 Amine Esra
Bir baba sevgisiydi isteği, kapkara saçlarını okşasın,
Çok değil, bir parça mutluluk, kendisiyle büyüsün,
Baba kokusu duyduğu avuçlar, yüzünde, saçında gezinsin,
Bir baba busesiyle,
Körpe yanağından öpülsün.
Bir roketti hayallerini paramparça eden,
Daha 7 yaşında, yetim Esra diye künyelendi,
Peşi sıra koştu gitti, üç ağabeyi birden,
Küçücük elleri yüzünde, ağladığını kimse görmedi…
Annesi, Amine’yi koştu kaldırdı yerden,
Minik yavrunun gözleri kan, avuçları gözyaşı içindeydi,
Ölen ölmüş, giden gitmişti, ne gelir elden,
Kan içici siyonist, doymaz kan içiciydi…
Yıllar geçti aradan, Amine babasız, kardeşsiz büyüdü,
Boyu da büyüdü, elleri de büyüdü, acısı da büyüdü…
Büyüdükçe acısı, yüreğini bürüdü,
Simsiyah gözlerine bir kan, bir öç dalgası yürüdü.
Abdullah’a eş oldu, 2 aylık çiçeği burnunda,
Erkeğide yetim, üstelik öksüz bir erkek,
Amine’nin mihr’i, şimdi Abdullah’ın boynunda,
Mihr’den kasdı, 100 siyonist engerek!
Gözlerinin çukuru gittikçe daha da derinleşiyor,
Amine; sabr timsali, bekliyor ha bekliyor!
Abdullah dönecek bir gün, ellerinde yanacak zafer meşalesi,
Düğününe gelecek babası, yanında üç erkek kardeşi!
@radikal
__________________
Derdi; Allah'ın (cc) rızası olanlara selam olsun! | 
,şiirin altında yazı kirliliği yapmayalım.Bırakalım da insanlar şiir hakkında yorum yapsınlar...
Normal
