Bakmayın siz dünyayı insana dar etmek isteyenlere. Hiçbir durum nihai durum değil.Yol da yolculuk da devam ediyor.
Şu kıssadan bir hisse düşsün payımıza:
Vakti zamanında kenar kasabalardan birinde oğluyla birlikte yaşayan yaşlı bir adam vardı. Yaşlı adamın pek çok işini gören bir de atı vardı...
Günlerden bir gün her ne olduysa at yaşlı adamı terk etti. Komşuları, bu talihsiz olayın ardından yaşlı adamı teselliye geldiler. Adam, onlara;
“Bunun talihsizlik olduğunu nereden biliyorsunuz?” diyerek, üzülmediğini, komşularının da hayıflanmalarının yersiz olduğunu ifade etti.
Hakikaten birkaç gün sonra, yaşlı adamın kaçan atı, yanında birkaç at ile beraber geri döndü. Adamın atı bir iken beş olmuştu.
Komşular bu sefer de bu “güzel talihi” sebebiyle yaşlı adamı tebrike geldiler.
Yaşlı adam komşularına;
“Bunun iyi bir talih olduğunu nereden biliyorsunuz?” karşılığını verdi. Günler geçti, yaşlı adamın oğlu o gelen atların birinin üzerinden düştü, başı yarıldı, kolu bacağı kırıldı. Komşuları, “bu kötü talihinden” dolayı üzüntülerini belirtmek için yaşlı adama yine geldiler. Yaşlı adam yine o alışılagelen cevabı verdi;
“Nereden biliyorsunuz bunun kötü bir talih olduğunu?”
Bir süre sonra savaş çıktı, köyün bütün gençleri silah altına alındı, yaşlı adamın oğlu hariç. Bütün köyü dert kaplamıştı. Zira savaşın kazanılma ümidi yoktu. Giden gençler ya savaşta ölecek ya da esir düşüp köle olarak satılacaklardı. Köylüler tekrar ihtiyara gidip;
“Yine senin haklı olduğun anlaşıldı. Oğlunun ayağı kırık ama senin yanında. Bizim çocuklarımız akıbeti ise hiç belli değil. Oğlunun bacağının kırılması hayırlı imiş de biz anlayamamışız” dediler.
“Siz yine acele hüküm vermekte ısrarcısınız” diye cevapladı yaşlı adam. Ve devam etti:
“Esasen ne olacağını hiç kimse bilemez. Bildiğim şey sadece benim oğlumun yanımda sizinkilerin ise savaşta olduğudur. Ama bunların hangisinin iyi hangisinin kötü olduğunu, bunun hayır mı şer mi olduğunu yalnızca Allah bilir...”
Şu kıssadan bir hisse düşsün payımıza:
Vakti zamanında kenar kasabalardan birinde oğluyla birlikte yaşayan yaşlı bir adam vardı. Yaşlı adamın pek çok işini gören bir de atı vardı...
Günlerden bir gün her ne olduysa at yaşlı adamı terk etti. Komşuları, bu talihsiz olayın ardından yaşlı adamı teselliye geldiler. Adam, onlara;
“Bunun talihsizlik olduğunu nereden biliyorsunuz?” diyerek, üzülmediğini, komşularının da hayıflanmalarının yersiz olduğunu ifade etti.
Hakikaten birkaç gün sonra, yaşlı adamın kaçan atı, yanında birkaç at ile beraber geri döndü. Adamın atı bir iken beş olmuştu.
Komşular bu sefer de bu “güzel talihi” sebebiyle yaşlı adamı tebrike geldiler.
Yaşlı adam komşularına;
“Bunun iyi bir talih olduğunu nereden biliyorsunuz?” karşılığını verdi. Günler geçti, yaşlı adamın oğlu o gelen atların birinin üzerinden düştü, başı yarıldı, kolu bacağı kırıldı. Komşuları, “bu kötü talihinden” dolayı üzüntülerini belirtmek için yaşlı adama yine geldiler. Yaşlı adam yine o alışılagelen cevabı verdi;
“Nereden biliyorsunuz bunun kötü bir talih olduğunu?”
Bir süre sonra savaş çıktı, köyün bütün gençleri silah altına alındı, yaşlı adamın oğlu hariç. Bütün köyü dert kaplamıştı. Zira savaşın kazanılma ümidi yoktu. Giden gençler ya savaşta ölecek ya da esir düşüp köle olarak satılacaklardı. Köylüler tekrar ihtiyara gidip;
“Yine senin haklı olduğun anlaşıldı. Oğlunun ayağı kırık ama senin yanında. Bizim çocuklarımız akıbeti ise hiç belli değil. Oğlunun bacağının kırılması hayırlı imiş de biz anlayamamışız” dediler.
“Siz yine acele hüküm vermekte ısrarcısınız” diye cevapladı yaşlı adam. Ve devam etti:
“Esasen ne olacağını hiç kimse bilemez. Bildiğim şey sadece benim oğlumun yanımda sizinkilerin ise savaşta olduğudur. Ama bunların hangisinin iyi hangisinin kötü olduğunu, bunun hayır mı şer mi olduğunu yalnızca Allah bilir...”
