masivaya kör olmak...

berfut · 03.01.2008, 23:07

Halkın elindeki eşyaya göz koymazsan, onların elindekine saygı gösterirsen, nefsin o eşyadan müstağni (uzak) olur, negatif düşünce kirliliğinden de müstağni olursun. Nefsini terbiye eder, kötü düşünceye meylin kaymaz.
Allah’ın (c.c.) takdirine razı olmak, başkalarının elinde ki mala mülke saygı ile bakmaktır. Bakma fiili; dünyasaldır, mümin kula düşen salih amel, o malın mülkün neden verildiğini veya neden verilmediğini görmektir.
Hakk’ın rahmeti her kişiye farklıdır, Allah (c.c.); kendine ihlâslı olan kuluna rahmet ederken, şerrine değil hayrına rahmet eder. Hayırlı işler de hayırlı zamanda olur, bu zamanın tespitini yapan da Cenab-ı Allah dır. Kulun duası neticesinde her arzusu istediği zamanda verilmez, talebin olmadığında hikmet aramak, olmamasında da şükürde olmak, mümin kulun yapması gereken salih ameldir.

Bir hadiste Hz Peygamber (sav) " AMENTÜ Bİ'LLAH de, ondan sonra dosdoğru ol" diyor.
“Amentü bi’llahi ve melâiketihi ve kütübihi ve rasûlihi vel yevmil ahiri ve bil kaderi, hayrihi ve şerrihi min ALLAH'u teâla vel ba'sü ba'del mevt. Hakk'un eşhedü enlâ ilâhe illallah ve eşhedü enne Muhammeden abduhu ve rasûluhu.”

"Ben, Allah'a, meleklerine, kitaplarına, peygamberlerine, ahiret gününe ve kadere, hayır ve şer olan her şeyin Allah'ın yaratmasıyla olduğuna inandım" Amentü şerhinin ışığında şer kavramının da olduğunu biliyoruz, fakat Hakk’ın kuluna şer olarak verdiği rahmeti de kulun hayrınadır. Şer olarak nitelendirdiğimiz vaka aslında nefsimize ters gelen bir oluşumdur, o an bize şer olarak görüneni, ileri de hayra dönüştüğünü görürüz.

Sevgisinden dolayı yaratan Allah (c.c.) kulunun hayrına olmayan bir dileği kabul etmiyor, O biliyor ki kul nefs taşıyor, hataya açık, çünkü insanı beşer yarattı.

Hayrı da şerri de yaratan Allah’a inanıyorsak dosdoğru olmamız gerekiyor, neyi neden istediğimizi bilmek; niyazda bulunurken ki edep ve hayâ kavramından ne kadar haberdar olduğumuzun, Hakk’a anlatımıdır.

Allah’ım sana inanıyorum deyip dosdoğru olmak, gerçek anlamda kulluğun ikrarıdır. Kul olmak; asıl olan, var olanın Allah (c.c.), var edileninde insan olduğunun bilinci içinde, inanma eylemindeki ahitleşmeye bağlı kalarak, katre’nin Umman’a ulaşma gayreti içinde olmaktır.
Bu sebeple Allah’tan başka bir güce ihtiyacımız yok, biz kullara rahmeti olan göz ile O’nu görmek, rahmeti olan kulak ile O’nu duymak, rahmeti olan kalpte gönülde O’nun sevgisine ulaşmak, masivaya (*) karşı kör olmaktan geçiyor.

“Îman edipte iyi davranışlarda bulunanlara gelince,onlar için çok merhametli olan Allah,(gönüllerde) bir sevgi yaratacaktır.”

Sadaka ALLAH ül- AZİM