Hiç kimse göründüğü gibi değildir aslında. Herkesin kalbinde zaaflarla döşenmiş gizli bir oda vardır. İşte insanlığı da burada saklıdır. Ben o yasak bölgeye girmek istiyorum. Kalbinde gizli ne varsa bilmek istiyorum. Yani gerçekten tanımak istiyorum seni. Anlat bana kendini desem anlatır mısın? Saklı kapılarını benim için açar mısın? Peki güvenebilir miyim sana? Doğruyu söylediğine inanabilir miyim? Belki dürüst davranacaksın ve olduğun gibi anlatacaksın kendini bana. Ama belki de olduğun değil de, olmak istediğin seni anlatacaksın, senmiş gibi. Yada bazı yönlerini abartacaksın, bazı yönlerini gizleyeceksin. Nasıl emin olabilirim ki bundan. Nasıl güvenebilirim sana. Ve nasıl tanıyabilirim seni? Peki sen, gerçekten tanıyor musun kendini?
Kalp ayna gibidir biliyor musun? Baktığında aksini görürsün. Bu bazen mutlu eder seni, bazense kendinden nefret edersin. Ama mutluluktur aradığın, hep mutlu olmak istersin. Seni tanımak hiç de zor değil aslında. Neden mi? Çevrendeki insanlara bir bak, sevdiğin yada sevmediğin, aynı ortamı paylaştığın yada istemesen de paylaşmak zorunda olduğun insanlara. Hepsine bak. Kendini tanımak istiyorsan onları iyice incele. Çünkü sen, onlarda gizlisin. Kalpler aynadır dedim ya, hepsinde kendini görebilirsin yada kendini hepsinde. Sevmediklerin de var içlerinde biliyorum, belki nefret ettiklerin bile var. Onlar gibi olmadığını söyleme bana. İnkar etsen de, sen de biraz onlar gibisin. Şunu iyi bil ki, kimlerle birlikteysen onlara benzersin. Ve çoğu zaman bunun farkına bile varmazsın. Çünkü kalpler devamlı etkileşim halindedir karşısındakiyle. Bir süre sonra aynileşir hareketler. Bakarsın ki, yapmam dediğin şeyleri yapar olmuşsun. Yanlış dediklerin doğru gelir olmuş. Bu yüzden değişmek istiyorsan eğer, önce çevreni değiştirmelisin. Nasıl biri olmak istiyorsan, öyle dostlar bulmalısın kendine. Göreceksin bir süre sonra onlara benzeyeceksin. “Dost, insanın ikinci yarısıdır” der Çiçero. Seni tanımak sandığım kadar zor değil aslında. Çünkü, dostların seni eleveriyor.