Kur'an-Gönül İlişkisi

Yunus Emre

New member
Tebliğ insanının gönlü Kur’ân'a göre ayarlanmalıdır. Kur’ân bu hususu ifade ‎ederken şöyle buyurur: ‎


إِنَّ فِي ذَلِكَ لَذِكْرَى لِمَنْ كَانَ لَهُ قَلْبٌ أَوْ أَلْقَى السَّمْعَ وَهُوَ شَهِيدٌ


‎"Bu Kur’ân, kalbi ona açık olanlar ve gözünü Kur’ân'a dikip ona kulak verenler ‎için bir öğüttür" (Kaf sûresi, 50/37).‎

Evet, Kur’ân bir nasihat, bir hatırlatma, bir zikir ve bir uyarıcıdır. Ne var ki ‎Kur’ân'ın bu yönlerinden istifade edebilmek için, gönüllerin ona karşı açık olması ‎şarttır. Gönlün açık olabilmesi için de, her insanın gözünü Kur’ân'a dikmesi ve ‎kulağını Kur’ân'a vermesi gerekir. İşte bu, bütünüyle Kur’ân'a yönelmek demektir ‎ki, başka türlü de istenen ölçüde Kur’ân'dan istifade edilmesi imkânsızdır. Çünkü ‎tavrını bu istikamette ayarlayamayan bir insanın bakışı, Kur’ân'ın, o ışıl ışıl yanan ‎mu'cizevî yönünü kat'iyen göremez. Göremeyince de, onun nazarında, Allah ‎kelâmıyla herhangi bir beşer kelamı arasında fark kalmaz.. ve artık düşünce ‎seviyesi bu derekeye düşmüş bir insanın Kur’ân adına yapacağı hiçbir şey yoktur; ‎olamaz da. Onun içindir ki: ‎


ذلك الكتاب لا ريب فيه


‎"Şu kitapta şüphe yoktur" denildikten sonra:


‎هدى للمتقين‎


"O, Allah'tan ‎korkanlara hidayettir" (Bakara sûresi, 2/1-2) buyurulur. Kur’ân, Allah'ın kelâmıdır, ‎bunda şüphe yok. Fakat, o Kur’ân'dan ancak müttakiler istenen ölçüde istifade ‎edebilirler. Müttaki, şeriat-ı fıtriyeyi en iyi bilen insandır. Lâubali insanın müttaki ‎olamayacağı gibi, onun Kur’ân'dan istifadesi de düşünülemez. Zira onun kalbi ‎artık ölmüştür. Bir âyet, bu tip insanların Allah Resûlü (s.a.s)'ne karşı tavırlarını ‎şöyle özetler: ‎


‏…يَنظُرُونَ إِلَيْكَ نَظَرَ الْمَغْشِيِّ عَلَيْهِ مِنْ الْمَوْتِ فَأَوْلَى لَهُمْ


‎"Onlar sana, üzerine ölüm çökmüş insanların baygınlığı içinde ‎bakarlar."(Muhammed sûresi, 47/20). Bakışı bu olan insan, Kur’ân'dan ve onun ‎tebliğcisi olan Allah Resûlü (s.a.s)'nden ne anlayabilir ki!. Hiçbir şey. Halbuki, ‎kalbini Kur’ân'a göre akort eden bir insan, kainatın nabzı gibi atıp duran ‎hâdiseleri, kendi kalbinin atışları içinde duyar. Neden? Zira kainat ile kendi ‎arasında bir birlik kurmuştur da ondan. Evet, hâdiselerin nabzını elinde ‎tutamayan insanların, irşâd adına fazla bir şey yapacakları da söylenemez. Aslında ‎bu, biraz da Kur’ân'a bir bütün olarak bakabilme keyfiyetiyle alâkalıdır. ‎

Aynı meseleye bir başka zaviyeden yaklaşacak olursak; âfâkî ve enfüsî âyetleri, ‎Kur’ân âyetlerine tatbik edip ondan bir terkip yapma, tebliğcinin hiçbir zaman ‎müstağni kalamayacağı bir ön şarttır. O tebliğinde, bu sahada başarılı olduğu ‎nispette başarılıdır. Aksi hâlde gerisi, hem kendisi hem de muhatapları için bir ‎vakit israfıdır. Evet, tebliğ adamı bütünüyle İslâmî sıfatlarla muttasıf olmalı ve hep ‎farklılığı ve fâikiyetiyle oturup kalkmalıdır. ‎

Âfâkî ve enfüsî âyetleri tahlile tabi tutup terkip yapabilmeye, oradan nezaket, ‎nezahet, şefkat, disiplin.. gibi temelde bir mü'mini, tam anlamıyla kâmil mü'min ‎yapan tüm sıfatlar, tebliğ insanının lâzım-ı gayr-i mufârık vasıfları olmalıdır. Bir ‎başka ifadeyle arz edecek olursak; aslında her kâfirin her sıfatı kâfir olmadığı gibi, ‎her mü'minin her sıfatı da mü'min değildir. Ve belki de kâfirlerin bugün dünya ‎çapında, o değişik alanlardaki başarılarının altında da onların mü'minlere ait ‎sıfatlarla muttasıf olmaları yatmaktadır. Ve tabiî ki bizim mağlubiyetimizin ‎altında da kâfir sıfatları ile kirlenmiş olmamız! Halbuki, her mü'min, mü'minliğe ‎ait hemen her sıfata fevkalâde önem vermelidir. Hele tebliğ insanları, bunları ‎temsil etmede sıradan mü'minlerin birkaç kadem daha önünde bulunmalıdırlar. ‎Meselâ, mü'min nezaket insanıdır, nezahet insanıdır, şefkat abidesidir. O bunlarla ‎kainatı bir merhamet beşiği, bir kardeşlik eşiği hâlinde görür ve görmelidir de. ‎Onun hayatı bütünüyle disiplindir. Dolayısıyla onun her anı nurlu ve aydınlık ‎geçer. O, vakit israfını en korkunç bir kayıp olarak değerlendirir. Müslümanın ‎kahvehane hayatı yoktur. Çünkü Resûlullah'ın, hayatında öyle bir mekana ‎uğradığı söz konusu değildir. Hanesinin dışında Müslümanın mekan anlayışı ‎mescitler, mabetler ve eğitim yuvalarıdır. O, bilgi ve irfan yüklüdür. Gelişigüzel ‎yapılan hareketlerden çok uzaktır; Müslüman daima bir plân ve programın ‎adamıdır. Sebep ve neticeler arasındaki münasebetlere vâkıf ve eşyanın rûhuna da ‎alabildiğine nâfizdir. ‎

Yukarıda beyan ettiğimiz gibi günümüzün batı dünyası, Müslümanlara ait bu ‎sıfatları aldıklarından dolayı, bugün hep zirvelerde dolaşmaktadırlar. Halbuki, ‎İslâm âlemi, bütünüyle onlara ait kötü sıfatların hamalı hâline gelmiştir. O, ‎mescide gelirken onlara ait sıfatları bir urba gibi sırtına geçirmiş öyle gelmiş, ‎diğeri de Müslümanlara ait sıfatlarla kiliseye koşmuştur. Demek oluyor ki, bugün ‎galip olan batının kendisi değil; onlardaki Müslüman sıfatlarıdır. Mağlup olan da ‎Müslümanlar değil; batıdan alıp taklit ettikleri kâfir sıfatlarıdır. Bu itibarla da ‎kurtuluşumuz bütünüyle Kur’ân'la bütünleşmemize bağlıdır.


İrşad Ekseni , Tebliğde Usul ve Prensipler
M. Fethullah Gulen
 

Yunus Emre

New member
arkadaslar onemli bir konu oldugunu dusunuyorum, cunku tum peygamberler teblig uzerine gelmisler ve asil gorevleri bu olmustur, Efendimiz (sav) buyuruyorlar ki, "uzerinde gunesin dogup battigi herseyden daha hayirlidir!" boylece mu'minin bundan daha hayirli bir is yapamiyacagina isaret buyurmus oluyor...
 
Üst