 Yer Çekmiyor Artık
Kalemin sesini kıstı bu hicrân,
Sesin hatırda kalmıyor artık.
Kalbin aynası,o zalim urgan,
Beni sarıp sıkmıyor artık.
Ruhumda sonsuz bir boşluk,
Kimse kapımı çalmıyor artık.
Mâzide kaldı o pembe hoşluk,
Gözyaşım tatlı akmıyor artık.
Güçsüz her ânım,her çabam.
Adımımda şevk olmuyor artık.
Tanıyamaz oldu beni öz babam,
Gözlerim canlı bakmıyor artık.
Güneş battı,her yan oldu gece,
Ay dâhi bana gelmiyor artık.
Karanlıkta söylenmemiş her hece,
Duyulmadan gönlü yakmıyor artık.
Uzak artık mesafeler,uzak İstanbul,
Bunca uzaklığı gözüm almıyor artık.
Ey yüreğimi virân eyleyen kul,
Gelemem,yer çekmiyor artık... | 
Normal
