İki çeşit ağaç vardır. Birisi ormandaki ağaç, ötekisi açıklık kırda tek başına duran ağaç...
Kırdaki tek başına ağaç ilk bakışta göze çarpar. İlk bakışta insanı hayrete düşürür.
Fakat bir bakarsınız, iki bakarsınız, gözünüz gitgide alışır ona.
Onun yalnızlığındaki "kahramanlık" gitgide kaybolur, gitgide mahzunlaşır.
Biraz daha dikkat ederseniz tek başına kırda duran ağacın bütün basit faciası
gözümüzün önünden geçer. O, kirin dümdüz açıklığında komikleşir.
Kışın sıska kollarıyla bir başına titreyen, yazın bir avuç gölgesinin
başında neyi ve neden beklediğini bilmeden dikilip duran bu tek ağaç zavallıdır.
Ormandaki ağaç, kırdaki ağacın büsbütün tersidir. İlk bakışta gözünüze çarpmaz.
Fakat onun güzelliğini her bakışta biraz daha anlarsınız.
Bütün ormanın ahenginde o ahengi tamamlayarak fakat ferdiyetinden
kaybetmeyerek yaşamaktadır. Orman onu, o ormanı güzelleştirir; kuvvetleştirir.
Kışın, kolları öteki kolların yanında olduğu için onda üşümenin komikliği yoktur.
Yazın, gölgesi öteki gölgelerden ayrı, fakat öteki gölgelere karıştığı için
bir büyük yeşil serinliğin kaynağı halindedir.
İki çeşit ağaç vardır, dedim. İki çeşidini de yazdım.
İsterim ki, siz ormandaki ağaca benzeyesiniz.
Orman Ve Ağaç.... 
Normal
