bekir

YERYÜZÜNE İNMESİ



"Îsâ aleyhisselâm", yaklaşınca kıyâmet,

Semâdan yer yüzüne inecek bir gün elbet.



Bu bâbta buyurdu ki ol Hüdânın Habîbi:

(Kıyâmet yaklaşınca inecek "Îsâ Nebî".



Hâlen Şam'da bulunan "Mescid-i Emevî"ye,

İner iki melekle, hem de "Ak minâre"ye.



"Hazreti Mehdî" iken mescidde o gün imâm,

Teşrîf eder içeri Îsâ aleyhisselâm.



(Ey Rûhullah geç öne, sen imâm ol) der, fakat,

Buyurur ki: (Sen kıldır, ben olayım cemâat.)



Ve hazreti Mehdî'ye uyup kılar namâzı.

Sonra, müslümânlarla çıkar o gün dışarı.



"Deccâl"i arıyarak, bulur "Lud kapısı"nda.

Arkasından yetişir ve öldürür ânında.



Orta boylu idi ki o "Îsâ ibni Meryem",

Teni, kırmızı ile karışık beyazdır hem.



Hem saçları "Düz" olup, hiç kıvırcık değildir.

Yaş olmadığı hâlde, saçı "Islak" gibidir.



Başını eğdiğinde, sular damlar ve düşer.

Kaldırsa, inci gibi yuvarlanır gümüşler.



İki "Asâ"sı vardır, kırar haç'ı, salîbi.

Domuzu öldürür ve bâtıl kılar cizyeyi.



Zamanında, müslümân olmıyan varsa millet,

Onun dâveti ile, olur ehli hidâyet.



Ondan evvel, "zulüm"le dolmuş iken bu dünyâ,

O gelince, "adâlet" yayılır dört bir yana.



Develerle inekler, aslan ve kaplan ile,

Gezer de, hiçbir zarar görmezler zerre bile.



"Kurtlar" ile birlikte otlar hem de "kuzular".

Çocuklar, "yılanlar"la oynar da gelmez zarar.



Son bulur zamanında, kin, haset ve düşmanlık.

Hiç kimse, diğerine kötülük yapmaz artık.



Onun "Nefes kokusu" bir yere gelse eğer,

Oldukları yerlerde, ölür cümle kâfirler.



Hattâ onun nefesi, sür'atlidir ki öyle,

Vâsıl olur güzünün görebildiği yere.



Sonra "Ye'cüc" ve "Me'cüc" yayılır her taraftan.

Ve bir vahiy gelir ki Allahü teâlâdan:



(Kimsenin eli varmaz öldürmeye onları.

Tûr'a götür ve koru hâlis müslümânları.)



Bu kavim, yassı yüzlü, büyük kulaklıdırlar.

Gözleri küçük olup ve kısa boyludurlar.



"Bin"er çocuğu olur her birinin onların.

Ve el'an arkasında dururlar bir duvarın.



Sed ardından çıkınca, etrâfa saldırırlar.

İnsanlar, şerlerinden hep kaçıp saklanırlar.



Hayvanları yiyerek, bitirirler onları.

Ve içip kuruturlar nehir, göl ve suları.



"Îsâ Nebî" el açıp, Rabbine eder duâ.

Bir anda hepsi ölüp, leş ile dolar dünyâ.



Gönderir Hak teâlâ dünyâya bâzı kuşlar.

Onların leşlerini başka yere taşırlar.



Mü'minler, Tûr dağından inerler yer yüzüne.

Bir "Bereket" ve "Bolluk" saçılır üstlerine.



Zîrâ öyle bir yağmur yağar ki hep o günü,

Toprak, "Bire yediyüz" çıkartır mahsûlünü.



"Îsâ aleyhisselâm" vefât eder sonunda.

Hücre-i seâdete defni olur onun da.

__________________

Ümit ve sabırla O'nu bulabilmeye bir sebep, bir yol, bir nefes ol...