CENAZEME GELİR MİSİNİZ???

Biliyorum, hiç beklemiyordun bu daveti. Birden geliverdi değil mi? Ansızın
vurdu şakağına; saçaktan düşen buzdan kılıçlar gibi.
Şaşırdın. Huzurunun göbeğine irice bir taş savruldu; halka halka
titremede gönlünün düştüğü göl şimdi. Neşesi kaçtı vaktin;
sevinçlerini pervane ettiğin mumlar titredi, bitti. Akrep ve
yelkovanın ayakları dolandı; beklediğin "az sonra"lar havada
asılı kaldı. Hüznün ölü kelebekleri kıpırdadı, sızılandı.
Aşinâlığın tadı bozuldu; acının ketum, kekre sütunları
devrildi göğsüne. Başını yasladığın uzun saatler, uzanıp
uyuduğun bitmez günler vaadlerini yerine getiremeyeceklerini
söylediler; yüzleri yerde, mahçup. Oyala(n)dığın ağaç
gölgeleri çekildi üzerinden. Avunduğun/avuttuğun haz perdeleri
parelendi. Gözlerini ıslatamadan giden yağmurlar elindeki şemsiyeyi
uçurdu. Konforunu bozmamak için parmak uçlarına basa basa odana
giren, kalbini kanatmadan usulca gidiveren uzak acılar yakana dolandı
şimdi. "Daha dün konuşmuştuk ama..." diyorsun. "Ama nasıl
olur!"lar çekip çekiştiriyor iki yakanı. "Hiç beklenmedik bir
ölüm!" "Vakitsiz" "Erken!" "Sürpriz!"


İşine ara vereceksin bugün... Kocaman bir pürüz olup çıkıverdim
karşına. Hızını kestim hayatının. Üzerine saldım
kaygılarını. Köşe bucak kaçtığın korkulara sobelettim seni.
Ölümle arana koyduğun duvarı yıktım. "Ölüm bize de
yaklaşırmış/yakışırmış" dedin. "Ölmesi kanıksanmış,
ölünesi bir yaştayız artık." "Rahmetli..." sıfatını
ismimin üzerine yumuşak bir şal gibi atıvereceksin.
İki yakasında da eksiğim İstanbul'un. Vapurların hiçbiri
beklemiyor beni iskelede. Ben öldüm diye şeritleri eksilmedi
otoyolların.
Hayret! Ben öldüm bu defa... Şimdiye kadar hep başkalarıydı
ölen. Gitsen de bir gitmesen de bir, bir cenaze olacak cami
avlularından birinde...
Seni bilmem ama ben bu cenazeye mutlaka gitmeliyim. Ayıp olur, çok ayıp...
Davetlilerin yüzüne bakamam sonra. Dediği gibi şairin, bir musallâlık
saltanatım bu benim. Başroldeyim.
Toprağa konulacak adam rolü benim. Ardından ağlanılacak adamı ben
oynayacağım. Hiç itirazsız karanlığa uzanmak bana düştü bu
defa. Üzerine toprak atılan adamı... Unutulmuşluklar altında
yüzü erimeye bırakılan adamı... Hüzünlerin münasebetsiz
müsebbibi olacak adamı... Ayakkabısı kendisini beklerken bağları
çözülecek adamı.... Elbiseleri evden çıkarılacak adamı... Ben
oynayacağım.
Yatağı soğuk kalacak adamı... Akşam eve dönmeyecek adamı...
Kapıyı çalması beklenmeyecek adamı... Sofrada yeri olmayacak
adamı... Adı telefon rehberinden silinecek adamı... Şehrin
dudaklarından yarım ağız çıkmış bir hece gibi önemsizleşecek
adamı.... Ben oynayacağım. Sevinçlerin ortasına en fazla bir
hıçkırık gibi sokulsa bile hatıraların eşiğinden yüz geri
edilecek adamı... Resmine bakıp bakıp da ağlanacak (yoksa
ağlanılmayacak mı?) adamı... "Adı neydi... Hani..!" diye
yokluğu kanıksanacak adamı... Soluk bir resimde mahzun bir
tebessümün ardında aşklarını saklayan, susturan adamı... Ben
oynuyorum bugün... Sahnedeyim.
Beklerim.
En öndeki olmalısın ayakta duranların. En dik duranı.
İşte davetiyen:
Canını çok seven, her günün sabahında burada sonsuzca
yaşayacağına yeniden kanan, her lezzetin tükenişinde ölümün
yanına uğradığını unutan, her hazzın zirvesinde yakasındaki
ölümlü etiketini isteyerek düşüren, her yaz sıcağında içi
dünyaya iyiden iyiye ısınan, doğduğu yılın rakamının
büyüklüğünün kendisini kabirden uzak tuttuğunu sanarak avunan,
kalbinin her atışında ölümlerden döndüğünün farkında
olmayan, damarlarının bir köşesinde ansızın geliverecek
pıhtılardan yapılmış veda haberleri saklayan, ayrılıkların
çatlaklarından giren hüzünleri ölümün nefesi gibi yudumlayan,
sevenlerinin gözlerinin ışığına sığınarak ısınan,
unutulmayı, yok sayılmayı en ürkütücü uçurum bilen,
güzelliğini aynaların kırıklarında arayan, toprağa girmeye
üşenen, uzun süredir aramızda yaşayan dostumuz, arkadaşımız,
sırdaşımız, kardeşimiz, babamız, evladımız, şimdilik
unutmayacağımızı umduğumuz, bir süre unutmaktan utanacağımız,
sonra unutacağımız, en sonunda unuttuğumuzu da unutacağımız
Seyfullah putkıran
doğduğu gün yakalandığı fanilik hastalığından, uzun süredir
yatalak olmasına yol açan "her nefis ölümü tadacaktır!"
yarasından, ömür boyu sancısını çektiği amansız yaşama
rahatsızlığından kurtulup aramızdan ayrıl[maya ayarlan]mıştır.


Cenazesi -umulur ki- en uzak zamanda, sızılarının köşe
başlarında kılınan cenaze namazını takiben kaldırılacak,
gözünden (belki gönlünden) uzak bir yerde unutuluş toprağına
gömülecektir.



Seyfullah Putkıran
Fani Dostunuz

seyfullah putkıran Nickli Üyeden Alıntı Allah C.C. sizlerden de razı olsun... duyan duymıyanlara söylesin herkes davetlidir...