Büyümek....
'Şeyda abla,sen artık yemek yeme,büyüme...Benimle beraber okula gel,büyürsen gelemezsin...Yemek yemeyince küçük kalırız dimi,büyümeyiz?'...
))
Onun çocuk kalbi,sadece yemek büyütür sanıyordu.Ama ben biliyordum artık,yemek yemesende büyünüyordu...
Kırılan kalplerimizi tamir etmeye çalışırken;affetmeyi öğrenerek büyünüyor...
Düşünmeden söyleyiverdiğimiz sözlerle hatalar yaparken;özür dilemeyi öğrenerek büyünüyor...
Hiç beklediğimiz bir anda,ok gibi gelip gönlümüze saplanan ağır kelimeleri tahammülle dinlerken,hem de karşı koymaya,kavga etmeye gücümüz varken;sabretmeyi öğrenerek büyünüyor...
Bağırıp çağırmadan,acıları altına dönüştürüp gözyaşıyla beraber hazinemize eklerken;ağlamayı öğrenerek büyünüyor...
Yolumuza çıkan yokuşları aşarken,yolu kapatan çalıları şikayet etmeden kenara çekerken;yürümeyi öğrenerek büyünüyor...
Somurtkan olsa da dünya,yine de tebessümle bakarak...Her nefesi,her günü,her seveni,sevileni zenginlik sayarak;şükretmeyi öğrenerek büyünüyor...
Her şeyin en iyisini bildiğini iddia eden bir yığın insan varken etrafında,'bilmediğini bildiğini' fark ederek,bilmediğini öğrenerek büyünüyor...
Lüzumlu lüzumsuz her konuda muhalefet etmek yerine,ve her durumda haklı çıkmaya çalışmak yerine;'peki' demeyi öğrenerek büyünüyor....
Yılların;içindemizdeki çocuğu büyütmesine izin vermeyerek,parkın köşesine çekilmiş o mahzun ufaklığı görünce tutup minik elinden,'hadi gel küçük,ben oynarım seninle' diyerek;yani küçülmeyi öğrenerek büyünüyor...
...
... Sende büyüyeceksin...Hem yemek yiyeceksin,hem de büyümeyi öğreneceksin...Çünkü;'öğrenerek' büyünüyor...
Öğrenmek istemeyenler mi?Onlar sadece yemek yemeye devam ediyor.Bu yüzden sadece boyları büyüyor...Ve onlar büyüdüklerini zannediyor...
Sevgimle...
Şeydanur...
alıntıdır..
'Şeyda abla,sen artık yemek yeme,büyüme...Benimle beraber okula gel,büyürsen gelemezsin...Yemek yemeyince küçük kalırız dimi,büyümeyiz?'...
)) Onun çocuk kalbi,sadece yemek büyütür sanıyordu.Ama ben biliyordum artık,yemek yemesende büyünüyordu...
Kırılan kalplerimizi tamir etmeye çalışırken;affetmeyi öğrenerek büyünüyor...
Düşünmeden söyleyiverdiğimiz sözlerle hatalar yaparken;özür dilemeyi öğrenerek büyünüyor...
Hiç beklediğimiz bir anda,ok gibi gelip gönlümüze saplanan ağır kelimeleri tahammülle dinlerken,hem de karşı koymaya,kavga etmeye gücümüz varken;sabretmeyi öğrenerek büyünüyor...
Bağırıp çağırmadan,acıları altına dönüştürüp gözyaşıyla beraber hazinemize eklerken;ağlamayı öğrenerek büyünüyor...
Yolumuza çıkan yokuşları aşarken,yolu kapatan çalıları şikayet etmeden kenara çekerken;yürümeyi öğrenerek büyünüyor...
Somurtkan olsa da dünya,yine de tebessümle bakarak...Her nefesi,her günü,her seveni,sevileni zenginlik sayarak;şükretmeyi öğrenerek büyünüyor...
Her şeyin en iyisini bildiğini iddia eden bir yığın insan varken etrafında,'bilmediğini bildiğini' fark ederek,bilmediğini öğrenerek büyünüyor...
Lüzumlu lüzumsuz her konuda muhalefet etmek yerine,ve her durumda haklı çıkmaya çalışmak yerine;'peki' demeyi öğrenerek büyünüyor....
Yılların;içindemizdeki çocuğu büyütmesine izin vermeyerek,parkın köşesine çekilmiş o mahzun ufaklığı görünce tutup minik elinden,'hadi gel küçük,ben oynarım seninle' diyerek;yani küçülmeyi öğrenerek büyünüyor...
...
... Sende büyüyeceksin...Hem yemek yiyeceksin,hem de büyümeyi öğreneceksin...Çünkü;'öğrenerek' büyünüyor...
Öğrenmek istemeyenler mi?
Onlar sadece yemek yemeye devam ediyor.Bu yüzden sadece boyları büyüyor...Ve onlar büyüdüklerini zannediyor... Sevgimle...
Şeydanur...
alıntıdır..