atı için."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Nesâî, Hayl 17, (6, 228).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1080 - Haşrec İbnu Ziyâd'ın babaannesinden (radıyallahu anhâ) anlattığına göre, babaannesi (Ümmü Ziyâd el-Eşceiyye) Resûllulah (aleyhissalâtu vesselâm) ile birlikte altı kadından biri olarak Hayber Gazvesine katılır. Kadın der ki: "Bizim de iştirak ettiğimiz Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm)'a ulaşınca Hz. Peygamber (aleyhissalâtu vesselâm) bizi yanına çağırttı. Gittik. Yüzünde öfke okunuyordu. Bize: "Kiminle çıktınız, kimin izniyle çıktınız?" diye çıkıştı. Biz:[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"Yün eğirip onunla Allah yolunda yardımcı oluruz. Okları (toplar gazilere) veririz, diye çıktık. Ayrıca yanımızda yaralıları tedavi için ilaç var, yemek de yaparız" dedik. Bunun üzerine: "Öyleyse kalın!" buyurdu.[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Cenâb-ı Hakk Hayber'in fethini müyesser kılınca, bize de ganimetten, tıpkı erkeklere olduğu gibi pay ayırdı."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Haşrec der ki:[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"Ey babaanneciğim, bu verilen ne idi?" diye sordum.[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"Hurma idi" diye cevap verdi."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Ebu Dâvud, Cihâd 152, (2729).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]

Muhamed Dolaku · 8 Tem 2011

[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1081 - Umeyr Mevlâ Âbî'l-Lahm (radıyallahu anh) anlatıyor: "Efendilerimle birlikte Hayber Gazvesi'ne katıldım. Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm)'a benden bahsettiler ve benim köle olduğumu söylediler. Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) da bana kılıç kuşatmalarını emretti. Bana kılıç kuşatıldı. (Açıcak yaşça küçük olmam ve boyumun kısalığı sebebiyle) kılıcı yerde sürüyordum. Sonra Hz. Peygamber (aleyhissalâtu vesselâm) bana ev eşyası verilmesini emretti. Delileri tedavi için okuduğum bir rukyeyi (afsunlama duası) (kontrol ettirmek için) Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm)'a arzettim. Bir kısmını atıp, diğer bir kısmını muhâfaza etmemi emretti."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Tirmizî, Siyer 9, (1557); Ebu Dâvud, Cihad, (2730).İbnu Mâce, Cihâd 37, (2855).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1082 - Zührî anlatıyor: "Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm), kendisiyle birlikte savaşmış olan Yahudilerden bir gruba, ganimetten pay ayırdı."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Tirnıizî, Siyer 10, (1558).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1083 - Ebu Musa (radıyallahu anh) anlatıyor: "Hayber'in fethinden sona bir grup Eş'arî ile Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm)'ın yanına geldik. Ganimetten bize de pay vardı. Halbuki (Habeşistan'dan dönmüş olan) gemi arkadaşlarımız Ca'fer (radıyallahu anh) ve arkadaşları hâriç, Hayber Gazvesi'ne filen iştirak etmeyen kimseye pay ayırmamıştır."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Ebu Dâvud, Cihad 151, (2725); Tirmizî, Siyer 10, (1559).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1084 - İbnu Ömer (radıyallahu anhümâ) anlatıyor: "Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) bir gün -yani Bedir Savaşı günü kalkıp şöyle buyurdu:[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"Muhakkak ki Osman Allah'ın ve Resûlü (aleyhissalâtu vesselâm)" nün rızasına uygun bir hizmet sebebiyle gelmiştir. Ben onun adına bey'at akdediyorum." Sonra Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) ganimetten hisse ayırdı. Savaşa katılmayan onun dışında kimseye hisse vermedi."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Ebu Dâvud, Cihad 151, (2726).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1085 - Ebu Hüreyre (radıyallahu anh) anlatıyor: "Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) buyurdular ki: "Hangi bir köye varır da orada ikâmet ederseniz, hisseniz oradadır. Hangi bir belde de Allah ve Resûlü'ne isyan ederse o beldenin beşte biri Allah ve Resûlü'ne aittir ve o (geri) kalan) da sizindir."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Müslim, Cihâd 47, (1756); Ebu Dâvud, Harâc 29, (3036).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1086 - Râfi' İbnu Hadîc (radıyallahu anh) anlatıyor: "Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) ganimet taksiminde on keçiyi bir deveye bedel tutardı."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Nesâî, Dahâyâ 15, (7, 221).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1087 - Abdullah İbnu Ömer (radıyallahu anhümâ) anlatıyor: "Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) gazveye gönderdiği kimselerden bâzılarına, umumî ganimet taksiminden düşecek hisseden ayrı olarak, şahıslarına ait olmak üzere (bir nevi armağan olmak üzere) fazladan ganimet verirdi."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Buhârı, Hums 15, Meğâzî 57; Müslim, Cihâd 35, (1749); Muvatta, Cihâd 15, (2, 450); Ebu Dâvud, Cihâd 35, (2741-2746).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1088 - İbnu Mes'ud (radıyallahu anh) anlatıyor: "Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) Bedir günü, Ebu Gehl'in kılıncını bana armağan etti. Ebu Cehl'i, İbnu Mes'ud öldürmüş idi."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Ebu Dâvud, Cihâd 150, (2722).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1089 - Ebu'l-Cüveyriyye el-Cermî (rahimehullah) anlatıyor: "Rum diyarında içinde dinar bulunan kırmızı bir küp ele geçirdim. Bu sırada emîr, Hz. Muâviye (radıyallahu anh) idi. Başımızda da komutan olarak, Hz. Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm)'ın ashabından, Ma'n İbnu Yezid (radıyallahu anh) adında Benî Süleym'den biri vardı. Küpü ona getirdim. O altınları Müslümanlara taksim etti. Bana da, öbürlerine verdiği kadar bir pay verdi. Sonra da, "Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm)'ın: 'Nefî (armağan) ancak hums'tan sonra olur" dediğini işitmemiş olsaydım sana (daha fazla) verirdim" dedi. Sonra bana, kendi hissesinden bağışta bulundu."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Ebu Dâvud, Cihâd 160, (2753, 2754).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1090 - Sa'd İbnu Ebî Vakkas (radıyallahu anh) anlatıyor: "Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm), ben yanında otururken, bir grub insana ihsanda bulundu. Ancak onlardan benim daha çok hoşlandığım birine hiçbir şey vermedi. Ben: "Falanca ile aranızda ne var (ona niye vermedin)? Allah'a kasem olsun, ben onu mü'min görüyorum!" dedim. Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm): "Müslüman (görüyorum de!)" buyurdu. Sa'd (dayanamayıp) bu kanaatini üç kere söyledi. Resûlullah (aleyhissalâtu vesselam) da her seferinde aynı şekilde karşılıkta bulundu. Sonuncu sefer şunu ekledi: "Ben, nazarımda daha sevgili olana hiçbir şey vermezken, yüzü üstü ateşe düşeceğinden korktuğum insanı kurtarmak için ona ihsanda bulunurum (ihsanda bulunmam sevgime ölçü değildir)"[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Buharî, Zekât 3, İman 53; Müslim, İman 236, (150), Ebu Dâvud, Sünnet 16, (4685); Nesâî, İman 7, (8,103,104).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]

Muhamed Dolaku · 8 Tem 2011

[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1091 - Râfî' İbnu Hadîc (radıyallahu anh) anlatıyor: "Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) Huneyn günü Ebu Süfyân İbnu Harb, Savfân İbnu Ümeyye, Uyeyne İbnu Hısn, Akra' İbnu Hâbis ve Alkame İbnu Ulâse'den herbirine yüzer deve verdi. Abbâs İbnu Mirdâs'a ise daha az verdi. Bunun üzerine (aynı zamanda şair olan) Abbâs İbnu Mirdâs şu mânada bir şiir düzdü:[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"Benimle atım Ubeyd'in payını Uyeyne ile Akra' arasında mı taksim ediyorsun?[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Ne Bedr ne de Hâbis, cemiyette, Mirdâs'tan üstün değillerdir.[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Ben de onların hiçbirinden aşağı değilim.[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Ancak bugün sen, kimi alçaltırsan o bir daha yükselmez."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Râfı' der ki: "Bunun üzerine Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) onun payını da yüz deveye yükseltti."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Müslim, Zekat 137, (1060).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1092 - Ebu Katade (radıyallahu anh) anlatıyor: "Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) şöyle buyurdular:[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"Savaş sırasında kim bir düşmanı öldürür ve bunu isbatlarsa, maktülün seleb'i kendisinin olur."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Buharî, Hums 18, Büyü 37, Meğâzî 54, Ahkâm 21; Müslim Cihâd 46, (1571); Muvatta, Cihâd 18, (2, 454); Tirmizî, Siyer 13, (1562); Ebu Dâvud, Cihâd 147, (2717).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1093 - Seleme İbnu'l-Ekva (radıyallahu anh) anlatıyor: "Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) bir seferde idi, müşriklerden bir casus gelip, ashâbının yanında bir müddet oturup konuştu. Sonra sıvışıp gitti. Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm): "(O bir casustur, arayıp bulun ve öldürün!" diye emretti. Ben (erken) bulup öldürdüm. Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) selebini bana bağışladı."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Buhârî, Cihâd 173; Müslim, Cihâd 45, (1754); Ebu Dâvud, Cihâd 110, (2653); İbnu Mâce, Cihâd 29, (2836).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1094 - Avf İbnu Mâlik ve Hâlid İbnu Mâlik (radıyallahu anhümâ) şunu söylemişlerdir: "Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) selebin kâtile ait olduğuna hükmetti, selebi ganimet malına katarak beşli taksime (humus) tâbi kılmadı."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Ebu Dâvud, Cihad 149, (2721).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1095 - Abdullah İbnu Ebî Evfâ (radıyallahu anh)'nın anlattığına göre, kendisine: "Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) zamanında, gıda maddelerini humus taksimine tâbi tutar mıydınız?" diye sorulmuştu, şu cevabı verdi:[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"Hayber günü yiyecek maddeleri de ele geçirdik, kişi gelir, ihtiyacı kadar alır, sonra giderdi."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Ebu Dâvud, Cihad 138, (2704).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1096 - Hz. Abdullah İbnu Ömer (radıyallahu anhümâ) anlatıyor: "Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) zamanında bir ordu ganimet olarak yiyecek maddesi ve bal ele geçirdi. Ancak bundan humus alınmadı."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Ebu Dâvud, Cihad 137, (2701).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1097 - Amr İbnu Abese (radıyallahu anh) anlatıyor: "Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) kıble istikametinde (sütre olarak) bir ganimet devesi bulunduğu halde gerisinde bize namaz kıldırdı. Namaz kılınca, hayvanın yan kısmından bir tutam yün aldı (elinde tutup göstererek): "Ganimetinizden humus dışında şu kadarı bile bana helâl değildir. Humus da size iâde edilecek (sizin maslahatlarınızda harcanacak)tır" dedi."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Ebu Dâvud, Cihad 161, (2755).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1098 - Cübeyr İbnu Mut'im (radıyallahu anh) anlatıyor: "Humustan Benî Hâşim ve Benî Muttalib'e ayrılan pay hakkında konuşmak üzere Osman İbnu Affân (radıyallahu anh) ile birlikte Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm)'a gittik. Ben:[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"Ey Allah'ın Resûlü, dedim, kardeşlerimiz olan Benî Muttâlib'e verdin, bize hiçbir şey vermedin. Halbuki bizim de onların da (size) yakınlığı birdir" dedim. Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm): "Benî Muttalib ile Benî Haşim tek bir şeydirler!" buyurdular.[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Cübeyr der ki: "Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) ne Benî Abdu Şems'e, ne de Benî Nevfel'e: (Benî Hâşim ve Benî Muttalib'e verdiği halde humustan) pay ayırmadı. Hz. Ebu Bekir (radıyallahu anh) de humusu aynen Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) gibi taksim etti. Ancak o, Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm)'ın yakınlarına, Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm)'ın onlara verdiği kadar vermedi. Hz. Ömer (radıyallahu anh) de onlara humustan verdi. Sonra da Osman (radıyallahu anh) verdi."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Buharî, Humus 17, Menâkıb 2, Megâzî, 38; Ebu Dâvud, Harac 20, (2978. 2979, 2980); Nesâî, Fey 1, (7,130,131).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1099 - Abdurrahman İbnu Ebî Leylâ anlatıyor: "Ali (radıyallahu anh)'yi dinledim, demişti ki: "Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm)'ın yanında ben, Abbâs, Fatıma ve Zeyd İbnu Hârise toplanmıştık. Ben şunu söyledim:[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"Ey Allah'ın Resûlü, Aziz ve Celîl olan Allah'ın kitabında zikri geçen şu humustaki hakkımızın taksimine beni vazifelendirseniz de hayatınızda bu işi ben bir yapsam! Ta ki sonradan kimse bu hususta bizimle ihtilafa düşmese!"[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Ali (radıyallahu anh) devamla der ki: "Resûlullah bu isteğimi yerine getirdi. Hayatı boyunca ben taksim ettim. Sonra buna, Hz. Ebu Bekir de beni vazifelendirdi. Aynı iş, Hz. Ömer (radıyallahu anh) devrinin son senesine kadar bende devam etti. O yıl (fetihlerden dolayı) bol mal gelmişti. Bizim hakkımızı yine ayırdı ve bana gönderdi. Ben:[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"Bu sene ihtiyacımız yok, Müslümanların ihtiyacı var, onlara ver!" dedim. O da bu hisseyi Müslümanlara dağıttı. Artık, Hz. Ömer (radıyallahu anh)'den sonra kimse beni bu işe çağırmadı.[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot](Zaten o sene) Hz. Ömer'in yanından çıktıktan sonra Abbâs (radıyallahu anh)'a rastladığımda (hayıflanarak) bana:[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"Ey Ali, dün bize öyle bir şeyi haram ettin ki, bundan sonra artık kimse bunu bize vermez!" demişti. (Meğer ne kadar doğru söylemişmiş. Dediğn aynen çıktı). O ne dahi insan imiş!"[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Ebu Dâvud, Harâc 20, (2983-2984).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1110 - Yine Abdullah İbnu Amr İbni'l-Âs (radıyallahu anhümâ) anlatıyor: "Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm)'ın ağırlıklarının başını bekleyen Kerkere denen bir zât vardı, derken vefat etti. Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm):[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"O cehennemdedir!" buyurdu. Bu söz üzerine adamı görmeye gittiler. üzerinde, ganimetten çalınmış bir aba buldular."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Buhârî, Cihâd 190; İbnu Mâce, Cihâd 34, (2849).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]

Muhamed Dolaku · 9 Tem 2011

[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1111 - Zeyd İbnu Halid (radıyallahu anh) anlatıyor: "Hayber Savaşı sırasında Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm)'ın ashâbından biri öldürülmüştü. Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm)'a haber verildi.[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"Arkadaşınız üzerine namaz kılnız!" dedi. Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm)'ın sözü üzerine, halkın çehresi değişmiş, (bir soğukluk çökmüştü). Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) açıkladı:[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"Arkadaşımız Allah için cihâd sırasında ganimetten çalmıştı !"[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Bunun üzerine, maktülün eşyasını karıştırdık. Yahudilere ait boncuk kolyelerden iki dirhem bile etmeyen bir kolyeyi çalmış olduğunu gördük."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Muvatta, Cihâd 23, (2, 458); Ebu Dâvud, Cihâd 143, (2710), Nesâî, Cenâiz 66, (4, 64); İbnu Mâce, Cihad 34, (2848).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1112 - Sâlih İbnu Muhammed İbni Zâide anlatıyor: "Mesleme (radıyallahu anh) ile birlikte Rum diyarına girdik. Ganimetten çalan bir adam getirildi. Mesleme, bu mesele hakkında Sâlim'e sordu. Sâlim şu cevabı verdi:[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"Babam'ı (Abdullah İbnu Ömer) (radıyallahu anhümâ) dinledim, babası Ömer (radıyallahu anh)'den naklen Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm)'ın şu sözünü rivayet etmişti:[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"Kim ganimetten çalarsa, (bütün) eşyasını yakın, kendisini de dövün."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Salih İbnu Muhammed devamla der ki: "Adamın eşyası arasında bir Mushafbulduk. Sâlim'e bunun hakkında da sorduk (yakalım mı? diye).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"Onu satıp, bedelini tasadduk edin!"buyurdu."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Tirmizî, Hudüd 28, (1461); Ebu Dâvüd, Cihâd 145, (2713).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1113 - Abdullah İbnu Amr İbni'l-Âs (radıyallahu anhümâ) anlatıyor: "Hz. Peygamber (aleyhissalâtu vesselâm), Ebu Bekir ve Ömer (radıyallahu anhümâ), ganimet hırsızının mallarını yaktılar ve kendisini de dövdüler."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Ebu Dâvud, Cihâd 145, (2715).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1114 - Âsım İbnu Küleyb (rahimehullah) babası (Küleyb)'den o da ensârî birinden naklederek anlatıyor: "Biz Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) ile birlikte bir sefere çıkmıştık. Sefer sırasında şiddetli bir kıtlık ve sıkıntıya maruz kaldık. Derken, bir ganimet ele geçirdik. Askerler, onu hemen yağmalayıverdiler. Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm), yaya olarak (teftiş maksadıyla) yanımıza geldiğinde tencerelerimiz kaynamaya başlamıştı bile. Yayı ile tencereleri deviriverdi. Etleri de toprağa buladı. (Hepsini böylece yenmeyecek hale getirdikten) sonra şu açıklamayı yaptı:[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"Yağma malı, lâşeden daha helâl değildir" veya (şöyle demişti):[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"Lâşe, yağma malından daha helâl değildir." (Rivâyetin sonundaki) şek râvilerden Hennâd'a aittir."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Ebu Dâvud Cihâd 138, (2705).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1115 - Sa'b İbnu Cessâme anlatıyor: "Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) buyurdular ki: "Koruluk ittihazı sâdece Allah ve Resûlü'ne ait (bir hak)dır."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Buhârî, Şirb 11, Cihâd 146; Ebu Dâvud, Harâc 39, (3083, 3084).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1116 - Bir rivayette, Şihâbu'z-Zührî şöyle demiştir: "Bize ulaşan habere göre, Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) Nakîi, Hz. Ömer (radıyallahu anh) de Seref ve Rebeze'yi himâ ilân etmişlerdir."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Buhârî, Şirb 11].[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1117 - İbnu Abbâs (radıyallahu anhümâ) buyurmuştur ki: "Cahiliye devrinde taksim edilmiş olan her mal, taksim edildiği şekil üzeredir. İslâm döneminde yapılan taksimat, İslâm'ın taksim esasına göredir."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Ebu Dâvud, Ferâiz 11, (2914); İbnu Mace, Rühün 21, (2485).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1118 - İmam Mâlik, Sevr İbnu Zeyd ed-Dîlî'den mürsel olarak rivayet ettiğine göre ed-Dîlî demiştir ki: "Bana Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm)'ın şöyle söylediği ulaştı: "Hangi ev veya arâzi, cahiliye devrinde taksim edilmiş ise, artık o, cahiliye taksimi üzerinedir. Ancak hangi ev veya arâzi, taksim edilmeden İslam'a girmiş ise, artık onun taksimi islâm'a göre yapılır."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Muvatta, Akdiye 35, (2, 746)].[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1119 - Nâfi; İbnu Ömer (radıyallahu anhümâ)'den anlatıyor: "İbnu Ömer'in bir kölesi kaçarak Rum diyarına geçti. Bilâhare, Hâlid İbnu'l-Velîd (radıyallahu anh) Rumlara galebe çaldı. (Esirler arasında, kaçan bu köle de vardı) Hâlid köleyi İbnu Ömer'e iâde etti. Onun kaybolan bir atı vardı. (Askerler) onu da ele geçirdiler. Hâlid atı da İbnu Ömer'e iâde etti" (Bu rivayetin lâfzı Buhârî'nin rivayetine uygundur.)[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Bir rivayette: "Hz. Peygamber (aleyhissalâtu vesselâm) zamanında kaçan bir at mevzubahistir."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Muvatta'nın bir rivayetinde, düşman tarafından ganimet edildikten sonra ele geçirilen bir köle ve at mevzubahistir. Bunlar, taksimden önce eski sahibine iâde edilebilirler.[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Ebu Dâvud, köleyi mevzubahis eder ve Hz. Peygamber (aleyhissalâtu vesselâm)'in taksime tâbi tutmadan eski sâhibine iade ettiğini belirtir.[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Buhârî, Cihâd 187; Muvattâ, Cihâd 17, (2, 452); Ebu Dâvud, Cihâd 135, (2698, 2699); İbnu Mâce, Cihâd 15, (2748).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1120 - İbnu Ömer (radıyallahu anhümâ) anlatıyor: "Biz gazvelerimiz sırasında, bal ve kuru üzüm elde ederdik ve bunları (taksim edilmek üzere, diğer ganimet mallarının yanına) kaldırmaz, yerdik."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Buhârî, Humus 20).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]

Muhamed Dolaku · 9 Tem 2011

[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1121 - Hz. Aişe (radıyallahu anhâ) anlatıyor: "Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm)'a içerisinde boncuk bulunan bir dağarcık getirildi. Boncukları Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm), hür ve câriye kadınlar arasında dağıttı." Hz. Aişe devamla der ki: "Babam da (boncuğu) hür köle ayırımı yapmadan kadınlara dağıtırdı."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Ebu Dâvud, Harâc 14, (1952).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1122 - El-Misver İbnu Mhreme (radıyallahu anhümâ)'ye Amr İbnu Avf (radıyallahu anh) şunu anlatmıştır: "Resûlullah (aleyhissalâm vesselâm) Ebu Ubeyde (radıyallahu anh)'yi Bahreyn'e, oranın cizyesin getirmek üzere yolladı. Mallarla dönünce Ensâr geldiğini işitti. Sabah namazını Hz. Peygamber (aleyhissalâtu vesselâm)'le kıldılar. Namaz bitince, Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm)'ın etrafını sardılar. Resûlullah (aleyhissalàtu vesselâm) tebessüm buyurdular ve: "Öyle zannediyorum, Ebu Ubeyde'nin bir şeyler getirdiğini işittiniz" dedi. Hep birlikte: "Evet!" dediler. Bunun üzerine şunları söyledi:[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"Öyleyse sevinin ve sizi sevindiren şeyi ümid edin. Allah' a yemin olsun, sizler için fakirlikten korkmuyorum. Ben size dünyanın genişlemesinden korkuyorum. Sizden öncekilere dünya genişlemişti de hemen dünya için birbirleriyle boğuşmaya başladılar ve helak oldular. Genişleyen dünyanın onlar gibi sizi de helak etmesinde korkuyorum."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Buharî Rikâk 7, Cizye 1, Megâzî 11; Müslim, Zühd 6, (2961); Tirmizî, Kıyâmet 29, (2464).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1123 - Sa'lebe İbnu Ebî Malik anlatıyor: "Ömer İbnu'1-Hattâb (radıyallahu anh), bir kısım bürgüyü Medineli kadınlar arasında taksim etmişti, geriye güzel bir bürgü kaldı. Yanındakilerden bazıları kendisine:[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"Ey müminlerin emîri, bunu da senin yanında bulunan Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm)'ın kızına ver" dediler. Bununla, Hz. Ali (radıyallahu anh)'in kızı Ümmü Gülsüm'ü kastediyorlardı. Hz. Ömer onlara:[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"Ümmü Selît, buna daha çok hak sâhibidir. Zîra o, Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm)'a biat etmişti ve Uhud Savaşı'nda bize kırbalarla su taşıyordu" dedi.[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Buhâri, Megâzî 22, Cihâd 66.[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]ŞEHİDLER HAKKINDA[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1124 - Hz. Ebu Hüreyre (radıyallahu anh) anlatıyor: "Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) sordular:[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"İçinizden kime şehid dersiniz?"[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"Ey Allah'ın Resûlü, dediler, Allah yolunda öldürülen şehiddir."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"Öyleyse, dedi, Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm), ümmetimin şehidleri azdır. "[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"Peki, dediler, daha kimler şehiddir, Ey Allah'ın Resûlü?"[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"Allah yolunda öldürülen şehiddir. Allah yolunda ölen şehiddir. Tâunda ölen şehiddir. Karnı sebebiyle ölen şehiddir, boğularak ölen şehiddir."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Müalim, İmâret 165, (1915); Muvatta, Salâtu'l-Cemâ'a 6, (1, 131); Tirmizî, Cenâiz 65, (1063).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1125 - İmam Mâlik ve Tirmizî'nin kaydettikleri bir rivayette Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) şöyle buyurmaktadır:[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"Şu beş kişi şehiddir, (deyip önceki hadiste geçenleri saydıktan sonra): Yıkıntı altında kalan da şehiddir" diye ilâve etti.[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Hz. Câbir (radıyallahu anh)'den gelen bir rivayette: "Karnında çocuğu olduğu halde ölen kadın da şehiddir" buyrulmuştur. Abdullah İbnu Amr İbrnu'l-Âs (radıyallahu anhümâ) tarafından rivayet edilen bir diğer sahih hadiste: "Malını müdâfaa ederken öldürülen şehiddir" buyurulmuştur.[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Muvatta, Salâtu'l-Cemâ'a 6, (1, 131); Tirmizî, Cenâiz 65, (1063).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1126 - Ümmü Harâm (radıyallahu anhâ) anlatıyor: "Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) buyurdular ki: "Deniz tutması sebebiyle (gemide) kusan kimseye şehid sevabı verilir. Boğularak ölene de iki şehid sevabı vardır. "[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Ebu Dâvud, Cihâd 10, (2493).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1127 - Said İbnu Zeyd (radıyallahu anh) anlatıyor: "Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm)'ı dinledim şöyle buyurdular:[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"Kim malını müdafaa sırasında öldürülürse şehiddir. Kim kanını müdâfaa sırasında öldürülürse şehiddir. Kim dinini müdâfaa sırasında öldürülürse şehiddir. Kim ailesini müdâfaa sırasında öldürülürse o da şehiddir."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Tirmizî, Diyât 22, (1418,1421); Ebu Dâvud, Sünnet 32, (4772); Nesâî, Tahrim 22, (7,115,116); İbnu Mâce, Hudud 21, (2580).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1128 - Ebu Sellâm, sahabeden birinden rivayet etmektedir: "Cüheyne'den bir mahalle üzerine baskın yaptık. Müslümanlardan biri, (teke tek vuruşmak üzere) onlardan bir adam taleb etti. (Bir cengâver gelince) hemen kılıncıyla saldırıya geçti. Ancak hata yaptı ve kılıncı kendisine isabet etti. Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm):[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"Ey Müslümanlar, kardeşinize (yardım edin)" diye bağırdı. Halk ona doğru koşuştu. Ama ölmüştü.[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Hz. Peygamber (aleyhissalâtu vesselâm) onu elbisesi ve kanı ile birlikte sardı, üzerine namaz kıldı ve defnetti.[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"Ey Allah'ın Resûlü, bu şehid midir?" diye sordular.[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"Evet o şehiddir ve ben ona bu hususta şâhidim" cevabını verdi."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Ebu Dâvud, 40, (2539).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1129 - İrbâz İbn Sâriye (radıyallahu anh) anlatıyor: "Resûlullah (aleyhissalatu vesselâm) buyurdular ki:[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"Şehidlerle yataklarında ölenler, tâundan ölenler hakkında C'enâb-ı Hakk'a birbirlerini şikayet ederler. Şehidler:[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"Onlar bizim kardeşlerimizdir, onlar da bizim gibi öldürüldüler!" derler. Yataklarında ölenler de:[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"Onlar bizim kardeşlerimizdir, bizim gibi öldüler!" derler. Rabbimiz onlara şöyle seslenir:[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"Yaralarına bakın, öldürülenlerin yaralarına benziyorlarsa onlardandırlar ve onlarla beraber olurlar!" Bakılır ve onlardaki yaranın, öbürlerininki gibi olduğu görülür. "[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Nesâî, Cihâd 36, (6, 37-38).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1130 - İbnu Ömer (radıyallahu anhümâ) anlatıyor: "(Babam) Ömer İbnu'l-Hattâb (radıyallahu anh) şehid olduğu halde yıkandı, kefenlendi, üzerine namaz kılındı."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Muvatta, Cihad 36, (2, 463).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]

Muhamed Dolaku · 9 Tem 2011

[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]CİDAL MİRÂ BÖLÜMÜ[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1131 - Ebu Ümâme (radıyallahu anh) anlatıyor: "Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) buyurdular ki:[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"Bir kavm, içinde bulunduğu hidayetten sonra sapıttı ise bu, mutlaka cedel sebebiyle olmuştur."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) bunu söyledikten sonra, delil olarak) şu âyeti okudu: "Onlar: "Bizim tanrımız mı yoksa O mu daha iyidir?" dediler. Sana böyle söylemeleri, sırf tartışmaya girişmek içindir. Onlar şüphesiz münakaşacı bir millettir" (Zuhruf 58).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Tirmizî, Tefsir, Zuhruf, (3250); İbnu Mâce,Mukaddime 7.[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]bu Ümâme (radıyallahu anh) anlatıyor: "Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) buyurdular ki:[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"Kim haksız olduğu bir münakaşayı terkederse kendisine cennetin kenarında bir ev kurulur. Haklı olduğu bir münâkaşayı terkedene de cennetin ortasında bir ev kurulur."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Tirmizi, Birr 58, (1994); Ebu Dâvud, Edeb 8, (4800); İbnu Mâce, Mukaddime 7, (51); Nesâî, Edeb (6, 21).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1133 - Ebu Hüreyre (radıyallahu anh) hazretleri anlatıyor: "Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) şöyle buyurdular: "Kur'an hakkında münakaşa küfürdür"[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Ebu Davud, Sünnet 5, (4603).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1134 - Hz. Aişe (radıyallahu anha) anlatıyor: "Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) buyurdular ki: "Allah'ın en ziyade buğzettiği erkek, şiddetli düşmanlık yapan hasımdır."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Buhari, Ahkâm 34, Mezâlim 15, Tefsir, Bakara 37; Müslim, İlm 5, (2668); Tirmizî, Tefsir, Bakara, (2980); Nesâî, Kadât 33, (8, 247, 248).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1135 - Hz. Ebu Hüreyre (radıyallahu anh) anlatıyor: "Biz kader hususunda münâkaşa ederken Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) çıkageldi. Öylesine kızdı ki, öfkenin hâsıl ettiği kızıllıktan, yüzünde sanki nar taneleri ortaya çıkmıştı. Bize şöyle çıkıştı:[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"Bununla mı emredildiniz, yoksa ben size bunun için mi gönderildim. Bilin ki, sizden öncekileri, dinî meselelerdeki münâkaşalarını çokluğu ve peygamberleri hakkında düştükleri ihtilafları helâk etmiştir."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Bir rivayette şu ziyade mevcuttur: "Kader hususunda münakaşa etmemeniz için yemin verdim. "[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Tirmizî, Kader 1, (2134); İbnu Mâce, Mukaddime 10, (85).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1136 - İbnu'l-Müseyyeb (rahimehullah) anlatıyor: "Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) ashâbının (radıyallahu anhüm) arasında otururken, bir adam Hz. Ebu Bekir'e hakaretâmiz sözler sarfederek cefa verdi. Ancak Hz. Ebu Bekir (radıyallahu anh) adama karşı sükût etti. Adam ikinci sefer aynı şekilde hakaret ederek eziyet verdi. O yine sükût etti. Adam üçüncü sefer de eziyet verince Hz. Ebu Bekir (adama hak ettiği cevabı vererek) intikamını aldı. Bunun üzerine Hz. Peygamber (aleyhissalâtu vesselâm) hemen kalktı. Hz. Ebu Bekir:[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"Ey Allah'ın Resûlü, yoksa bana darıldınız mı?" diye sordu.[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"Hayır"dedi. "Ancak semadan bir melek inmiş, sana söylediklerini tekzib ediyordu. Sen intikamını alınca melek gitti, şeytan oturdu. Bir yere şeytan oturdu mu ben orada duramam. "[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Ebu Dâvud, Edeb, 49 (4896, 4897).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1137 - İbnu Abbas (radıyallahu anhümâ) hazretleri şöyle buyurmuştur: "Kardeşinle münâkaşa etme, zîra münâkaşanın hikmeti anlaşılmaz, sıkıntısı eksik olmaz, tutamayacağın bir vaadde de bulunma."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Rezîn ilavesidir.[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]HACCIN FAZİLETLERİ[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1138 - Hz. Aişe (radıyallahu anhâ) anlatıyor: "Ey Allah'ın Resûlü, dedim, cihâdı amellerin en faziletlisi görüyoruz, biz de cihâd etmiyelim mi?" Şu cevabı verdi:[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"Ancak, cihâdın en efdal ve en güzeli hacc-ı mebrürdur. Sonra şehirde kalmaktır." Hz. Aişe der ki: "Bunu işittikten sonra haccı hiç bırakmadım."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Buhârî, Hacc 4, Cezâu's-Sayd 26, Cihâd 1; Nesâî, Hacc 4, (5, 113). "Sonra şehirde kalmak" cümlesi Buhârî'de yok.)[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1139 - Sehl İbnu Sa'd (radıyallahu anh) anlatıyor: "Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) buyurdular ki: "Telbiyede bulunan hiç bir Müslüman yoktur ki, onun sağında ve solunda bulunan taş, ağaç, sert toprak onunla birlikte telbiyede bulunmasın, bu iştirak (sağ ve solunu göstererek) şu ve şu istikâmette arzın son hududuna kadar devam eder."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Tirmizî, Hacc 14, (828).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1140 - İbnu Abbâs (radıyallahu anh) anlatıyor: "Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) buyurdular ki: "Haccla umrenin arasını birleştirin. Zîra bunlar günhı, tıpkı körüğün demirdeki pislikleri temizlemesi gibi temizler."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Nesâî, Menâsik 6, (5,115); İbnu Mâce, Menâsik 3, (2886).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]

Muhamed Dolaku · 9 Tem 2011

[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1141 - Ebu Hüreyre (radıyallahu anh) anlatıyor: "Bir umre, diğer umreye arada işlenenler için kefarettir. Hacc-ı Mebrûr'un karşılığı cennetten başka bir şey olamaz!"[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Buharî, Umre 1; Müslim, Hacc 437, (1349); Tirmizî,Hacc 90, (933); Nesâî, Menâsik 3, (5,112), 5, (5,115); İbnu Mâce, Menâsik 3, (2887); Muvatta, Hacc 65, (2, 346).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1142 - İbnu Abbâs (radıyallahu anhümâ) anlatıyor: "Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) buyurdular ki: "Beyt'i (Kâbe-i Muazzama'yı) kim elli defa tavaf ederse, günahlarından çıkar ve tıpkı annesinden doğduğu gündeki gibi olur."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Tirmizî, Hacc 41, (866). Buradaki tavaftan maksad, şavtlar olmayıp, elli tam tavaftır.[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1143 - Ümmü Seleme (radıyallahu anhâ) anlatıyor: "Resûlullah (aleyhissalatu vesselâm) buyurdular ki: "Kim, hacc veya umre için Mescid-i Aksa'dan Mescid-i Haram'a (kadar) ihrâma girerse, geçmiş ve gelecek bütün günahları affedilir veya cennet kendisine vâzcib olur." -Râvi, Resûlullah'ın hangisini dediği hususunda şekke düştü "[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Ebu Dâvud, Menâsik 9, (1741), İbnu Mâce, Menâsik 49, (3001-3002).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1144 - İbnu Abbâs (radıyallahu anhümâ) anlatıyor: "Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm), Ensâr'dan Ümmü Sinân adındaki bir kadına:[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"Bizimle haccetmekten seni ne alıkoydu?" diye sordu. Kadın:[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"Ebü fülânın (kocasını kasteder) sadece iki sulama devesi var. Biriyle o ve oğlu haca gitti. Öbürü (ile de ben kaldım) arâzimizi suluyor (um)" dedi. Bunun üzerine Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm):[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"Öyleyse Ramazan'da (yapacağın) umre, (kaçırdığın) bir haccın veya benimle (yapmış olacağın) bir haccın kazasıdır. Ramazan gelince umre yap. Zîra Ramazan'daki bir umre hacca muâdil olur."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Buhârî, Umre 4, Cezâu's-Sayd 26; Müslim, Hacc 222; Nisâî, Sıyâm 6, (4,130).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1145 - Ebu Bekr İbnu Abdirrahmân anlatıyor: "Bir kadın Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm)'a gelerek:[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"Ben haccetmek için hazırlık yapmıştım. Bana (bir mâni) ârız oldu ne yapayım?"[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"Ramazan'da umre yap, zira o ayda umre tıpkı hacc gibidir" buyurdu."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Muvatta, Hacc 66, (1, 347); Ebu Dâvud, Hacc 79, Tirmizî, Hacc 95, (939); Nesâî, Sıyâm 6, (4,130); İbnu Mâce, Hacc (Menâsik) 45, (2991-2995).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1146 - Hz. Aişe (radıyallahu anhâ) anlatıyor: "Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) buyurdular ki: "Hiç bir kul, kurban günü, Allah indinde kan akıtmaktan daha sevimli bir iş yapamaz. Zîra, kesilen hayvan, kıyamet günü boynuzlarıyla, kıl1arıyla, sınnaklarıyla gelecektir. Hayvanın kanı yere düşmezden önce Allah indinde yüce bir mevkiye ulaşır. Öyle ise, onu gönül hoşluğu ile ifâ edin."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Tirmizî, Edâhî 1, (1493); İbnu Mâce, Edâhî 3, (3126). Rezîn şunu ilave etmiştir: "Kurban sahibine, hayvanın her bir tüyü için sevap vardır. "[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1147 - Ebu Bekri's-Sıddîk (radıyallahu anh) anlatıyor: "Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm)'a: "Hangi hacc daha efdaldir?" diye sorulmuştu.[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"Yüksek sesle telbiye getirilip, kurban kesilerek yapılan hacc!" diye cevap verdi."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Tirmizî, Hacc 14, (827), Tefsir, Âl-i İmrân (3001).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1148 - Ebu Hüreyre (radıyallahu anh) anlatıyor: "Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) buyurdular ki: "Küçüğün, büyüğün, zyıfın, kadının cihadı hacc ve umredir."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Nesâî, Hacc 4, (5,114); İbnu Mâce, Menâsik 8, (2902).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]HACCIN VÜCÛBU[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1149 - Ebu Hüreyre hazretleri (radıyallahu anh) anlatıyor: "Bir gün Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) bize şöyle hitab etti:[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"Ey insanlar, size hacc farz kılınmıştır. Şu halde haccı edâ edin!"[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Cemaatte bulunan bir adam:[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"Her sene mi, Ey Allah'ın Resûlü?" diye sordu. Resûlullah (aleyhissalatu vesselâm) cevap vermedi. Adam sorusunu üç kere tekrar etti. Bunun üzerine:[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"Ben sizi bıraktıkça siz de beni bırakın. (Madem ki sükût ettim, niye sormada ısrar ediyorsunuz?) Şayet (sorunuza) "Evet!" deseydim, her yıl haccetmek vacib oluverirdi ve buna güç yetiremezdiniz. Şunu bilin ki, sizden öncekileri helak eden şey, çok sual sormaları ve peygamberleri hakkında ihtilaflarıdır. Size bir iş emrettiğim zaman, bunu gücünüz yettiğince Îfa edin, bir yasaklamada bulunduğum vakit de ondan kaçının (bu emir ve yasakla ilgili olarak aklınıza gelen her şeyi sormaya kalkmayın!)"[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Buhârî,İtisam 4; Müslim, Hacc 412, (1337), Fedâil 130, (1337); Nesâî, Hacc 1, (5,110-111).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1150 - Hz. Ali (radıyallahu anh) anlatıyor: "Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) efendimiz şöyle buyurdular:[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"Kim kendisini Beytullahi'1-haram'a ulaştıracak kadar azık ve bineğe sahip olduğu halde haccetmemişse onun Yahudi veya Hıristiyan olarak ölmesi arasında fark yoktur. Zîra, Cenab-ı Hakk şöyle buyurmuştur: "Oraya yol bulabilen insana, Allah için Kâbe'yi haccetmesi gerekir" (Âl-i İmrân 97).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Tirmizî, Hacc 3, (812).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]

Muhamed Dolaku · 9 Tem 2011

[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1151 - İbrzu Abbas (radıyallahu anhümâ) hazretleri anlatıyor: "Akra' İbnu'1-Hâbis (radıyallahu anh), Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm)'a:[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"Hacc her sene midir, ömürde bir kere midir?" diye sordu. Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm):[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"Bir keredir, fazla yapan nafile olarak yapmış olur!" diye cevap verdi."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Ebu Dâvud, Hacc 1, (1721); Nesâî, Hacc 1, (5,111); İbnu Mâce, Menâsik 2, (2886).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1152 - Yine İbnu Abbas (radıyallahu anhümâ) Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm)'ın şöyle dediğini rivayet etmiştir: "İslâm'da hacc yapmamak (saruret) yoktur."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Ebu Dâvud, Hacc 3, (1729).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1153 - Yine İbnu Abbas (radıyallahu anhümâ), Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm)'ın şu sözünü rivayet etmiştir: "Hacc yapmak isteyen acele davransın."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Ebu Dâvud, Menâsik 6, (1732).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1154 - Hz. Câbir (radıyallahu anh) anlatıyor: "Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm)'dan: "Umre vacib midir?" diye sorulmuştu, şu cevabı verdi:[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]"Hayır! Ancak, umre yapmanız faziletli bir ameldir. "[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Tirmizî, Hacc 88. (931).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1155 - İbnu Abbas (radıyallahu anhümâ)'ın: "Umre vacibtir" dediği rivayet olunmuştur.[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Tirmizî, Hacc 88, (931).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1156 - Yukarıdaki rivayetin bir benzeri İbnu Mes'ud'dan vapılmıştır. İbnu Mes'ud (radıyallahu anh) hazretleri Şöyle kıraat ederdi: ve derdi ki: "Eğer günah olmasaydı -Resûlullah (aleyhissalâtu vesselàm)'dan bu mevzuda hiç bir şey işitmemiş olmama rağmen- umre vaciptir derdim."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Rezîn ilavesi.[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]MÎKATLAR[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1157 - İbnu Ömer (radıyallahu anhümâ) dedi ki: "Hacc ayları Şevvâl, Zülkade ve Zilhicce'den de on gündür."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Buharî, Hacc 33 (Tercüme yani bâb başlığı olarak senetsiz kaydetmiştir.)[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1158 - Hişâm İbnu Urve (merhum) anlatıyor: "Abdullah İbnu Zübeyr (radıyallahu anhümâ) Mekke'de dokuz yıl ikâmet etti. Bu esnada Zilhicce'nin hilâli ile yüksek sesle telbiyeye başladı. (Kardeşi) Urve de onunla aynı şeyi yapardı"[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Muvatta, Hacc 50, (1, 339).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1159 - Kasım İbnu Muhammed anlatıyor: "Hz. Ömer (radıyallahu anh) Mekkelilere şöyle hitab etti: "Ey Mekkeliler! Ne oluyor da uzak diyardan gelenler saçları dağınık vaziyette iken sizler yağlanıyorsunuz? (Zilhicce) hilâlini görünce siz de telbiyede bulunun."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Muvatta, Hacc 49, (1, 339).[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]1160 - Atâ'ya: "Mücâvir (Mekke'de ikâmet eden) hacc için ne zaman telbiyede bulunur?" diye sorulmuştu. Şu cevabı verdi: "İbnu Ömer (radıyallahu anhümâ) mütemetti olarak gelince, terviye günü, öğleyi kılıp, devesine bindi mi hacc için telbiyede bulunurdu."[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]
[FONT=&quot]Buharî, Hacc 82, (Tercüme yani bab başlığı olarak kaydedilmiştir. Senetsizdir.)[/FONT]
[FONT=&quot] [/FONT]

Kütüb i Sitte Hadis ansiklopedisi - I

New member

New member

New member

New member

New member

New member

New member

New member

New member

New member

New member

New member

New member

New member

New member

New member

New member

New member

New member

New member