 Sel
Sövgüler eşliğinde, uyanırken yavaşça,
Ne oldu anlamadım, bağırıyor hoyratça.
Karanlığın içinde, sayısız kara sözler,
Duyuldukça alevler, kalmıyor bile közler.
Neredeyse bir saat, söyledi ses etmedim,
Söylesem de olmadı, şu hâlimle yetmedim.
Dedim birazcık düşün, savunduğun hak değil,
Konuşma dedi bana, susta başınla eğil.
Kalkıp o hiddetiyle, birde üstüme yürür,
Güvenme heybetine, bizi elbet Hakk görür.
Zalimin gölgesinde, kapılmışız bir sele,
Kurtulmaya çalışsan, sonra ne dersin ele?
Göz yumup haksızlığa, diyeceksin hep ‘sensin’,
Ey içlerimi yakan, Allah hakkını versin.
19 Ocak | 
Normal
