Neler yeni
Blue
Red
Green
Orange
Voilet
Slate
Dark

Ebubekr'in Halifeliğine Karşi Çikanlar

Durum
Üzgünüz bu konu cevaplar için kapatılmıştır...

caferi_humeyni

New member
Katılım
13 Şub 2006
Mesajlar
242
Tepkime puanı
0
Puanları
0
İmam Cafer es-Sadık’tan, babasından dedelerinden naklen:
Peygamber efendimiz defnedildikten üç gün sonra Selman bir hutbe okudu, hutbesinde halka hitaben şöyle buyurdu:
“Ey insanlar! Size anlatacağımı benden dinleyin ve iyi anlayın! Bana çok şeyden ilim verildi . Müminlerin emiri Ali hakkında bildiğim bütün
yücelikleri sizlere anlatsaydım içinizden bir topluluk: ‘Selman delirdi!’diyecek ve başka bir topluluk ise: ‘Selman'ı öldüren kişiyi Allah affetsin!’ diyecektir. Ey insanlar! Aranızda öyle şeyler oluyor ki bunun arkasından size belalar getirecektir! İyi biliniz ki Ali ibin Ebi Talib aleyhisselam da oluşan fitnenin ve gelecek olan belanın hakkında ilmi vardır, kendisinde vasiyet mirası, açıklayıcı kitap ve İmran oğlu Harun'un Musa ile olan irtibatı minhacı üzere nesep bilgisi ve bağlantısı vardır. Allah elçisi bu sebepten onun hakkında şöyle buyurdu:
‘Ey Ali! Sen Ehl-i Beyt'im içinde vasimsin; sen ümmetim üzerine halifemsin; sen benden Harun'un Musa'ya olan menzilindesin!’

Ey insanlar, sizler İsrailoğullarının sünnetine (takip ettikleri yola) uydunuz: haktan şaştınız! Hakkı biliyorsunuz fakat onunla amel etmiyorsunuz! Allah’a yemin olsun ki İsrailoğullarının gittiği yoldan siz de gideceksiniz! Onların yapmış oldukları hataları sizler de işleyeceksiniz! Nefsim O'nun kudret elinde olan Allah'a yemin olsun ki şayet halifelik makamını emrolunduğunuz gibi Ali'de bırakırsanız, nimetler altınızdan ve üstünüzden taşacaktır!!! Ali'ye tabi olursanız göklerde uçan kuşları çağırdığınızda size uyacaklar ve denizde yüzen balıkları istediğinizde onlar size gelip itaat edecektir!!! Allah'ın velisi Ali yücelirse (ona itaat edip uyarsanız) Allah'ın sizlere farz kıldığı geçim payınız size hakkıyla varacak ve iki kişi bile Allah'ın vermiş olduğu hükümlerde ihtilafa düşmeyecektir.
Sizler bunun yerine Ali'den başkasına razı oldunuz. Bundan sonra belalar ile müjdelenin!!! Bilinmesi gerekeni sizlere açıkladıktan sonra şayet doğruya uymazsanız artık aramızda dostluk bağı değil düşmanlık hasıl olacaktır!!! AI-i Muhammed'e (Ehl-i Beyt'e) uyun! Kendileri cennete öncülük edenlerdir! Kıyamet gününde cennete davet edenler de Âl-i Muhammed olacaktır!!! Müminlerin emiri Ali ibin Ebi Talib'e uyun ve itaat edin! Allah'a yemin olsun ki hepimiz Allah'ın elçisinin bulunduğu anlarda Ali'ye defalarca "müminlerin emiri" olarak selam vermiştik.
Peygamber bunu her defasında bizlere emredip Ali'nin aramızdaki makamını bizlere teyit etmişti. Ali'nin makamını ve faziletini iyi bildikten sonra toplum onu kıskandı! Zamanında Kabil kardeşi Habil'i kıskanmış ve haseti yüzünden onu öldürmüştü. İmran'ın oğlu Musa'nın ümmeti de onun vefatından sonra küfre sapıp mürted oldu. Bu ümmetin durumu İsrailoğullarından farksızdır!!! Ey insanlar, nereye götürülüyorsunuz? Ebu Falan ve Filan (Ebu Bekr ve Ömer) ile ne yapacaksınız??? Vay halinize olsun! Cahil misiniz, yoksa cehalette mi kaldınız??? Hasette mi bulundunuz yoksa hasetten mi çıkmadınız??? Allah'a yemin olsun ki bu yaptıklarınızdan ötürü küfre sapıp mürted olacak ve birbirinizi öldüreceksiniz!!! Bundan sonra kurtulan kişiye öldü diye ve ölene ise kurtuldu diye şahitlik edeceksiniz!!!
Ben kendi bildiğimi hak olarak söyledim ve peygambere olan ihlasımı ve teslimiyetimi ifade ettim. Benim ve bütün müminlerin Mevlâ'sı olan müminlerin emiri Ali'ye tabi olun!!! Kendisi, vasi olanların efendisi; elleri ve ayakları pak olanların önderi; doğruların, şehitlerin ve salih olanların imamıdır!!!”

Kaynaklar:
Et-Tabressi "El-İhticaac" s.110-112
el-Meclisi "Bihar'ul-Envar" c.29, s.79-81
eş-Şeyh el-Mâhûzi “Kitab’ül Arbain” s.341-343
el-Ahmedi el-Meyâneci “Mevâkif’üş Şîa” c.1, s.282-282
es-Seyyid Haşim el-Behrâni “Gâyet’ül Meram ve Hüccet’ül Hisâm” c.2, s.120-121; c.6, s.179
el-Hac Hüseyin eş-Şakiri “el-Alâm Mines Sahabe vet-Tâbiîn” c.1, s.66-68
 

Mahfuz

New member
Katılım
9 Haz 2006
Mesajlar
158
Tepkime puanı
2
Puanları
0
Yaş
42
Konum
Ýstanbul
Tevbe suresi 40. ayeti oku sana daha başka hiçbirşey demiyorum!!!
 

caferi_humeyni

New member
Katılım
13 Şub 2006
Mesajlar
242
Tepkime puanı
0
Puanları
0
Bende Sana Sahih Hadisleren Inan Diyorum.başka Birşey Demiyorum.40 Yaşina Kadar Puta Tapan Bir Insan Için Ne Düşünebilirsiniz Bilmem Artik
 

seyfullah putkýran

New member
Katılım
30 Eyl 2005
Mesajlar
5,807
Tepkime puanı
205
Puanları
0
Yaş
40
Konum
Ruhlar Aleminden
Web sitesi
www.tevhidyolu.net
edep ya caferi edep ! tarihten yoksun , kaynaktan yoksunsun nefsine hitap edenle amel ediyporsun sonun hayrola, efendimiz 4 büyüh halife için her sefrinde övgü dolu sözler sergilemiştir, ama bunları işine gelenleri algılıyorsun, evet Hz. Ali (Allah ondan razı olsun) büyük bir şahsiyettir, bu yazdıklarının altında ona hakaret vardır sorarsan onlarıda izah edeyim, gelelim evvelce halifelere , Hz. Ebu bekir Efendimizn sağlılığına imamlık ile görevlendirilmiş tek insan, hatta Efendimiz bir kersinde;

Fasil
:
BÂBU BED`İ`L-EZÂN
Konu
:
Hz. Peygamber`in hastalığında Ebûbekr`in imam oluşu
Ravi
:
Ümmü`l-mü`minîn Âişe
Hadis
:

Şöyle demiştir: Nebiyy-i Ekrem salla`llâhu aleyhi ve sellem ağırlaştığı zaman: "Nâs namazı kıldılar mı?" diye sordu. "Hayır, yâ Resûlâ`llâh, Sana intizâr ediyorlar." dedik. "(Öyle ise) benim için liğene su koyunuz" diye emretti. Su koyduk. İğtisâl buyurdu. Kalkmaya davranırken bayıldı. Sonra ayıldı. (Yine): "Nâs namazı kıldılar mı?" diye sordu. "Hayır, yâ Resûlâ`llâh, Sana intizâr ediyorlar." dedik. (Yine): "Benim için Liğene su koyunuz." buyurdu. Oturup iğtisâl etti. Sonra kalkmağa davranırken (yine) bayıldı. Sonra ayıldı. (Yine): "Nâs namazı kıldılar mı?" diye sordu. "Hayır, yâ Resûlâ`llâh, Sana intizâr ediyorlar." dedik. (Yine): "Benim için Liğene su koyunuz." buyurdu. (Yine) oturup iğtisâl etti, sonra kalkmağa davrandı. (Yine) bayıldı. Sonra ayıldı. (Yine): "Nâs namazı kıldılar mı?" diye sordu. "Hayır, yâ Resûlâ`llâh, Sana intizâr ediyorlar." dedik. (O sırada) nâs mescidde Nebiyy-i Ekrem salla`llâhu aleyhi ve sellem`i yatsı namazına bekleyip duruyorlardı. Bunun üzerine Nebiyy-i Ekrem salla`llâhu aleyhi ve sellem nâsa namaz kıldırması için Ebû Bekr`e (haber) gönderdi. Haberci Ebû Bekr`e gidip: "Resûlullâh salla`llâhu aleyhi ve sellem nâsa namaz kıldırmanı sana emrediyor" dedi. Ebû Bekr -ki yüreği yufka bir zât idi- (Ömer`e): "Yâ Ömer, nâsa sen kıldır." dedi. Ömer, ona: "Sen buna ehaksın" cevâbını verdi. (Resûlullâh salla`llâhu aleyhi ve sellem`in hasta olduğu) o günlerde namazı Ebû Bekr kıldırdı. Hadîsin mâba`di yukarıda geçmişti.
*************************
Rasûlullah hastalanıp ağrıları şiddetlendiğinde, "Ebû Bekir'e söyleyin namazı kıldırsın." buyurmuştur. Hz. Aişe (v. 68/688): "Ya Rasûlallah, Ebû Bekir duygulu bir adamdır, makamına geçtiğinde sesini duyuramaz' deyince Rasûlullah @ hasta haline rağmen ısrarla bu emrini uygulamaları için etrafında bulunanlara telkinlerde bulunmaya ve emirler vermeye devâm etmiştir: "Ebû Bekir'e söyleyin namazı kıldırsın; sizler Yusuf'un arkadaşlarısınız!"[14] Yine Hz. Aişe anlatır: "Zaman zaman Rasûlullah 'a makamına geçecek olan kimseyi/halefini soruyordum. Beni bu konuyu çokça sormaya sevkeden, insanların, O'nun yerine geçecek olan insanı sevmiyeceği ve ondan nefret edeceği endişesiydi. Dolayısıyla Rasûlullah'ın bu görevi Ebû Bekir'den almasını istiyordum."[15] Hz. Aişe'den (v. 68/688) gelen bir diğer rivâyette kaydedildiğine göre Rasûlullah'ın hastalığı ağırlaştığında ona: "(Kardeşin) Abdurahmân'ı çağır, Ebû Bekir ile ilgili bir Vasiyet yazdırayım ki, benden sonra kimse onun hakkında tartışmalara girmesin" buyurmuş; sonra bundan vazgeçerek "Bırak çağırma, Müslümânların Ebû Bekir ile ilgili görüş ayrılıklarına düşmelerinden Allah'a sığınırım." demekle yetinmiştir[/COLOR].[Buhârî, 75/el-Mardâ, 16/ma Ruhisa li'l-Marîd; İbn Hacer, Feth, X. 128, R.5666; 93/Ahkâm, 51/İstihlâf; İbn Hacer, Feth, XIII. 205, R.7217.; Müslim, 44/Fadâilu Sahâbe, 1/min Fedaıli Ebi Bekir, R. 2387. İbn Sa'd, Tabakât, III. 180; Ebû Nua'ym, İmâme, 249-250, R. 42]



ve hz. ebubekir bu işaretle sağken halifeliğe adaydı, ve hz. Ali de bunu biliyordu ve ona biatında gecikmedi ve biat etti? sorarım Hz. ali hata yaparmı? hakıszlığa boyun eğer mi? şayet haksızlık olasydı savamaz mıyıd bunun altında hz. Aliye hakaret bile vardır! çünkü Allah C.C. ın aslanı haksızlığa boyun eğmez Allah için yanlışlığı düzetlemk için bir dakka durmazdı, şayet burdada bir haksızlık cereyan etseydi yine durmıcaktı.

hz. ömere gelince;
onun döneminde kurt kuzuya saldırmadı, .ünkü sürekli huzursuzluk içindeydi ya hakkıyla halifeliği yapamazsam diye , Allah ondan razı olsun ki , halifeliği layığıyla yaptı , Efendimiz onun için buyurdu;

"Gökte bir melek bulunmasin ki Ömer'e saygi duymasin. Yeryüzünde ise bir seytan bulunmasin ki Ömer'den kaçmasin" (Suyûtî, a.g.e., 133).

Resulullah (s.a.s), hakki görmek ve onu tatbik etmek konusunda Ömer (r.a)'in üstünlügünü söyle ifade etmekteydi: "Sizden önce geçen ümmetlerde bazen ilham sahipleri bulunurdu. Eger benim ümmetimde onlardan biri bulunursa, Ömer b. Hattab onlardandir" (Müslim, Fedâilü's-Sahâbe, II). Bu, Hz. Ömer (r.a)'in Islerinde ve verdigi kararlarda isabetli davranmasini bir anlamda açiklar niteliktedir. Nitekim Resulullah (s.a.s); Allah dogruyu Ömer'in lisani ve kalbi üzere kilmistir" (Üsdül-gâbe, IV, 151; Suyutî, 132) demektedir. Bir defasinda da Hz. Ömer'i göstererek söyle demisti: Bu aranizda yasadigi sürece, sizinle fitne arasinda kuvvetlice kapanmis bir kapi bulunacaktir" (Suyûtî, ayni yer).

Ömer (r.a)'in bu durumunu bazi konularda inen ayetlerin daha önce onun gösterdigi dogrultuda olmasi da te'yid etmektedir. Hz. Ömer söyle demistir: "Rabbime üç seyde muvafik düstüm: Makam-i ibrahim'de, hicab'da ve Bedir esirlerinde" (Müslim, Fedâilüs-Sahabe, II). Hz. Ömer ötekileri zikretmemistir. Örnegin münafiklarin cenaze namazini kilmamasi için Resulullah (s.a.s)'e inen ayet bunlardan biridir (bk. Müslim, ayni bab; Hz. Ömer (r.a)'in görüsleri dogrultusunda nâzil olan ayetler için bk. Suyûtî, a.g.e., 137-140).
 

seyfullah putkýran

New member
Katılım
30 Eyl 2005
Mesajlar
5,807
Tepkime puanı
205
Puanları
0
Yaş
40
Konum
Ruhlar Aleminden
Web sitesi
www.tevhidyolu.net
HZ. Ebu bekirin Faziletlerinden bir kısmı;

HAZRETi EBÛ BEKiR



1. 2. 1. Kimliği

Adı Abdullah b. Mürre b. Ka'b b. Lüey b. Galib b. Fihr'dir. Künyesi Ebû Bekir b. Ebi Kuhafe, lakabı es-Sıddîk'tir. Annesi Ummu'l-Hayr, Sülemî binti Sahr b. Amir'dir. Teymoğulları'ndan olup Fil hâdisesi yılında dünyaya gelmıştir.

Gençlik yıllarında da üstün bir ahlaka sâhipti. Zeki ve tahlil yönü güçlüydü. Nübüvvetten önce de Hz. Peygamber @'ın arkadaşıydı. Bunun için de Hz. Peygamber @ Teblîğe başlayıp onu İslâm'a davet edince hemen müslümân oldu.

Ticaretle uğraşıyordu ve malî durumu çok iyiydi. Malını İslâm ve Hz. Peygamber @ uğruna feda etmekten çekinmedi. Bunun için Rasûlullah @, "Arkadaşlık ve (Benim için ) malını (feda etmede) en minnettar olduğum kişi Ebû Bekir'dir. Şâyet insanlardan bir dost edinseydim Ebû Bekir'i edinirdim. Ancak aramızda İslâm kardeşliği ve sevgisi vardır."[1] buyurmuştur.

Hz. Peygamber @'a ilk müslümân olan erkektir. Mekke'nin ileri gelenlerinden, malî bakımdan zeginlerinden ve ahlakî değerlere sâhip olmasından dolayı pek çok kişinin İslâm'a girmesine vesîle olmuştur. Müşriklerin müslümânlara eza ve cefası artınca Habeşistan'a hicret etmek istemiş, fakat İbnu'd-Duğunne adındaki bir Mekke'li onu namazını alenen kılmaması şartıyla himâyesine almıştı. Ancak Hz. Ebû Bekir, bunu kabul etmeyerek öteki müslümânlar gibi yaşamayı tercîh etti. Hz. Peygamber @ Mekke'den Medîne'ye hicret etme kararı alınca, kendisine yol arkadaşı olarak onu seçti. "İkinin ikincisi"[2] ifâdesiyle İlahî senaya mazhar olarak İslâm tarihinde müstesna yerini almıştır.

Medîne'de de Hz. Muhammed @'ın yanından hiç ayrılmadı. H. 9. yılında, hac kafilesine başkanlık yapması için onu görevlendirdi. Nihâyet Hz. Muhammed @'ın vefât ettiği hastalığında, kendi yer ve makamında müslümânlara İmâmlık yapması için onu vekil tayin etti.

Kendisine soru soran bir kadına, "Sonra gel" dediğinde, "Gelip seni bulamazsam?" sorusuna, "Beni bulamazsan Ebû Bekir'e git"[3] diyen Rasûlullah @ ümmete de bir mesaj veriyordu.

Kendisinden sonra kimin müslümânların başına geçeceği konusu gündeme geldiğinde, "Allah ve mü'minler Ebû bekir'den başkasını kabul etmez"[4] buyurarak gerekli yerlere gerekli talimatını vermiş oldu.

Sahabîler de Rasûlullah @'ın bu tavsıyelerine uyarak kendisinden sonra onu başlarına halîfe olarak seçtiler. Hilâfet döneminin başlangıcı fırtınalı geçti. Rasûlullah @ vefât etmiş, göklerden vahiy kesilmişti. Her kafadan bir ses çıkıyor, soru ve tereddütlerin arkası kesilmiyordu. İslâm'ı Hz. Peygamber @'a bağlayanlar irtidâd ediyor, munafıklar fitne çıkarmak için hummalı çalışıyordu. Hz. Ebû Bekir, güçlü imanı, dehası, karizması ve üstün devlet adamı vasfıyla bütün bunları bertaraf ederek müslümânları sahil-i selâmete çıkardı. İslâm birliğini muhafaza ederek, kendisinden sonra gelenlere güçlü bir devlet bıraktı.

H. 13.yılı Cemaziyelahir ayının başlarında (Ağustos 634) hastalandı. Hastalığı 15 gün kadar sürdü. Bu esnada, Muhâcir ve Ensâr'ın ileri gelenlerini çağırarak, kendisindѥn sonra kimin halîfe olacağı konusunu istişâre etti. Vardığı kanâatle, kendisinden sonra Hz. Ömer'i veliaht bıraktı. H. 13. yılın 21 Cemaziyelahir (22 Ağustos 634) tarihinde vefât etti. Halîfeliği, iki yıl, üç ay, on gün sürdü. Kızı Hz. Aişe'nin evinde, Rasûlullah @'ın yanına defnedildi.

Hz. Ebû Bekir'in vefâtını duyan Hz. Ali şunları söyledi:

"Sen, fırtınaların ve en şiddetli kasırgaların oynatamayacağı bir dağdın. Rasûlullah @'ın buyurduğu gibi, sen bedeninde zayıf, Allah'ın dininde kuvvetli, gönlünde mütevazi, Allah katında ve yeryüzünde makamı yüce, mü'minlerin nazarında büyük idin. Sende hiç kimsenin kini, hiç kimsenin değersiz bulduğu bir taraf yoktu. Senin yanında kuvvetli, ondan hak alınıncaya kadar zayıf, zayıf da hakkını alıncaya kadar kuvvetli idi. Allah senin sevabından bizleri mahrum etmesin. Senden sonra bizi saptırmasın."[5]



1. 2. 2. Ebû Bekir'in İslâm'a Hizmetleri

Hz. Ebû Bekir (v. 13/634) ilk Müslümânlardan[6] olmasının yanında, Risâlete bağlanmasından ve Allah'a yöneliş ve teslîm oluşunu simgeleyen Müslümân olduğu günden itibâren İslâm için hiçbir fedakârlıktan çekinmemiştir. Hem canıyla, hem malıyla Allah Rasûlü'nün hizmetine girmiş olan ender şahsiyetlerden biridir. Bu fedakarlığını Yüce Allah vahy ile dile getirmiş ve Müslümânlara önemli bir fazîlet olarak Kur’an-ı Kerim’de şöyle dile getirmiştir: "Takvâ sahibi olan ateşten uzaklaştırılacaktır. Malını (hayra) veren, (gösteriş yapmayarak) temizlenen (o takvâ sihibi) onda hiç kimsenin bir nimeti yoktur ki (yaptığı hayırlı amel) o nimete karşılık tutulmuş olsun. O ancak Yüce Rabbinin rızâsını kazanmak için verir. Muhakkak o, ilerde (Allah'ın kendisine ihsan edeceği cennet nimetlerinden ötürü) râzı olacaktır."[7] Bu, doğal olarak Müslümânları etkilemiş ve Hz. Ebû Bekir'e karşı duydukları sevgi ve saygılarını bir kat daha arttırmıştır. Dolayısıyla, bunun bilincinde olan mü'minler onun hilâfeti gündeme geldiğinde gönül huzûruyla bey'at etmişlerdir.

Hz. Peygamberin @'ın hadîslerinde Hz. Ebû Bekir'i (v. 13/634) öne çıkaran, onun fazîlet ve değerini gözler önüne seren pek çok betimlemeye rastlamak mümkündür. Bu tür takdîrlerin nerede, ne zaman ve hangi amaçla ifâde edildiğini bizzat yaşayarak gören ve gerçek anlamı ile bilen Sahabîler, Rasûlullah @'ın Hz. Ebû Bekir'e (v. 13/634) verdiği değeri derinden kavradıkları için hiç tereddüt etmeden ona bey'at etmekte ve halîfeliği boyunca da ona itâattte kusur etmemeyi gerçek vazifeleri olarak kabul etmekte tereddüt etmemişler.[8]

Nitekim Ensâr "Bizden bir emîr, sizden bir emîr" dediklerinde Hz. Ömer (v. 23/644) "İki kılıç bir kında olur mu? Olacak şey değil" dedikten sonra Hz. Ebû Bekir'in elini tutup kaldırarak şöyle demiştir: "Şu üç vasıf kimde toplanmıştır bir düşünün: "İkisi mağarada iken" Kim bu ikisi?; "Arkadaşına söylerken" Rasûlullah'ın arkadaşı kimdi?; "Allah bizimledir"[9] Allah kiminle beraberdi? “ Sonra elini uzatıp bey'at ettiğinde kimse itiraz etmemiş, onun ardından fazla tereddüt etmeden bey'at etmeye yönelmişlerdir."[10]

Hz. Ebû Bekir'in fazîletlerinden bir tanesi de Rasûlullah @'ın hayatta iken onu kendi yerine namaz İmâmı tayin etmesidir. Bu konuya ilişkin birkaç rivâyeti aktaralım:

"Rasûlullah @ Ensâr arasında barışı sağlamak için çıktı. İkindi vakti geldi. Bilal, Ebû Bekir'e, 'namaz vakti geldi. Rasûlullah @'dan senin için şahit de vardır. Ezan okuyup kamet getirirsem namaz kıldırır mısın?' dedi. Ebû Bekir, 'nasıl istersen' dedi. Bilal ezan okudu. Kamet getirdi. Ebû Bekir de öne geçip halka namaz kıldırdı. Rasûlullah @'ın işi bittikten sonra geldi ve "Namaz kıldınız mı" dedi? 'Evet' dediler. "Kim kıldırdı?" dedi. 'Ebû Bekir” dediler. "İyi ettiniz. Ebû Bekir'in bulunduğu toplulukta ondan başkasının İmâmlık yapması doğru değildir" dedi.[11] Aişe (r)'ın rivâyet ettiğine göre Rasûlullah @ şöyle buyurmuştur: "Ebû Bekir'in aralarında bulunduğu toplulukta ondan başkasının namaz kıldırması doğru değildir"[12]

Abdullah b. Zet'an rivâyet eder: "Rasûlullah @'ın hastalığı şiddetlendiğinde ben müslümânlardan birkaç kişi ile beraber onun yanındaydım. Bilal onu namaza çağırdığında, "Söyleyiniz birisi insanlara namaz kıldırsın." dedi. Çıktım baktım Ömer insanlar arasındadır. Ebû Bekir yoktu. 'Ey Ömer kalk namaz kıldır' dedim. Kalkıp tekbir getirince Rasûlullah @ sesini duydu. Ömer -Allah ondan râzı olsun ve onu râzı etsin- gür sesli idi. Rasûlullah @ "Ebû Bekir nerededir? Allah ve mü'minler bunu kabul etmez" dedi. Ebû Bekir çağırıldı ve Ömer (r)'ın kıldırdığı namazı tekrâr kıldırdı. Abdullah b. Zem'an der ki: Ömer, bana 'Ey İbn Zem'an, yazıklar olsun ne yaptın bana? Vallahi bana söylediğinde Rasûlullah @'ın bunu emrettiğini sandım' dedi. Ben de: 'Vallahi, Rasûlullah @ sana emretmedi. Ancak Ebû Bekir'i göremeyince insanlara namaz kıldırmak için seni daha uygun gördüm.' dedim. Demek oluyor ki, Allah ve insanlar Ebû Bekir'den başkasını kabul etmez ifâdesi de Hz. Ebû Bekir (r)'ın fazîletlerindendir.[13]

Başka bir rivâyette ise bu olayın bir benzeri şöyle anlatılmaktadır: Rasûlullah @ hastalanıp ağrıları şiddetlendiğinde, "Ebû Bekir'e söyleyin namazı kıldırsın." buyurmuştur. Hz. Aişe (v. 68/688): "Ya Rasûlallah, Ebû Bekir duygulu bir adamdır, makamına geçtiğinde sesini duyuramaz' deyince Rasûlullah @ hasta haline rağmen ısrarla bu emrini uygulamaları için etrafında bulunanlara telkinlerde bulunmaya ve emirler vermeye devâm etmiştir: "Ebû Bekir'e söyleyin namazı kıldırsın; sizler Yusuf'un arkadaşlarısınız!"[14] Yine Hz. Aişe anlatır: "Zaman zaman Rasûlullah @'a makamına geçecek olan kimseyi/halefini soruyordum. Beni bu konuyu çokça sormaya sevkeden, insanların, O'nun yerine geçecek olan insanı sevmiyeceği ve ondan nefret edeceği endişesiydi. Dolayısıyla Rasûlullah @'ın bu görevi Ebû Bekir'den almasını istiyordum."[15] Hz. Aişe'den (v. 68/688) gelen bir diğer rivâyette kaydedildiğine göre Rasûlullah @'ın hastalığı ağırlaştığında ona: "(Kardeşin) Abdurahmân'ı çağır, Ebû Bekir ile ilgili bir Vasiyet yazdırayım ki, benden sonra kimse onun hakkında tartışmalara girmesin" buyurmuş; sonra bundan vazgeçerek "Bırak çağırma, Müslümânların Ebû Bekir ile ilgili görüş ayrılıklarına düşmelerinden Allah'a sığınırım." demekle yetinmiştir.[16]

Ebû Bekir'in fazîletlerinden bir tanesi de Rasûlullah @'ın arkadaşlıkta insanların en cömerdi ve malî açıdan en fazla yardım edeni olmasıdır."Bana karşı arkadaşlık ve malında insanların en cömerdi Ebû Bekir'dir."; "Eğer bir dost (halil)[17] edinseydim, Ebû Bekir'i dost edinirdim; ancak o kardeşim ve arkadaşımdır ki, Allah da arkadaşınızı dost edinmiştir."[18] Başka bir rivâyette bu duygu şöylece dile getirilmektedir: İbn Utbe, had (cezası) konusunda Abdullah b. Zübeyr'e mektup yazdı. Okuduğum cevabında şöyle diyordu: "Rasûlullah @ şöyle dedi: "Rabbimden başka bir dost edinseydim Ebû Bekir'i dost edinirdim; ancak o dinde kardeşim ve mağarada arkadaşımdır." Ebû Bekir Rasûlullah @'ı babası gibi görüyordu. En çok uymamız gereken, Ebû Bekir'in dedikleridir."[19]

Ebû Katade rivâyet eder; bir seferde Rasûlullah @ ile beraberdik. "Yarın suya kavuşacaksınız", buyurdu. İnsanlar suya kavuşmak için süratle indiler. Rasûlullah @'a gece uyku bastı. Bineğini bağladı ve gözlerini kapadı ve ancak güneşin sıcaklığı bizi uyandırdı. Ebû Katâde şöyle devâm etmektedir: İnsanlar peygamberlerini kaybederek sabahladılar. Bazıları da 'Allah'ın peygamberi suyun başındadır', diyordu. Topluluk arasında Ebû Bekir ve Ömer de vardı. Şöyle dediler: 'Ey insanlar! Peygamber sizden önce suya gidip sizi geride bırakacak değildir.' Rasûlullah: "İnsanlar Ebû Bekir ve Ömer'e uyarlarsa doğru yolu bulurlar" dedi. Bunu üç defa tekrârladı. Hz. Ebû Bekir'in fazîletine delâlet eden hadîslerden biri de Rasûlullah @'ın şu sözleriyle "Benden sonraki ikisine; Ebû Bekir ve Ömer'e uyunuz."; "Benden sonra bu ikisine uyunuz." buyurarak Ebû Bekir ile Ömer'i işaret etmesidir. [20] Rasûlullah @'ın, "Eğer insanlar Ebû Bekir ve ömer'e itâat ederlerse doğru yolu bulurlar" sözü de Ebû Bekir'in fazîletine delâlet eden hadîslerdendir.[21]

"Ebû Bekir'in meşhur menakıb ve fazîletleri vardır. Biz burada bu kadarı ile yetiniyoruz. Zira onun fazîlet ve öncülüğüne ittifâk eden ümmet, onun, Muhâcirler ve Ensâr'ın ileri gelenleri hakkındaki rivâyetleri çoğaltmak ihtiyacını bırakmamıştır. Yemin olsun, seçilmiş ve ümmetlerin en hayırlısı olduğuna şehâdet edilen bu ümmet, hak ve hidâyetten başka bir şeyde ittifâk etmez."[22]

Bu hadîslerin, nass biçiminde olmasa da zımnen Hz. Ebû Bekir'in halîfeliğine delâlet ettiği söylenebilmekte ve bunun boş bir iddia olmadığı kanısı ağır basmaktadır. Nitekim Rasûl'ün vefâtından sonra halîfe adayları araştırıldığında Ensâr, "bizden bir emîr, sizden bir emîr" görüşünü ortaya atmış, ancak Hz. Ömer: "Ey Ensâr! Rasûllullah @'ın, Ebû Bekir'in namaz kıldırmasını emrettiğini bilmiyor musunuz" sorusuna "evet" demek zorunda kaldıklarında Ömer: "Ebû Bekir'in önüne geçmeye hanginizin gönlü râzı olur?" dediğinde, Ensâr, "Ebû Bekir'in önüne geçmekten Allah'a sığınırız" deme erdemini elden bırakmamıştır."[23] Yine "Rivâyet edildiğine göre Rasûlullh @'ın vefâtından sonra Müslümânlar, Ebû Ubeyde'ye gelerek halîfelik teklifinde bulunduklarında, Ebû Ubeyde: "İkinin üçüncüsü aranızda iken mi bana geliyorsunuz?" diyerek bu teklifi reddetmiş[24] ve: "Rasûlullah'ın namazda önümüze geçirdiğini biz de (halîfelikte) önümüze geçirdik." demek suretiyle onlara çalmaları gereken kapıyı göstermiştir[25]
 

seyfullah putkýran

New member
Katılım
30 Eyl 2005
Mesajlar
5,807
Tepkime puanı
205
Puanları
0
Yaş
40
Konum
Ruhlar Aleminden
Web sitesi
www.tevhidyolu.net
1. 2. 3. Hz. Ebû Bekir'in Karizmatik Şahsiyeti

Hz. Peygamber @'ın vefâtından sonra doğan boşluktaki İmâmet bunalımında Sahâbenin Hz. Ebû Bekir'e "felteten/ânî" bey'at etmelerinde, Hz. Peygamber @'ın en yakın dostu ve arkadaşı olan Hz. Ebû Bekir'in karizmatik şahsiyeti de etkin rol oynamıştır. Zira Hz. Ebû Bekir, Hz. Peygamber @'ın, nübüvvete/vahye dayalı yerindeki makamında oturması yanında, karizmatik şahsiyetiyle bu bunalımı kısa sürede çözmüş ve İslâm toplumunun birliğini sağlamayı başarmıştır. Hz. Ebû Bekir (r)'ın bu başarısında, kurulu bir hukukî otoriteyle beraber karizmasının da önemli bir rolü olduğunu söylemek için ileri düzeyde akıllı olmaya gerek yoktur. Hz. Ebû Bekir (r), bu karizmatik kişiliğini, Hz. Peygamber @'ın vefâtından hemen sonra bunalıma giren Müslümânların kendilerine gelmelerine yeten şu sözleriyle ortaya koymuştur: "Muhammed'e tapan bilsin ki, Muhammed ölmüştür. Allah'a tapan bilsin ki, Allah her zaman diridir ve asla ölmez. Bilirsiniz ki, Yüce Allah Kitabında bu hakikati şöyle ortaya koymaktadır: "Muhammed ancak bir peygamberdir. Ondan önce de peygamberler gelip-geçmiştir. O ölür veya öldürülürse gerisin geriye mi döneceksiniz? Geriye dönen Allah'a hiçbir zarar vermez. Allah şüphesiz, şükredenlerin mükâfatını verecektir."[26]

Asr-ı Saadet diye tanımlanan bu dönemde yaşayan Müslümânlar, yegane "otorite" olarak Kur'an ve Sünnet'i tanıyorlardı. Bu "otorite"ye karşı çıkmaları mümkün değildi. Hz. Ebû Bekir (r)'ın bu "otorite"yi gerçek anlamda işlettiğini ve onun aleyhinde bulunacaklara karşı kullandığını, okuduğu ilk hutbesinde rahatlıkla gözlemlemek mümkündür: "Sizin hakkınızda Allah'a itâat ettiğim sürece, bana itâat edin. Şâyet isyân edersem bana itâat borcunuz yoktur."[27]

Otoritenin uygulanması, belli bir kişi ve onun gösterdiği belli niteliklerle sıkı bir şekilde bağlantılıdır. Çünkü "insanlar, kendi karizmatik kişiliği sayesinde istikrar bulmaya ve birlik, dayanışma, süreklilik ve adâleti elde edebilecekleri bir sisteme ihtiyaç duyarlar."[28] Buna göre İslâm'a kapsamlı bir hayat sistemi olarak bakış, İslâm toplumlarında karizmatik tecrübeyi harekete geçiren en önemli etkenlerden biri sayılır."[29] "Çünkü karizma, liderlik açısından İlahî İhsanın bir görüntüsü olarak liderin şahsına bitişik şahsî özel nitelikler anlamına gelir."[30] Bu karizma, genellikle liderde belirginleşen vasıfla toplum tarafından dile getirilmektedir. Hz. Ebû Bekir'e "Sıddîk", Hz. Ömer'e "Farûk"...denmesi gibi. Esâsen, Hz. Peygamber @'dan sonraki liderlere "halîfe" kelimesinin seçilmesinde de bu karizmanın ifâdesi bulunmaktadır. Rasûlullah @'ın halefi olmaları itibâriyle, âdeta Rasûlullah'taki "karizma"nın bir kısmı bunlara verilmektedir. Taftazanî'nin, hilafati, "Rasûlullah @'ın yerini tutarak din ve dünya konusunda devlet başkanlığıdır"[31] tanımlamasından da bu anlaşılmaktadır.

1. 3. EBÛ NUAYM'IN EBÛ BEKİR HAKKINDAKİ KANÂATİ



Ehl-i Sünnet alimlerinden olan Ebû Nua'ym (v. 430/1029)'ın kitabına Hz. Ebû Bekir (v. 13/634)'in hilâfetiyle başlaması doğaldır. Zira bu tutum onu Şîâ ile itham edenlere cevap niteliği taşıdığı gibi, Ehl-i Sünnet'ten olduğunu da böylece peşinen ifâde etmiş olmaktadır. Bu temel ön kabuller nedeniyle, Ebû Nuaym herhangi bir giriş yapma veya bilgi vermeye gerek duymadan, konuya doğrudan Hz. Peygamber @'ın hadîsleriyle girmektedir. Ebû Nua'ym'ın, Sahâbenin yaşadığı çağı medheden hadîslerle giriş yapması da herhalde, Sahâbeyi ta'neden Şîâ'ya bir nevi cevap niteliği taşımaktadır. Şimdi Ebû Nuaym'ın kitabında delîl olarak kullandığı bu rivâyetleri gözden geçirelim.



1. 3. 1. Ebû Nuaym'in Ebû Bekir'in Halîfeliği Konusundaki Referansları

Ebû Nuaym’in, Hz. Peygamber @’dan, Ashâb ve Hz. Ebû Bekir’in fazîletleriyle alakalı şu hadisleri getirmektedir:

a) "Ümmetimin hayırlısı, yaşadığım çağda yaşıyanlardır. Sonra onları izliyenlerdir."[32]

b) "Ümmetimin en hayırlısı aralarında gönderildiğim çağda yaşayanlardır; sonra onların peşinden gelenler, sonra onların peşinden gelenlerdir. Sonra bir toplum gelecektir, söz verirler sözlerini yerine getirmezler, ihanet ederler güvenilmezler; şâhitlikleri istenmediği halde şâhitlik ederler; aralarında mal sevgisi aşırı derecede artacaktır."[33]

c) Ebû Hüreyre rivâyet eder: Rasûlullah @'dan insanların en hayırlısını sorduk. Şöyle buyurdu: "Ben ve Benimle beraber olanlardır." sonra kimler denilince, "yolumuzdan gidenlerdir" buyurdu.[34]

d) Nu'man b. Beşir, Rasûlullah @'ın şöyle buyurduğunu rivâyet eder: "İnsanların en hayırlısı çağımdakilerdir. Sonra onların peşinden gelenler, sonra onların peşinden gelenlerdir."[35]



1. 3. 2. Ebû Nuaym'ın Râfızîlere Cevapları

Ebû Nuaym (v. 430/1029), bu rivâyetleri sergiledikten sonra Hz. Ebû Bekir (v. 13/634)'in ilk halîfe olarak seçilmesine itirâzı olan[36] ve bu itirazlarını bir karşı koyuş temeline dayandırmaya çalışan Râfizîye ekolüne (İmâmiyye'ye) cevap olarak şöyle demektedir:

"Bu fırkalardan hiçbiri, Peygamberin Sahabîlerle ilgili olarak ifâde ettiği takdîrlerini ve aynı Sahâbenin diğer ümmetlerin en hayırlıları olduklarına ilişkin temel kanıyı inkâr etmeyi ilke olarak savunmaya yanaşmamıştır. тu ilkeden kalkarak Muhâcir ve Ensâr'ı tenkit eden ve onlara dil uzatan İmâmiye fırkasına şöyle bir soru yöneltilebilir: Bütün Sahâbenin Hz. Ebû Bekir (v. 13/634)'i Halîfe olması için öne çıkarmada ittifâk etmeleri ne ile izâh edilebilir? Gerçekten -çağdaş deyimle-şike sayılabilecek, birtakım ayak oyunlarının sergilendiği bir durum söz konusu mudur? Acaba Hz. Ebû Bekir, bu mazhariyete ulaşmak için insanlara karşı kılıca/zora mı dayanmıştır? Yoksa her birine büyük yekün tutan servetler vererek ya da birtakım va'adlerde bulunarak mı onların reylerini ve onaylarını temin etmiştir? Diğer bir ihtimal göz önünde bulundurulduğunda, Ebû Bekir (v. 13/634)'in bu kamuoyunu, kendisinin bağlı bulunduğu aşiretinin baskısı ile yapmış olabileceği düşünülebilir. Siyâsî iktidârın oluşması için gereken olumlu bir kamuoyunun bu üç yol dışında başka yolu bulunmamaktadır. Halbuki az önce hakkında birtakım değerlerden söz ettiğimiz Sahâbenin bu türden oyunlarla Ümmetin idarî mekanîzmasını oluşturduğunu söylemek, onları tanımamakla izâh edilebilir. Zira onlar, takdîre şayan vasıfları, her zaman kahramanca tavsif edilebilecek kişilikli tavırlarının yanında daima dindarlığı ve nâsîhate uygun olanı özenle seçip yapmaya itina göstermişlerdir. Şâyet bu hususlarda siyâsî entrikaları andıran, insanları kuşkulandıran herhangi bir olayın varlığı söz konusu olsaydı ya da onlardan biri bey'ate zorlanmış bulunsaydı, bu durum halk arasında yayılır ve günümüze kadar en azından nakiller yoluyla gelirdi.

Ümmet, zorlama, baskı ve mal ile satın alınmanın Sahâbe hakkında mümkün olmadığı konusunda düğümlenmiş bulunan ve her yönü ile örtüşen bir kanâate ulaşmış bulunuyor. Bütün vicdânların bir noktada buluşup birleşmesi anlamını da taşıyan bu birleşmenin eğer bir anlam ifâde etmesi gerekiyorsa, bu anlam, onların Hz. Ebû Bekir (v. 13/634)'i seçerken onun buna layık bir şahsiyet olduğuna, ümmetin siyasal ve idarî açıdan yönlendirilmesi konusunda makamının hakkını verebilecek bir fazîlete ve bu işe herkesten daha uygun olduğuna, geçmişten gelen ve İslâm'ın kazandırdığı pratik uygulamalarından bildikleri için; ayrıca Allah'ın, onun hakkında açıkladığı fazîletlerden dolayı kalpleri tam mutmain olduğu halde ona bey'at ettikleri ve onu bu nedenle öne çıkardıkları şeklinde özetlenebilir. Bu ise, Hz. Ebû Bekir'in hem iş başına gelişi hem de uygulamalarının tüm Sahâbenin onayından geçtiğini ispat etmeye yeterli bir delîl niteliği taşımaktadır."[37]

Rasûlullah'ın vefâtından sonra, İslâm Toplumunda çıkan ilk ihtilâf, Hz. Ebû Bekir (v. 13/634)'in halîfe seçilmesinde ortaya çıkmıştır. Onun seçilmesinde "icma" olduğu/yanî yetki sâhiplerinin oybirliği ile seçtiği konusunda İki ana ekol arasında görüş farklılığı bulunmaktadır.



1. 4. EHL-İ SÜNNETİN GÖRÜŞÜ



Ehl-i sünnet'e göre Hz. Ebû Bekir (v. 13/634) hilâfet makamına icma ile seçilmiştir. Zira, bazı Ehl-i Sünnet "alimlerine göre İmâmet, Ehlu’l-Hal ve’l- Akid'ten iki kişinin bey'atiyle gerçekleşir. Bazı gruplar, şeriatte ideal delîl olan dört kişiyi şart koşmuşlardır. Usülde ekol sayılmayan bazıları da, Şafiî'nin görüşüne katılarak cumanın sıhhati için gerekli sayı olan kırk kişinin şart olduğunu ileri sürmüşlerdir."[38]

"Doğruya en yakın görüş, el-AŞ’ARÎ (v. 324/936)'den nakledilen[39] ve Kadı Ebû Bekir (v. 624/1227)'in de kabul ettiği görüştür[40] ki, buna göre İmâmet, Ehlu’l- Halli ve'l- Akd'ten olan yalnız bir kişinin beyatiyle gerçekleşir. Bu görüşe göre, doğal olarak İmâmet akdinde icma şartı bulunmamaktadır."[41]

Bu görüşü bir tarafa koyduğumuzda Hz. Ebû Bekir (v. 13/634), Sakîfe'de icma ile seçildiği söylenebilir. Gerçi taşıdığı mesaj ve yüklendiği görev açısından bakıldığında Beni Saîde olayı, Hz. Peygamber @'dan sonraki kitleleşmelerin, farklı bakışların ve aykırı tavır alışların odak noktasını oluşturması nedeniyle İslâm tarihinin en önemli hadîseleri arasında görülebilir. Özellik bazı grupların koşullandırılmış bakış açılarının ve kimileri tarafından ileri sürülen görüşlerin nirengi noktasında yer aldığı göz önünde bulundurularak bu olayın üzerinde biraz durmakta fayda vardır. Hadise öz olarak ve özetle belirtilmek istendiğinde şöylece betimlenebilir:
 

seyfullah putkýran

New member
Katılım
30 Eyl 2005
Mesajlar
5,807
Tepkime puanı
205
Puanları
0
Yaş
40
Konum
Ruhlar Aleminden
Web sitesi
www.tevhidyolu.net
;KAYNAKLAR;

--------------------------------------------------------------------------------

[1] Buhârî, 8/Salât, 80/el-Huhe ve'l-Mamer, İbn Hacer, Feth, I. 665, R. 467, 3656, 3657,3637; 62/Fadâilu’s-Sahâbe, 3/Seddu'l-Ebvab, İbn Hacer, Feth, VII. 15, R. 3654; Müslim, 44/Fadâilu’s-Sahâbe, 1/Fadâilu Ebi Bekir, R.4 2382;Tirmizî, 50/Menâkıbu, 15/Menâkıbu Ebû Bekir, R. 3659.

[2] Tevbe, 9/40.

[3] Buhârî, 62/Fadâilu’s-Sahâbe, 4/Fadlü Ebi Bekir; İbn Hacer, Feth, VII. 22, R. 3659; Müslim, 44/Fadâilu’s-Sahâbe, 1/Fadâilu Ebi Bekir, R.4 2386.

[4] Müslim, 44/Fadâilu’s-Sahâbe, 1/Fadâilu Ebi Bekir, R. 2387.

[5] Akkad, Hz. Ebû Bekir, s. 263.; Doğuştan Günümüze Büyük İslâm Târihi, II. 62.

[6] Ammar: "Resülullah @'ı gördüğümde onunla beraber bir köle, iki kadın ve Ebû Bekir'den başkası yoktu." diye aktarmaktadır. Geniş bilgi için bkz. M. Rıda, s. 68, 69 vd.

[7] Leyl, 92/17-21.

[8] Bkz. M. Rıda, s.71-73.

[9] Tevbe, 9/40.

[10] Feth, VII, 39.

[11] Tirmizî, 50/Menâkıbu, 14/Men. Ebû Bekir, R. 3678; Ebû Nua'ym, İmâme, 251-252, R. 47.

[12] Tirmizî, 50/Menâkıbu, 14/Men. Ebû Bekir, R. 3678 Ebû Nua'ym, İmâme, s. 252, R. 47. İbn Cevzî, Mevdûat'ta, bu Hadîsin mevzu' olduğunu, ravîlerinden İsa'nın münkerü'l-Hadîs, ondan rivâyet edenin metrûk olduğunu söylerken (I. 318), Süyûtî, "Hadîsi Tirmizî tahriç etmekte, ravîlerden Ahmed b. Beşir Buhârî'nin ravîlerinden olup çoğunluğa göre sıkadır. İsa hakkında ise İbn Maî'in bir defa 'fena değildir' demiştir. Hammad b. Seleme de sıka olduğunu söylemiştir. Onu zayıf görenler de, onu kizb ile itham etmemiştir. Buna rağmen nasıl mevzudur' denilmektedir." demektedir. Süyûtî, Lealî, I. 299.

[13] Nua'ym, İmâme, 250-251, R. 43; Ebû Dâvud (Avn), Sünne, 11/İstihlâfu Ebû Bekir, R. 4635; Müsned, IV. 322. Bu rivâyet Müsned'indir. Ebû Dâvud iki varyantla rivâyet etmiştir ve aralarında ifâde farklılıkları vardır. "Münzirî derki: İsnadında Musa b. Ya'kub ez-Zam'î vardır. Nesâî, onun kavî olmadığını söyler. İsnadında Ubud b. İshak denilen Abdurrahman b. İshak da vardır ki, hakkında birden fazla kişi (olumsuz) konuşmuştur. Buna rağmen Müslim ondan rivâyet ettiği gibi Buhârî de ondan rivâyet etmiştir." Avn, XII. 419.

[14] Hadîsin varyantları için bkz., Buhârî, 93/Ahkâm, 51/İstihlâf; İbn Hacer, Feth, XIII. 218, R. 7217; Muvatta', s. 139,R.: 414; İbn Sa'd, Tabakât, III. 178 vd.

[15] Buhârî, 64/Meğâzî, 83/Maradü'n-Nebî; Aynî, Umde, IX/II. 67,R.: 432; İbn Hacer, Feth, VII. 747, R. 4445.

[16] Buhârî, 75/el-Mardâ, 16/ma Ruhisa li'l-Marîd; İbn Hacer, Feth, X. 128, R.5666; 93/Ahkâm, 51/İstihlâf; İbn Hacer, Feth, XIII. 205, R.7217.; Müslim, 44/Fadâilu Sahâbe, 1/min Fedaıli Ebi Bekir, R. 2387. İbn Sa'd, Tabakât, III. 180; Ebû Nua'ym, İmâme, 249-250, R. 42.

[17] "Hulle", kalbi süsleyen Sâdakat ve sevgidir. Kalbin yalnız Allah sevgisiyle dolması, O'ndan başkasına yer verilmemesidir. Bu yüce bir özelliktir ki çalışmakla elde edilmez. Allah, -Peygamberlerin Efendisi- gibi dilediği kullarına verir. İbnu'l-Esir, Nihaye, II. 72.

[18] Buhârî, 62/Fadâilu Sahâbe, 5/Kavlü'n-Nebî lev Küntü Müttehizen Halilen; İbn Hacer, Feth, VII. 21,R.: 3656; Müslim, 44/Fadâilu Sahâbe, 1/Fadâilu Ebû Bekir,R.: 2383; Tirmizî, 50 Menâkıbu, 14/Menâkıbu Ebû Bekir, R.: 3655. Tirmizî, 'Hadîs hasen sahîhtir' demektedir; Nua'ym, İmâme, 243-244, R. 31.

[19] Buhârî, 62/Fadâil, 5/Lev Küntü Müttehizen; İbn Hacer, Feth, VII. 21, R.: 3658; Tirmizî, 50/Menâkıbu, 14/Men. Ebi Bekir,R.:3655; Müsned, IV. 4.

[20] Müslim, 5/Mesacid, 55/Kadaü's-Salâti'l-Faite, R. 311/68; Tirmizî, 50/Menâkıbu, 14/M. Ebi Bekir, R. 3662, 3663; İbn Mâceh, Mukaddime, Fadâilu Ashâb, 11/Fadâilu E. Bekir, R.: 97. İbrahim b. Sa'd Süfyân- Abdülmelik- Rib'î'nin kölesi Hilal -Huzeyfe- Rasûlullah @ senediyle de benzeri rivâyet edilmiştir.

[21] Müslim, 5/Mesacid, 55/Kadaü's-Salâti'l-Faite, R.:681; Nua'ym, İmâme, 254, R.:51. Menâkıbu, Ebû Bekir'le ilgili fazîlet rivâyetlerinin geneline kuşkucu bir bakış açısıyla yaklaşan ve bu konudaki rivâyetleri siyasal amaçlara hizmet eden birtakım tezgahların ürünü imajını, hatta kanısını vermeye çalışan bir yorum denemesi için bkz.РHatiboğlu, Siyâsî, s. 24-24.

[22] Nua'ym, İmâme, 254-255.

[23] İbn Sa'd, Tabakât, III. 179.

[24] İbn Sa'd, Tabakât, III. 181.

[25] İbn Sa'd, Tabakât, III. 183.

[26] /Âl-i İmrân, 3/144.

[27] İbn Kuteybe, İmâme, I. 16.

[28] Edvard Shlls, Carisma Order and Status, 211-212'den aktaran Muhâlefet, 145.

[29] Muhâlefet, 145.

[30] Muhâlefet, 146

[31] Rayyis, s.116. Hz. Ebû Bekir'in seçilmesindeki etkenler için bkz.,Rayyis, s. 41; İbn Haldûn, Mukaddime, s. 211.

[32] Buhârî, 62/Fadâilü's-Sahâbe, 1/Fadâilu Ashâb; İbn Hacer, Feth, VII. 3 R. 3651; Müslim, 44/Fadâilü's-Sahâbe, 52/Fadlü's-Sahâbe, R. 2533Я210; Nua'ym, İmâme, 212, R. 1, 2.

[33] Buhârî, 52/eş-Şehade, 9/la Yüşhed ala Şehâdeti Cevrin; İbn Hacer, Feth, V. 306, R. 2651;3650, 6428, 6695; 62/Fadâilü's-Sahâbe, 1/Fadâilu Ashâb; Feth, VII. 3, HN : 3650; 81/Rikâk, 7,/Ma Yuhzer min Zehreti't-Dünya; İbn Hacer, Feth, XI. 248, HN : 6428; 83/el-Eyman ve'n-Nüzûr, 27/İsmü men la Yefi bi'n-Nezri; İbn Hacer, Feth, XI. 589, HN : 6695; Müslim, Fadâilu’s-Sahâbe, IV. 1964, HN : 214; Tirmizî, Fiten, 39/ma Câe fi'l-Karni's-Salis; Nua'ym, İmâme, s.212-213, R. 2.

[34] Bu Hadîsin ravîleri arasında Muhammed b. Aclan vardır ki, Ebû Hüreyre'nin Hadîslerini karıştırmıştır. Nua'ym, İmâme, s. 213-214, R.3.

[35] Müsned, I. 267, 276, 277. İsnadı sahîhtir. Hadîsin devamı şöyledir: "Yeminleri şehâdetlerini, şehâdetleri yeminlerini geçer." Nua'ym, İmâme, s. 214.

[36] Tesettürî, İmâmet iddiasında bulunduğu ve Hz. Fatıma’ya miras hakkını vermediği için Hz. Ebû Bekir’in cahiliye ölümüyle öldüğünü iddia etmektedir. Şîa’nın Ehl-i Sünnet’e verdiği cevaplar için bkz. Savarım s. 9 vd.

[37] Nuaym, İmâme, s. 214217.

[38] Ğıyasî, s. 68.

[39] Ali b. İsmail b. İshak b. Salim b. İsmail b. Abdillah b. Musa b. Ebi Burde Amir b. Ebi Musa el-Aş'arî. Aş'arî kelam ekolünün İmâmıdır. Bkz. Bağdadî, Tarîh, XII. 346; Subki, Tabakât, II. 446.

[40] Ebû Bekir Abdullah b. Nasr b. Ebi Bekir b. Muhammed el Harranî el-Hanbelidir. Bkz. Nübelâ, XXII. 182.

[41] Gıyasî, 69; İbn Teymiyye, Minhâc, I. 141.
 

Mahfuz

New member
Katılım
9 Haz 2006
Mesajlar
158
Tepkime puanı
2
Puanları
0
Yaş
42
Konum
Ýstanbul
caferi_humeyni' Alıntı:
Bende Sana Sahih Hadisleren Inan Diyorum.başka Birşey Demiyorum.40 Yaşina Kadar Puta Tapan Bir Insan Için Ne Düşünebilirsiniz Bilmem Artik

Kur'an'da övülmüş bir insan, ikinin ikincisi buyurulmuş. sen anlamıyorsun herhalde?!?!
 

313

New member
Katılım
18 Mar 2006
Mesajlar
297
Tepkime puanı
0
Puanları
0
caferi_humeyni' Alıntı:
Bende Sana Sahih Hadisleren Inan Diyorum.başka Birşey Demiyorum.40 Yaşina Kadar Puta Tapan Bir Insan Için Ne Düşünebilirsiniz Bilmem Artik

Senin sözlerine itibar edilmez, lakin senin usulünle cevap vereyim.

Selman-i Farisi r.a. müslüman olmadan önce atesperestlik, yahudlik ve hiristiyanlik gibi batil yollarda idi. O´nun hakkinda da o Ehli Beyt´tendir buyruldu. Ne yüce bir makam degil mi? O´nu siz de seversiniz degil mi?

Sunu unutmayin ISLAM kendinden önce ki günahlari siler süpürür!!!

Ayrica haklarinda ayet olan hususlarda dikkatli ol, asiri gitme. Küfre düsmekten sakinin.

Biz ehli kibleyi tekfir etmeyiz ama asiri gidenler müstesna. Ehli Sünnet bi kimse bile, acik ayetleri inkar etse kafir olur. Burda bir ayrimcilik söz konusu degil.

ALLAHÜ TEALA, Ensar ve Muhaciri vs. yüce kitabinda övüyor, siz yok öyle olmaz mi diyorsunuz?

Bu is iblisin isine benziyor, iblis de keza ben Adem´den hayirliyim demisti!

Insaf et kardesim, bu izledigin yol sana fayda degil hüsran getirir.
 

Enver Ýstek

metin mete
Katılım
27 Ara 2005
Mesajlar
3,935
Tepkime puanı
1,023
Puanları
0
Yaş
60
Konum
Gurbet,daimi gurbetin icinde gurbet
Cok enteresan her kavga bu Hadis denen illetten geliyor yani Imam Siada Ehli Sünnette her seferinde ayni seylerle ugrasiyorda burada Celiskisiz Hüküm verici Furkan olan Kitabullaha hic bakmiyor sadece kendine yarayan hadislerle ugrasiyor yaziklar olsun.Bakin arkadaslarim neden ortak noktada konusub bilgi artirimina girmiyorsunuzda hep havadan sudan konusuyorsunuz anlamiyorum.Kiminizin 2000000 kiminizin 1500000 hadisi var bunlarla ugrasip gününüzü gün ede durun hayat geciyor din günü yaklasiyor biraz insaf edinde bu millete zehir icirmeyin.Cekin elinizi su istende gelin Fitratiniza Ibrahimin dinine yüzünüzü cevirin Allahin dinine birakin sahislar bazinda ugrasmayin.Vesselam.
 

the okuz

New member
Katılım
19 Mar 2006
Mesajlar
254
Tepkime puanı
1
Puanları
0
ulan cafer misin nesin yalan yanlış kaynaklardan saçma sapan sözler getirmeyi kes, bir de utanmadan bu sözleri Hz.Muhammed(asm)'e ait diye belirtiyorsun bre şaşkın...
eğer o dediklerin doğru olsa Sıffin Savaşı'nın bir benzeri Hz. Ebubekir'in döneminde olmaz mıydı? Senin hakaret ettiğin sahabe Hicret sırasında herkes Medine'ye hemen göç ederken Hz. Muhammed(asm)i bekledi, mağarada yaşanan yılan mucizesini anlatmaya gerek duymuyorum nasılsa çok bilgilisin ya duymuşsundur...
ulan bir daha sahabelere hakaret edersen banlanman konusunda şiddetli bir şekilde propoganda yapacağım haberin olsun...
 

caferi_humeyni

New member
Katılım
13 Şub 2006
Mesajlar
242
Tepkime puanı
0
Puanları
0
Terbiyesiz Okuz.1.ulan Diye Hitap Etmen Senin Kaliteni Gosteriyor.ayrican Ebubekirin Gercek Yuzunu Degistirilmis Ve Sahih Olmayan Kitaplardan Degil şia Kaynaklarinda Oku
 

ebulvefa

New member
Katılım
10 May 2006
Mesajlar
5
Tepkime puanı
0
Puanları
0
Ey Ashabı Kirama , Ali 'ye ve onun soyuna iftira eden.

Bana Hazreti Alinin soyundan bir kişi gösterki Ebu Bekir Sıddıkı sevmesin.

Sahte şia seyidlerinden bahsetmiyorum tabi.Kimbilir belki sen bile seyidsindir ha.

Hele açılsın toz duman, görürsün atmıdır eşşekmidir altında duran.
 

the okuz

New member
Katılım
19 Mar 2006
Mesajlar
254
Tepkime puanı
1
Puanları
0
ulan da derim lan da derim utanmasam küfredecem çünkü sahabeleri karşılaştırma hakkın yok bir, hz. ebubekir'e küfretme hakkın hiç yok iki, senin gibi münafıklar yüzünden ırak'ta binlerce kardeşimiz katledildi üç...
 

caferi_humeyni

New member
Katılım
13 Şub 2006
Mesajlar
242
Tepkime puanı
0
Puanları
0
Sen Utanmassin Zaten.aciyorum Sana Ve Senini Gibilirine Uyutmuşlar Sizi Yalan Yanliş Kaynaklarla.sahih Olmayan Hadislerle.haklisin Böyle Tepki Vermeni Anliyorum Kabullenmek Kolay Degil Senin Içib Bunlari.allah Seni Hidayete Erdirir Inşallah.sana Tavsiyem Muhammed Ticani Semavinin Nasil Hidayeter Erdi Kitabini Okumadin.orda çok Ilginc Tespitler Var.senin Için Dua Edecem Inşallah
 

seyfullah putkýran

New member
Katılım
30 Eyl 2005
Mesajlar
5,807
Tepkime puanı
205
Puanları
0
Yaş
40
Konum
Ruhlar Aleminden
Web sitesi
www.tevhidyolu.net
seyfullah putkıran' Alıntı:
HZ. Ebu bekirin Faziletlerinden bir kısmı;

HAZRETi EBÛ BEKiR



1. 2. 1. Kimliği

Adı Abdullah b. Mürre b. Ka'b b. Lüey b. Galib b. Fihr'dir. Künyesi Ebû Bekir b. Ebi Kuhafe, lakabı es-Sıddîk'tir. Annesi Ummu'l-Hayr, Sülemî binti Sahr b. Amir'dir. Teymoğulları'ndan olup Fil hâdisesi yılında dünyaya gelmıştir.

Gençlik yıllarında da üstün bir ahlaka sâhipti. Zeki ve tahlil yönü güçlüydü. Nübüvvetten önce de Hz. Peygamber @'ın arkadaşıydı. Bunun için de Hz. Peygamber @ Teblîğe başlayıp onu İslâm'a davet edince hemen müslümân oldu.

Ticaretle uğraşıyordu ve malî durumu çok iyiydi. Malını İslâm ve Hz. Peygamber @ uğruna feda etmekten çekinmedi. Bunun için Rasûlullah @, "Arkadaşlık ve (Benim için ) malını (feda etmede) en minnettar olduğum kişi Ebû Bekir'dir. Şâyet insanlardan bir dost edinseydim Ebû Bekir'i edinirdim. Ancak aramızda İslâm kardeşliği ve sevgisi vardır."[1] buyurmuştur.

Hz. Peygamber @'a ilk müslümân olan erkektir. Mekke'nin ileri gelenlerinden, malî bakımdan zeginlerinden ve ahlakî değerlere sâhip olmasından dolayı pek çok kişinin İslâm'a girmesine vesîle olmuştur. Müşriklerin müslümânlara eza ve cefası artınca Habeşistan'a hicret etmek istemiş, fakat İbnu'd-Duğunne adındaki bir Mekke'li onu namazını alenen kılmaması şartıyla himâyesine almıştı. Ancak Hz. Ebû Bekir, bunu kabul etmeyerek öteki müslümânlar gibi yaşamayı tercîh etti. Hz. Peygamber @ Mekke'den Medîne'ye hicret etme kararı alınca, kendisine yol arkadaşı olarak onu seçti. "İkinin ikincisi"[2] ifâdesiyle İlahî senaya mazhar olarak İslâm tarihinde müstesna yerini almıştır.

Medîne'de de Hz. Muhammed @'ın yanından hiç ayrılmadı. H. 9. yılında, hac kafilesine başkanlık yapması için onu görevlendirdi. Nihâyet Hz. Muhammed @'ın vefât ettiği hastalığında, kendi yer ve makamında müslümânlara İmâmlık yapması için onu vekil tayin etti.

Kendisine soru soran bir kadına, "Sonra gel" dediğinde, "Gelip seni bulamazsam?" sorusuna, "Beni bulamazsan Ebû Bekir'e git"[3] diyen Rasûlullah @ ümmete de bir mesaj veriyordu.

Kendisinden sonra kimin müslümânların başına geçeceği konusu gündeme geldiğinde, "Allah ve mü'minler Ebû bekir'den başkasını kabul etmez"[4] buyurarak gerekli yerlere gerekli talimatını vermiş oldu.

Sahabîler de Rasûlullah @'ın bu tavsıyelerine uyarak kendisinden sonra onu başlarına halîfe olarak seçtiler. Hilâfet döneminin başlangıcı fırtınalı geçti. Rasûlullah @ vefât etmiş, göklerden vahiy kesilmişti. Her kafadan bir ses çıkıyor, soru ve tereddütlerin arkası kesilmiyordu. İslâm'ı Hz. Peygamber @'a bağlayanlar irtidâd ediyor, munafıklar fitne çıkarmak için hummalı çalışıyordu. Hz. Ebû Bekir, güçlü imanı, dehası, karizması ve üstün devlet adamı vasfıyla bütün bunları bertaraf ederek müslümânları sahil-i selâmete çıkardı. İslâm birliğini muhafaza ederek, kendisinden sonra gelenlere güçlü bir devlet bıraktı.

H. 13.yılı Cemaziyelahir ayının başlarında (Ağustos 634) hastalandı. Hastalığı 15 gün kadar sürdü. Bu esnada, Muhâcir ve Ensâr'ın ileri gelenlerini çağırarak, kendisindѥn sonra kimin halîfe olacağı konusunu istişâre etti. Vardığı kanâatle, kendisinden sonra Hz. Ömer'i veliaht bıraktı. H. 13. yılın 21 Cemaziyelahir (22 Ağustos 634) tarihinde vefât etti. Halîfeliği, iki yıl, üç ay, on gün sürdü. Kızı Hz. Aişe'nin evinde, Rasûlullah @'ın yanına defnedildi.

Hz. Ebû Bekir'in vefâtını duyan Hz. Ali şunları söyledi:

"Sen, fırtınaların ve en şiddetli kasırgaların oynatamayacağı bir dağdın. Rasûlullah @'ın buyurduğu gibi, sen bedeninde zayıf, Allah'ın dininde kuvvetli, gönlünde mütevazi, Allah katında ve yeryüzünde makamı yüce, mü'minlerin nazarında büyük idin. Sende hiç kimsenin kini, hiç kimsenin değersiz bulduğu bir taraf yoktu. Senin yanında kuvvetli, ondan hak alınıncaya kadar zayıf, zayıf da hakkını alıncaya kadar kuvvetli idi. Allah senin sevabından bizleri mahrum etmesin. Senden sonra bizi saptırmasın."[5]



1. 2. 2. Ebû Bekir'in İslâm'a Hizmetleri

Hz. Ebû Bekir (v. 13/634) ilk Müslümânlardan[6] olmasının yanında, Risâlete bağlanmasından ve Allah'a yöneliş ve teslîm oluşunu simgeleyen Müslümân olduğu günden itibâren İslâm için hiçbir fedakârlıktan çekinmemiştir. Hem canıyla, hem malıyla Allah Rasûlü'nün hizmetine girmiş olan ender şahsiyetlerden biridir. Bu fedakarlığını Yüce Allah vahy ile dile getirmiş ve Müslümânlara önemli bir fazîlet olarak Kur’an-ı Kerim’de şöyle dile getirmiştir: "Takvâ sahibi olan ateşten uzaklaştırılacaktır. Malını (hayra) veren, (gösteriş yapmayarak) temizlenen (o takvâ sihibi) onda hiç kimsenin bir nimeti yoktur ki (yaptığı hayırlı amel) o nimete karşılık tutulmuş olsun. O ancak Yüce Rabbinin rızâsını kazanmak için verir. Muhakkak o, ilerde (Allah'ın kendisine ihsan edeceği cennet nimetlerinden ötürü) râzı olacaktır."[7] Bu, doğal olarak Müslümânları etkilemiş ve Hz. Ebû Bekir'e karşı duydukları sevgi ve saygılarını bir kat daha arttırmıştır. Dolayısıyla, bunun bilincinde olan mü'minler onun hilâfeti gündeme geldiğinde gönül huzûruyla bey'at etmişlerdir.

Hz. Peygamberin @'ın hadîslerinde Hz. Ebû Bekir'i (v. 13/634) öne çıkaran, onun fazîlet ve değerini gözler önüne seren pek çok betimlemeye rastlamak mümkündür. Bu tür takdîrlerin nerede, ne zaman ve hangi amaçla ifâde edildiğini bizzat yaşayarak gören ve gerçek anlamı ile bilen Sahabîler, Rasûlullah @'ın Hz. Ebû Bekir'e (v. 13/634) verdiği değeri derinden kavradıkları için hiç tereddüt etmeden ona bey'at etmekte ve halîfeliği boyunca da ona itâattte kusur etmemeyi gerçek vazifeleri olarak kabul etmekte tereddüt etmemişler.[8]

Nitekim Ensâr "Bizden bir emîr, sizden bir emîr" dediklerinde Hz. Ömer (v. 23/644) "İki kılıç bir kında olur mu? Olacak şey değil" dedikten sonra Hz. Ebû Bekir'in elini tutup kaldırarak şöyle demiştir: "Şu üç vasıf kimde toplanmıştır bir düşünün: "İkisi mağarada iken" Kim bu ikisi?; "Arkadaşına söylerken" Rasûlullah'ın arkadaşı kimdi?; "Allah bizimledir"[9] Allah kiminle beraberdi? “ Sonra elini uzatıp bey'at ettiğinde kimse itiraz etmemiş, onun ardından fazla tereddüt etmeden bey'at etmeye yönelmişlerdir."[10]

Hz. Ebû Bekir'in fazîletlerinden bir tanesi de Rasûlullah @'ın hayatta iken onu kendi yerine namaz İmâmı tayin etmesidir. Bu konuya ilişkin birkaç rivâyeti aktaralım:

"Rasûlullah @ Ensâr arasında barışı sağlamak için çıktı. İkindi vakti geldi. Bilal, Ebû Bekir'e, 'namaz vakti geldi. Rasûlullah @'dan senin için şahit de vardır. Ezan okuyup kamet getirirsem namaz kıldırır mısın?' dedi. Ebû Bekir, 'nasıl istersen' dedi. Bilal ezan okudu. Kamet getirdi. Ebû Bekir de öne geçip halka namaz kıldırdı. Rasûlullah @'ın işi bittikten sonra geldi ve "Namaz kıldınız mı" dedi? 'Evet' dediler. "Kim kıldırdı?" dedi. 'Ebû Bekir” dediler. "İyi ettiniz. Ebû Bekir'in bulunduğu toplulukta ondan başkasının İmâmlık yapması doğru değildir" dedi.[11] Aişe (r)'ın rivâyet ettiğine göre Rasûlullah @ şöyle buyurmuştur: "Ebû Bekir'in aralarında bulunduğu toplulukta ondan başkasının namaz kıldırması doğru değildir"[12]

Abdullah b. Zet'an rivâyet eder: "Rasûlullah @'ın hastalığı şiddetlendiğinde ben müslümânlardan birkaç kişi ile beraber onun yanındaydım. Bilal onu namaza çağırdığında, "Söyleyiniz birisi insanlara namaz kıldırsın." dedi. Çıktım baktım Ömer insanlar arasındadır. Ebû Bekir yoktu. 'Ey Ömer kalk namaz kıldır' dedim. Kalkıp tekbir getirince Rasûlullah @ sesini duydu. Ömer -Allah ondan râzı olsun ve onu râzı etsin- gür sesli idi. Rasûlullah @ "Ebû Bekir nerededir? Allah ve mü'minler bunu kabul etmez" dedi. Ebû Bekir çağırıldı ve Ömer (r)'ın kıldırdığı namazı tekrâr kıldırdı. Abdullah b. Zem'an der ki: Ömer, bana 'Ey İbn Zem'an, yazıklar olsun ne yaptın bana? Vallahi bana söylediğinde Rasûlullah @'ın bunu emrettiğini sandım' dedi. Ben de: 'Vallahi, Rasûlullah @ sana emretmedi. Ancak Ebû Bekir'i göremeyince insanlara namaz kıldırmak için seni daha uygun gördüm.' dedim. Demek oluyor ki, Allah ve insanlar Ebû Bekir'den başkasını kabul etmez ifâdesi de Hz. Ebû Bekir (r)'ın fazîletlerindendir.[13]

Başka bir rivâyette ise bu olayın bir benzeri şöyle anlatılmaktadır: Rasûlullah @ hastalanıp ağrıları şiddetlendiğinde, "Ebû Bekir'e söyleyin namazı kıldırsın." buyurmuştur. Hz. Aişe (v. 68/688): "Ya Rasûlallah, Ebû Bekir duygulu bir adamdır, makamına geçtiğinde sesini duyuramaz' deyince Rasûlullah @ hasta haline rağmen ısrarla bu emrini uygulamaları için etrafında bulunanlara telkinlerde bulunmaya ve emirler vermeye devâm etmiştir: "Ebû Bekir'e söyleyin namazı kıldırsın; sizler Yusuf'un arkadaşlarısınız!"[14] Yine Hz. Aişe anlatır: "Zaman zaman Rasûlullah @'a makamına geçecek olan kimseyi/halefini soruyordum. Beni bu konuyu çokça sormaya sevkeden, insanların, O'nun yerine geçecek olan insanı sevmiyeceği ve ondan nefret edeceği endişesiydi. Dolayısıyla Rasûlullah @'ın bu görevi Ebû Bekir'den almasını istiyordum."[15] Hz. Aişe'den (v. 68/688) gelen bir diğer rivâyette kaydedildiğine göre Rasûlullah @'ın hastalığı ağırlaştığında ona: "(Kardeşin) Abdurahmân'ı çağır, Ebû Bekir ile ilgili bir Vasiyet yazdırayım ki, benden sonra kimse onun hakkında tartışmalara girmesin" buyurmuş; sonra bundan vazgeçerek "Bırak çağırma, Müslümânların Ebû Bekir ile ilgili görüş ayrılıklarına düşmelerinden Allah'a sığınırım." demekle yetinmiştir.[16]

Ebû Bekir'in fazîletlerinden bir tanesi de Rasûlullah @'ın arkadaşlıkta insanların en cömerdi ve malî açıdan en fazla yardım edeni olmasıdır."Bana karşı arkadaşlık ve malında insanların en cömerdi Ebû Bekir'dir."; "Eğer bir dost (halil)[17] edinseydim, Ebû Bekir'i dost edinirdim; ancak o kardeşim ve arkadaşımdır ki, Allah da arkadaşınızı dost edinmiştir."[18] Başka bir rivâyette bu duygu şöylece dile getirilmektedir: İbn Utbe, had (cezası) konusunda Abdullah b. Zübeyr'e mektup yazdı. Okuduğum cevabında şöyle diyordu: "Rasûlullah @ şöyle dedi: "Rabbimden başka bir dost edinseydim Ebû Bekir'i dost edinirdim; ancak o dinde kardeşim ve mağarada arkadaşımdır." Ebû Bekir Rasûlullah @'ı babası gibi görüyordu. En çok uymamız gereken, Ebû Bekir'in dedikleridir."[19]

Ebû Katade rivâyet eder; bir seferde Rasûlullah @ ile beraberdik. "Yarın suya kavuşacaksınız", buyurdu. İnsanlar suya kavuşmak için süratle indiler. Rasûlullah @'a gece uyku bastı. Bineğini bağladı ve gözlerini kapadı ve ancak güneşin sıcaklığı bizi uyandırdı. Ebû Katâde şöyle devâm etmektedir: İnsanlar peygamberlerini kaybederek sabahladılar. Bazıları da 'Allah'ın peygamberi suyun başındadır', diyordu. Topluluk arasında Ebû Bekir ve Ömer de vardı. Şöyle dediler: 'Ey insanlar! Peygamber sizden önce suya gidip sizi geride bırakacak değildir.' Rasûlullah: "İnsanlar Ebû Bekir ve Ömer'e uyarlarsa doğru yolu bulurlar" dedi. Bunu üç defa tekrârladı. Hz. Ebû Bekir'in fazîletine delâlet eden hadîslerden biri de Rasûlullah @'ın şu sözleriyle "Benden sonraki ikisine; Ebû Bekir ve Ömer'e uyunuz."; "Benden sonra bu ikisine uyunuz." buyurarak Ebû Bekir ile Ömer'i işaret etmesidir. [20] Rasûlullah @'ın, "Eğer insanlar Ebû Bekir ve ömer'e itâat ederlerse doğru yolu bulurlar" sözü de Ebû Bekir'in fazîletine delâlet eden hadîslerdendir.[21]

"Ebû Bekir'in meşhur menakıb ve fazîletleri vardır. Biz burada bu kadarı ile yetiniyoruz. Zira onun fazîlet ve öncülüğüne ittifâk eden ümmet, onun, Muhâcirler ve Ensâr'ın ileri gelenleri hakkındaki rivâyetleri çoğaltmak ihtiyacını bırakmamıştır. Yemin olsun, seçilmiş ve ümmetlerin en hayırlısı olduğuna şehâdet edilen bu ümmet, hak ve hidâyetten başka bir şeyde ittifâk etmez."[22]

Bu hadîslerin, nass biçiminde olmasa da zımnen Hz. Ebû Bekir'in halîfeliğine delâlet ettiği söylenebilmekte ve bunun boş bir iddia olmadığı kanısı ağır basmaktadır. Nitekim Rasûl'ün vefâtından sonra halîfe adayları araştırıldığında Ensâr, "bizden bir emîr, sizden bir emîr" görüşünü ortaya atmış, ancak Hz. Ömer: "Ey Ensâr! Rasûllullah @'ın, Ebû Bekir'in namaz kıldırmasını emrettiğini bilmiyor musunuz" sorusuna "evet" demek zorunda kaldıklarında Ömer: "Ebû Bekir'in önüne geçmeye hanginizin gönlü râzı olur?" dediğinde, Ensâr, "Ebû Bekir'in önüne geçmekten Allah'a sığınırız" deme erdemini elden bırakmamıştır."[23] Yine "Rivâyet edildiğine göre Rasûlullh @'ın vefâtından sonra Müslümânlar, Ebû Ubeyde'ye gelerek halîfelik teklifinde bulunduklarında, Ebû Ubeyde: "İkinin üçüncüsü aranızda iken mi bana geliyorsunuz?" diyerek bu teklifi reddetmiş[24] ve: "Rasûlullah'ın namazda önümüze geçirdiğini biz de (halîfelikte) önümüze geçirdik." demek suretiyle onlara çalmaları gereken kapıyı göstermiştir[25]
son olarak yazılıyor arkadaşlar kusura bakmayın dileyen inanır dileyen inanamaz.
 

seyfullah putkýran

New member
Katılım
30 Eyl 2005
Mesajlar
5,807
Tepkime puanı
205
Puanları
0
Yaş
40
Konum
Ruhlar Aleminden
Web sitesi
www.tevhidyolu.net
seyfullah putkıran' Alıntı:
1. 2. 3. Hz. Ebû Bekir'in Karizmatik Şahsiyeti

Hz. Peygamber @'ın vefâtından sonra doğan boşluktaki İmâmet bunalımında Sahâbenin Hz. Ebû Bekir'e "felteten/ânî" bey'at etmelerinde, Hz. Peygamber @'ın en yakın dostu ve arkadaşı olan Hz. Ebû Bekir'in karizmatik şahsiyeti de etkin rol oynamıştır. Zira Hz. Ebû Bekir, Hz. Peygamber @'ın, nübüvvete/vahye dayalı yerindeki makamında oturması yanında, karizmatik şahsiyetiyle bu bunalımı kısa sürede çözmüş ve İslâm toplumunun birliğini sağlamayı başarmıştır. Hz. Ebû Bekir (r)'ın bu başarısında, kurulu bir hukukî otoriteyle beraber karizmasının da önemli bir rolü olduğunu söylemek için ileri düzeyde akıllı olmaya gerek yoktur. Hz. Ebû Bekir (r), bu karizmatik kişiliğini, Hz. Peygamber @'ın vefâtından hemen sonra bunalıma giren Müslümânların kendilerine gelmelerine yeten şu sözleriyle ortaya koymuştur: "Muhammed'e tapan bilsin ki, Muhammed ölmüştür. Allah'a tapan bilsin ki, Allah her zaman diridir ve asla ölmez. Bilirsiniz ki, Yüce Allah Kitabında bu hakikati şöyle ortaya koymaktadır: "Muhammed ancak bir peygamberdir. Ondan önce de peygamberler gelip-geçmiştir. O ölür veya öldürülürse gerisin geriye mi döneceksiniz? Geriye dönen Allah'a hiçbir zarar vermez. Allah şüphesiz, şükredenlerin mükâfatını verecektir."[26]

Asr-ı Saadet diye tanımlanan bu dönemde yaşayan Müslümânlar, yegane "otorite" olarak Kur'an ve Sünnet'i tanıyorlardı. Bu "otorite"ye karşı çıkmaları mümkün değildi. Hz. Ebû Bekir (r)'ın bu "otorite"yi gerçek anlamda işlettiğini ve onun aleyhinde bulunacaklara karşı kullandığını, okuduğu ilk hutbesinde rahatlıkla gözlemlemek mümkündür: "Sizin hakkınızda Allah'a itâat ettiğim sürece, bana itâat edin. Şâyet isyân edersem bana itâat borcunuz yoktur."[27]

Otoritenin uygulanması, belli bir kişi ve onun gösterdiği belli niteliklerle sıkı bir şekilde bağlantılıdır. Çünkü "insanlar, kendi karizmatik kişiliği sayesinde istikrar bulmaya ve birlik, dayanışma, süreklilik ve adâleti elde edebilecekleri bir sisteme ihtiyaç duyarlar."[28] Buna göre İslâm'a kapsamlı bir hayat sistemi olarak bakış, İslâm toplumlarında karizmatik tecrübeyi harekete geçiren en önemli etkenlerden biri sayılır."[29] "Çünkü karizma, liderlik açısından İlahî İhsanın bir görüntüsü olarak liderin şahsına bitişik şahsî özel nitelikler anlamına gelir."[30] Bu karizma, genellikle liderde belirginleşen vasıfla toplum tarafından dile getirilmektedir. Hz. Ebû Bekir'e "Sıddîk", Hz. Ömer'e "Farûk"...denmesi gibi. Esâsen, Hz. Peygamber @'dan sonraki liderlere "halîfe" kelimesinin seçilmesinde de bu karizmanın ifâdesi bulunmaktadır. Rasûlullah @'ın halefi olmaları itibâriyle, âdeta Rasûlullah'taki "karizma"nın bir kısmı bunlara verilmektedir. Taftazanî'nin, hilafati, "Rasûlullah @'ın yerini tutarak din ve dünya konusunda devlet başkanlığıdır"[31] tanımlamasından da bu anlaşılmaktadır.

1. 3. EBÛ NUAYM'IN EBÛ BEKİR HAKKINDAKİ KANÂATİ



Ehl-i Sünnet alimlerinden olan Ebû Nua'ym (v. 430/1029)'ın kitabına Hz. Ebû Bekir (v. 13/634)'in hilâfetiyle başlaması doğaldır. Zira bu tutum onu Şîâ ile itham edenlere cevap niteliği taşıdığı gibi, Ehl-i Sünnet'ten olduğunu da böylece peşinen ifâde etmiş olmaktadır. Bu temel ön kabuller nedeniyle, Ebû Nuaym herhangi bir giriş yapma veya bilgi vermeye gerek duymadan, konuya doğrudan Hz. Peygamber @'ın hadîsleriyle girmektedir. Ebû Nua'ym'ın, Sahâbenin yaşadığı çağı medheden hadîslerle giriş yapması da herhalde, Sahâbeyi ta'neden Şîâ'ya bir nevi cevap niteliği taşımaktadır. Şimdi Ebû Nuaym'ın kitabında delîl olarak kullandığı bu rivâyetleri gözden geçirelim.



1. 3. 1. Ebû Nuaym'in Ebû Bekir'in Halîfeliği Konusundaki Referansları

Ebû Nuaym’in, Hz. Peygamber @’dan, Ashâb ve Hz. Ebû Bekir’in fazîletleriyle alakalı şu hadisleri getirmektedir:

a) "Ümmetimin hayırlısı, yaşadığım çağda yaşıyanlardır. Sonra onları izliyenlerdir."[32]

b) "Ümmetimin en hayırlısı aralarında gönderildiğim çağda yaşayanlardır; sonra onların peşinden gelenler, sonra onların peşinden gelenlerdir. Sonra bir toplum gelecektir, söz verirler sözlerini yerine getirmezler, ihanet ederler güvenilmezler; şâhitlikleri istenmediği halde şâhitlik ederler; aralarında mal sevgisi aşırı derecede artacaktır."[33]

c) Ebû Hüreyre rivâyet eder: Rasûlullah @'dan insanların en hayırlısını sorduk. Şöyle buyurdu: "Ben ve Benimle beraber olanlardır." sonra kimler denilince, "yolumuzdan gidenlerdir" buyurdu.[34]

d) Nu'man b. Beşir, Rasûlullah @'ın şöyle buyurduğunu rivâyet eder: "İnsanların en hayırlısı çağımdakilerdir. Sonra onların peşinden gelenler, sonra onların peşinden gelenlerdir."[35]



1. 3. 2. Ebû Nuaym'ın Râfızîlere Cevapları

Ebû Nuaym (v. 430/1029), bu rivâyetleri sergiledikten sonra Hz. Ebû Bekir (v. 13/634)'in ilk halîfe olarak seçilmesine itirâzı olan[36] ve bu itirazlarını bir karşı koyuş temeline dayandırmaya çalışan Râfizîye ekolüne (İmâmiyye'ye) cevap olarak şöyle demektedir:

"Bu fırkalardan hiçbiri, Peygamberin Sahabîlerle ilgili olarak ifâde ettiği takdîrlerini ve aynı Sahâbenin diğer ümmetlerin en hayırlıları olduklarına ilişkin temel kanıyı inkâr etmeyi ilke olarak savunmaya yanaşmamıştır. тu ilkeden kalkarak Muhâcir ve Ensâr'ı tenkit eden ve onlara dil uzatan İmâmiye fırkasına şöyle bir soru yöneltilebilir: Bütün Sahâbenin Hz. Ebû Bekir (v. 13/634)'i Halîfe olması için öne çıkarmada ittifâk etmeleri ne ile izâh edilebilir? Gerçekten -çağdaş deyimle-şike sayılabilecek, birtakım ayak oyunlarının sergilendiği bir durum söz konusu mudur? Acaba Hz. Ebû Bekir, bu mazhariyete ulaşmak için insanlara karşı kılıca/zora mı dayanmıştır? Yoksa her birine büyük yekün tutan servetler vererek ya da birtakım va'adlerde bulunarak mı onların reylerini ve onaylarını temin etmiştir? Diğer bir ihtimal göz önünde bulundurulduğunda, Ebû Bekir (v. 13/634)'in bu kamuoyunu, kendisinin bağlı bulunduğu aşiretinin baskısı ile yapmış olabileceği düşünülebilir. Siyâsî iktidârın oluşması için gereken olumlu bir kamuoyunun bu üç yol dışında başka yolu bulunmamaktadır. Halbuki az önce hakkında birtakım değerlerden söz ettiğimiz Sahâbenin bu türden oyunlarla Ümmetin idarî mekanîzmasını oluşturduğunu söylemek, onları tanımamakla izâh edilebilir. Zira onlar, takdîre şayan vasıfları, her zaman kahramanca tavsif edilebilecek kişilikli tavırlarının yanında daima dindarlığı ve nâsîhate uygun olanı özenle seçip yapmaya itina göstermişlerdir. Şâyet bu hususlarda siyâsî entrikaları andıran, insanları kuşkulandıran herhangi bir olayın varlığı söz konusu olsaydı ya da onlardan biri bey'ate zorlanmış bulunsaydı, bu durum halk arasında yayılır ve günümüze kadar en azından nakiller yoluyla gelirdi.

Ümmet, zorlama, baskı ve mal ile satın alınmanın Sahâbe hakkında mümkün olmadığı konusunda düğümlenmiş bulunan ve her yönü ile örtüşen bir kanâate ulaşmış bulunuyor. Bütün vicdânların bir noktada buluşup birleşmesi anlamını da taşıyan bu birleşmenin eğer bir anlam ifâde etmesi gerekiyorsa, bu anlam, onların Hz. Ebû Bekir (v. 13/634)'i seçerken onun buna layık bir şahsiyet olduğuna, ümmetin siyasal ve idarî açıdan yönlendirilmesi konusunda makamının hakkını verebilecek bir fazîlete ve bu işe herkesten daha uygun olduğuna, geçmişten gelen ve İslâm'ın kazandırdığı pratik uygulamalarından bildikleri için; ayrıca Allah'ın, onun hakkında açıkladığı fazîletlerden dolayı kalpleri tam mutmain olduğu halde ona bey'at ettikleri ve onu bu nedenle öne çıkardıkları şeklinde özetlenebilir. Bu ise, Hz. Ebû Bekir'in hem iş başına gelişi hem de uygulamalarının tüm Sahâbenin onayından geçtiğini ispat etmeye yeterli bir delîl niteliği taşımaktadır."[37]

Rasûlullah'ın vefâtından sonra, İslâm Toplumunda çıkan ilk ihtilâf, Hz. Ebû Bekir (v. 13/634)'in halîfe seçilmesinde ortaya çıkmıştır. Onun seçilmesinde "icma" olduğu/yanî yetki sâhiplerinin oybirliği ile seçtiği konusunda İki ana ekol arasında görüş farklılığı bulunmaktadır.



1. 4. EHL-İ SÜNNETİN GÖRÜŞÜ



Ehl-i sünnet'e göre Hz. Ebû Bekir (v. 13/634) hilâfet makamına icma ile seçilmiştir. Zira, bazı Ehl-i Sünnet "alimlerine göre İmâmet, Ehlu’l-Hal ve’l- Akid'ten iki kişinin bey'atiyle gerçekleşir. Bazı gruplar, şeriatte ideal delîl olan dört kişiyi şart koşmuşlardır. Usülde ekol sayılmayan bazıları da, Şafiî'nin görüşüne katılarak cumanın sıhhati için gerekli sayı olan kırk kişinin şart olduğunu ileri sürmüşlerdir."[38]

"Doğruya en yakın görüş, el-AŞ’ARÎ (v. 324/936)'den nakledilen[39] ve Kadı Ebû Bekir (v. 624/1227)'in de kabul ettiği görüştür[40] ki, buna göre İmâmet, Ehlu’l- Halli ve'l- Akd'ten olan yalnız bir kişinin beyatiyle gerçekleşir. Bu görüşe göre, doğal olarak İmâmet akdinde icma şartı bulunmamaktadır."[41]

Bu görüşü bir tarafa koyduğumuzda Hz. Ebû Bekir (v. 13/634), Sakîfe'de icma ile seçildiği söylenebilir. Gerçi taşıdığı mesaj ve yüklendiği görev açısından bakıldığında Beni Saîde olayı, Hz. Peygamber @'dan sonraki kitleleşmelerin, farklı bakışların ve aykırı tavır alışların odak noktasını oluşturması nedeniyle İslâm tarihinin en önemli hadîseleri arasında görülebilir. Özellik bazı grupların koşullandırılmış bakış açılarının ve kimileri tarafından ileri sürülen görüşlerin nirengi noktasında yer aldığı göz önünde bulundurularak bu olayın üzerinde biraz durmakta fayda vardır. Hadise öz olarak ve özetle belirtilmek istendiğinde şöylece betimlenebilir:
kaynaklar aşağıda sabit dileyen inanır dileyen inanmaz...
 

seyfullah putkýran

New member
Katılım
30 Eyl 2005
Mesajlar
5,807
Tepkime puanı
205
Puanları
0
Yaş
40
Konum
Ruhlar Aleminden
Web sitesi
www.tevhidyolu.net
seyfullah putkıran' Alıntı:
;KAYNAKLAR;

--------------------------------------------------------------------------------

[1] Buhârî, 8/Salât, 80/el-Huhe ve'l-Mamer, İbn Hacer, Feth, I. 665, R. 467, 3656, 3657,3637; 62/Fadâilu’s-Sahâbe, 3/Seddu'l-Ebvab, İbn Hacer, Feth, VII. 15, R. 3654; Müslim, 44/Fadâilu’s-Sahâbe, 1/Fadâilu Ebi Bekir, R.4 2382;Tirmizî, 50/Menâkıbu, 15/Menâkıbu Ebû Bekir, R. 3659.

[2] Tevbe, 9/40.

[3] Buhârî, 62/Fadâilu’s-Sahâbe, 4/Fadlü Ebi Bekir; İbn Hacer, Feth, VII. 22, R. 3659; Müslim, 44/Fadâilu’s-Sahâbe, 1/Fadâilu Ebi Bekir, R.4 2386.

[4] Müslim, 44/Fadâilu’s-Sahâbe, 1/Fadâilu Ebi Bekir, R. 2387.

[5] Akkad, Hz. Ebû Bekir, s. 263.; Doğuştan Günümüze Büyük İslâm Târihi, II. 62.

[6] Ammar: "Resülullah @'ı gördüğümde onunla beraber bir köle, iki kadın ve Ebû Bekir'den başkası yoktu." diye aktarmaktadır. Geniş bilgi için bkz. M. Rıda, s. 68, 69 vd.

[7] Leyl, 92/17-21.

[8] Bkz. M. Rıda, s.71-73.

[9] Tevbe, 9/40.

[10] Feth, VII, 39.

[11] Tirmizî, 50/Menâkıbu, 14/Men. Ebû Bekir, R. 3678; Ebû Nua'ym, İmâme, 251-252, R. 47.

[12] Tirmizî, 50/Menâkıbu, 14/Men. Ebû Bekir, R. 3678 Ebû Nua'ym, İmâme, s. 252, R. 47. İbn Cevzî, Mevdûat'ta, bu Hadîsin mevzu' olduğunu, ravîlerinden İsa'nın münkerü'l-Hadîs, ondan rivâyet edenin metrûk olduğunu söylerken (I. 318), Süyûtî, "Hadîsi Tirmizî tahriç etmekte, ravîlerden Ahmed b. Beşir Buhârî'nin ravîlerinden olup çoğunluğa göre sıkadır. İsa hakkında ise İbn Maî'in bir defa 'fena değildir' demiştir. Hammad b. Seleme de sıka olduğunu söylemiştir. Onu zayıf görenler de, onu kizb ile itham etmemiştir. Buna rağmen nasıl mevzudur' denilmektedir." demektedir. Süyûtî, Lealî, I. 299.

[13] Nua'ym, İmâme, 250-251, R. 43; Ebû Dâvud (Avn), Sünne, 11/İstihlâfu Ebû Bekir, R. 4635; Müsned, IV. 322. Bu rivâyet Müsned'indir. Ebû Dâvud iki varyantla rivâyet etmiştir ve aralarında ifâde farklılıkları vardır. "Münzirî derki: İsnadında Musa b. Ya'kub ez-Zam'î vardır. Nesâî, onun kavî olmadığını söyler. İsnadında Ubud b. İshak denilen Abdurrahman b. İshak da vardır ki, hakkında birden fazla kişi (olumsuz) konuşmuştur. Buna rağmen Müslim ondan rivâyet ettiği gibi Buhârî de ondan rivâyet etmiştir." Avn, XII. 419.

[14] Hadîsin varyantları için bkz., Buhârî, 93/Ahkâm, 51/İstihlâf; İbn Hacer, Feth, XIII. 218, R. 7217; Muvatta', s. 139,R.: 414; İbn Sa'd, Tabakât, III. 178 vd.

[15] Buhârî, 64/Meğâzî, 83/Maradü'n-Nebî; Aynî, Umde, IX/II. 67,R.: 432; İbn Hacer, Feth, VII. 747, R. 4445.

[16] Buhârî, 75/el-Mardâ, 16/ma Ruhisa li'l-Marîd; İbn Hacer, Feth, X. 128, R.5666; 93/Ahkâm, 51/İstihlâf; İbn Hacer, Feth, XIII. 205, R.7217.; Müslim, 44/Fadâilu Sahâbe, 1/min Fedaıli Ebi Bekir, R. 2387. İbn Sa'd, Tabakât, III. 180; Ebû Nua'ym, İmâme, 249-250, R. 42.

[17] "Hulle", kalbi süsleyen Sâdakat ve sevgidir. Kalbin yalnız Allah sevgisiyle dolması, O'ndan başkasına yer verilmemesidir. Bu yüce bir özelliktir ki çalışmakla elde edilmez. Allah, -Peygamberlerin Efendisi- gibi dilediği kullarına verir. İbnu'l-Esir, Nihaye, II. 72.

[18] Buhârî, 62/Fadâilu Sahâbe, 5/Kavlü'n-Nebî lev Küntü Müttehizen Halilen; İbn Hacer, Feth, VII. 21,R.: 3656; Müslim, 44/Fadâilu Sahâbe, 1/Fadâilu Ebû Bekir,R.: 2383; Tirmizî, 50 Menâkıbu, 14/Menâkıbu Ebû Bekir, R.: 3655. Tirmizî, 'Hadîs hasen sahîhtir' demektedir; Nua'ym, İmâme, 243-244, R. 31.

[19] Buhârî, 62/Fadâil, 5/Lev Küntü Müttehizen; İbn Hacer, Feth, VII. 21, R.: 3658; Tirmizî, 50/Menâkıbu, 14/Men. Ebi Bekir,R.:3655; Müsned, IV. 4.

[20] Müslim, 5/Mesacid, 55/Kadaü's-Salâti'l-Faite, R. 311/68; Tirmizî, 50/Menâkıbu, 14/M. Ebi Bekir, R. 3662, 3663; İbn Mâceh, Mukaddime, Fadâilu Ashâb, 11/Fadâilu E. Bekir, R.: 97. İbrahim b. Sa'd Süfyân- Abdülmelik- Rib'î'nin kölesi Hilal -Huzeyfe- Rasûlullah @ senediyle de benzeri rivâyet edilmiştir.

[21] Müslim, 5/Mesacid, 55/Kadaü's-Salâti'l-Faite, R.:681; Nua'ym, İmâme, 254, R.:51. Menâkıbu, Ebû Bekir'le ilgili fazîlet rivâyetlerinin geneline kuşkucu bir bakış açısıyla yaklaşan ve bu konudaki rivâyetleri siyasal amaçlara hizmet eden birtakım tezgahların ürünü imajını, hatta kanısını vermeye çalışan bir yorum denemesi için bkz.РHatiboğlu, Siyâsî, s. 24-24.

[22] Nua'ym, İmâme, 254-255.

[23] İbn Sa'd, Tabakât, III. 179.

[24] İbn Sa'd, Tabakât, III. 181.

[25] İbn Sa'd, Tabakât, III. 183.

[26] /Âl-i İmrân, 3/144.

[27] İbn Kuteybe, İmâme, I. 16.

[28] Edvard Shlls, Carisma Order and Status, 211-212'den aktaran Muhâlefet, 145.

[29] Muhâlefet, 145.

[30] Muhâlefet, 146

[31] Rayyis, s.116. Hz. Ebû Bekir'in seçilmesindeki etkenler için bkz.,Rayyis, s. 41; İbn Haldûn, Mukaddime, s. 211.

[32] Buhârî, 62/Fadâilü's-Sahâbe, 1/Fadâilu Ashâb; İbn Hacer, Feth, VII. 3 R. 3651; Müslim, 44/Fadâilü's-Sahâbe, 52/Fadlü's-Sahâbe, R. 2533Я210; Nua'ym, İmâme, 212, R. 1, 2.

[33] Buhârî, 52/eş-Şehade, 9/la Yüşhed ala Şehâdeti Cevrin; İbn Hacer, Feth, V. 306, R. 2651;3650, 6428, 6695; 62/Fadâilü's-Sahâbe, 1/Fadâilu Ashâb; Feth, VII. 3, HN : 3650; 81/Rikâk, 7,/Ma Yuhzer min Zehreti't-Dünya; İbn Hacer, Feth, XI. 248, HN : 6428; 83/el-Eyman ve'n-Nüzûr, 27/İsmü men la Yefi bi'n-Nezri; İbn Hacer, Feth, XI. 589, HN : 6695; Müslim, Fadâilu’s-Sahâbe, IV. 1964, HN : 214; Tirmizî, Fiten, 39/ma Câe fi'l-Karni's-Salis; Nua'ym, İmâme, s.212-213, R. 2.

[34] Bu Hadîsin ravîleri arasında Muhammed b. Aclan vardır ki, Ebû Hüreyre'nin Hadîslerini karıştırmıştır. Nua'ym, İmâme, s. 213-214, R.3.

[35] Müsned, I. 267, 276, 277. İsnadı sahîhtir. Hadîsin devamı şöyledir: "Yeminleri şehâdetlerini, şehâdetleri yeminlerini geçer." Nua'ym, İmâme, s. 214.

[36] Tesettürî, İmâmet iddiasında bulunduğu ve Hz. Fatıma’ya miras hakkını vermediği için Hz. Ebû Bekir’in cahiliye ölümüyle öldüğünü iddia etmektedir. Şîa’nın Ehl-i Sünnet’e verdiği cevaplar için bkz. Savarım s. 9 vd.

[37] Nuaym, İmâme, s. 214217.

[38] Ğıyasî, s. 68.

[39] Ali b. İsmail b. İshak b. Salim b. İsmail b. Abdillah b. Musa b. Ebi Burde Amir b. Ebi Musa el-Aş'arî. Aş'arî kelam ekolünün İmâmıdır. Bkz. Bağdadî, Tarîh, XII. 346; Subki, Tabakât, II. 446.

[40] Ebû Bekir Abdullah b. Nasr b. Ebi Bekir b. Muhammed el Harranî el-Hanbelidir. Bkz. Nübelâ, XXII. 182.

[41] Gıyasî, 69; İbn Teymiyye, Minhâc, I. 141.
bu kadar kaynağın hepsi yalan olmaz!!!1

saygılarımla..
 
Durum
Üzgünüz bu konu cevaplar için kapatılmıştır...
Üst Alt