TAYFUR

Hâlbuki Tevhid, insanı uyuşukluktan, tembellikten, hâsılıkelâm her türlü durağanlıktan kurtarıp harekete geçiren pozitif bir olgudur. Medyen'de koyun otlatan Musa'yı Firavun'un, Nasıra'da marangozluk yapan İsa'yı Roma'nın ve Hira'da inzivaya çekilmiş olan Muhammed'i de (Hepsine salât ve selam olsun)

Kureyş ulularının karşısına çıkaran işte bu pozitif olguydu. Ancak ne yazık ki, her geçen gün kendisine biraz daha yabancılaşan 'Günümüz Müslümanı' bugün kuru kuruya tekrardan ibaret bir biçimde kendi kendine namaz kılıp Kur'an okurken gözlerinin önünde cereyan eden küçük–büyük her türlü haksızlığa göz yumuyor. Zira okuduğu Kur'an ona İbrahimi bir duruş kazandırmıyor. Bu nedenledir ki, onun kıldığı namaz 'Namaz' , tuttuğu oruç 'Oruç', gittiği hacc 'Hacc' , kestiği kurban 'Kurban' olmuyor. Dolayısıyla o artık peygamberane eylemlerden uzak, imanı çenesinde, araziye uyum sağlamış boş bir kişiliktir.


'Falanca bey' hutbede kırk beş dakika konuşuyor ancak her nedense ülkeyi yiyip bitiren yolsuzluklardan, işçinin, köylünün, memurun, esnafın perişanlığından, hastane köşelerinde ve emekli kuyruklarında sefilleri oynayan mustaz'afların uğradıkları bin bir türlü zulümden hiç bahsetmiyor, zira onun dini bu gibi meselelerle ilgilenmiyor.


Peki, böylesi bir durumda ne tür bir Tevhid'den söz edeceğiz? Hedefi olmayan, adalete, eşitliğe, özgürlüğe götürmeyen içi boş, garip bir Tevhid anlayışı...

Sosyal gerçeklikten uzak, kuşatıcı olmayan bir dizi düşünce ve Müslüman kitleleri rehavete sürükleyen bir yığın söylem... Neticede bugün karşımıza söz konusu düşünce ve söylemlerin uyuşturduğu, pardon 'İnşa ettiği'(!), yönünü, hedefini yitirmiş, şaşkın bir tip çıkıyor; 'Günümüz Müslüman'ı ...' O halde bugün 'İnsanın yeniden inşası' adına vitrinde boy gösteren beyefendilerin bir an için bu toplum içerisinde var olmadıklarını…


Düşünelim, ne farkeder? İnanın bugünkü kadar kötü olmaz; hatta mevcut düzen açısından son derece sıkıntı verici olur. Çünkü böylesi bir durumda Müslümanların özgün düşünce üreterek eyleme geçmekten başka yapabilecekleri hiçbir şey kalmaz.

Sonuç itibariyle, bugün garibanımız derd–i maişetin, zenginimiz dünyevileşmenin, âlimimiz ise masa başı çalışmalarının ve kürsülerin esiridir. Bizim ise havaya ve suya ihtiyacımız olduğu kadar, özgün düşünceye, ortak akla ve harekete ihtiyacımız vardır. Aksi halde ne Kur'an ne de Peygamber Aleyhisselam'ın hayatı hiçbir işimize yaramaz, kendi kafamızda kurduğumuz hayali Medine'mizde yaşar ve ölürüz. Peki, böylesi bir durumda cennete gidebilir miyiz? Kur'an'ın buna verdiği cevap gayet açıktır:

"Şüphesiz, iman edip salih amellerde bulunanlar için içlerinde ırmakların çağıldadığı cennetler vardır; işte büyük başarı budur !"(3)

Üstad Şeriatı'nın dediği gibi:
"... Diğerlerini yaşam ve yeryüzü cehenneminde bıraktığımız halde, kendimizi cennete götürmek (!), tüccarca ve hilekârca bir kaçıştır. Cennet böyle insanların yeri değildir ..."(4) Beraberinde diğerlerini de cennete sürükleyecek eylemlerle tescil edilmiş sahih bir iman dileğiyle...



DİPNOTLAR:
1. Ali Şeriati
2. Yunus Suresi; 25
3. Buruc Suresi; 11
4. Ali Şeriati, Kendini Devrimci Yetiştirmek – Çizgi yayınları shf. 145

ÇAPANOĞLU

__________________
========================================