berfut

Kötü arkadaş

Büyük İslâm âlimi, devrinin evliyası,
Sohbeti süpürürdü, kalpten kiri ve pası.
O bir gün buyurdu ki; (İnsanda “nefis” vardır,
O, haramla beslenen güçlü bir canavardır.
Allahü teâlânın düşmanıdır o hattâ,
Ve ondan daha ahmak bir şey yok kâinatta.
Eğer birşey gelirse, nefse güzel ve şirin,
O şey “çirkin” demektir, esası budur işin.
Siz düşman aramayın dışarda kendinize,
En büyük düşmanınız, nefistir zîra size.
Çünkü onun yegâne, tek derdi şudur ki hep,
Ne yolla atabilsin, ateşe seni acep?
“Yaralı kaplan” gibi, saldırır hiç durmadan,
Hattâ ölene kadar, vazgeçmez bu dâvâdan.
Velhasıl bu nefisten iyilik olmaz sâdır,
Meselâ evlense de, gözü dışarıdadır.
Mühim hususiyeti şudur ki bir de onun,
İster ki cümle âlem emrine eğsin boyun.
Lâkin bulamayınca dışarda bu zemini,
Hanıma zulmederek, yapar bu isteğini.
Gücü yetişmeyince, başkasını ezmeğe,
Bu sefer evde başlar, hanıma zulmetmeğe.
Halbuki hiçbir amel havada kalmaz elbet,
Bir bir kayda geçiyor, her bir iş ve hareket.
Yâni her iş yazılır, ya günah, ya da sevap,
Olur karşılığı da, ya saâdet, ya azap.
Eğer helâlleşmezse, çeker elbet azabı,
Hanım da, sabrederse, alır sabır sevabı.
Onun için her mü’min, çıkarken hanesinden,
Helâllık almalıdır, her sabah zevcesinden.)
Bir gün de buyurdu ki; (Kötü kimseler ile,
Arkadaşlık etmekten, hiçbir şey geçmez ele.
Onlarla görüşmekten, arslandan kaçar gibi,
Hattâ daha ziyade kaçmalıdır tabii..
“Kötü arkadaş”ların, daha çoktur zararı,
Çünkü “Sonsuz ölüme” sürükler insanları.
Onlarla konuşmaktan ve onları sevmekten,
Şiddetle kaçmalıdır, arkadaşlık etmekten.
“Zengine, malı için alçaklık gösterenin,
Gider üçte ikisi, dîninin o kimsenin.”
Bunu, Peygamberimiz buyurdu bir hadiste,
Titiz davranmalıdır, öyle ise her işte.
Bir mü’min bu belâya yakalandıysa artık,
Kurtuluş nerededir, nerede Müslümanlık?
Uygunsuz kimselerle, çok sıkı görüşmekten,
Bunları duyacak hal, kalmamış sizde hepten.
Bunun için bu kadar, üstünde duruyorum,
Yoksa hafif şeylerle, uyanmazsın ey oğlum.)

__________________