Uhud dağı

Ellerinde bir havanla zamanı ezmeye çalışan izbe mekanların sahiplerini izliyorum…

Bir ses geliyor!
Gözlerimi kapatıpta acıların içinde yananlara baktığım ân, derinlerde bir yerlerde kulaç atmaktan bî-tap düşmüş birinin sesiyle ürperiyorum!

Bir ses!!! Aman Allah’ım, gözlerim açılmıyor!
Sesin feryâdında inleyen bir kelimede kala kalıyorum…

-"Dokunma!!"

Acının kıvraklığında yaşanıyor herşey
Acı/m kadar, gerçeğim!
…..
Günün birinde bir adam düşüyor yollara,
Öyle ki ellerindeki mesellemelerle ruhu kanatıyor…

Körüm! deviriyorum onu..
O ise devrildiğinin farkında değil!

Yürürken, hiçliğin koynunda olduğunun farkında değil!
Körüm, çarpıyorum;
Vârım diyene…
Öylece ızdırap çekiyor.
Bir adam görüyorum, düşüyor yollara…
bir ben görüyorum!
Sadece ben…
….
Eyvaah!! Üstâdın sesiyle irkiliyorum…


içinden gül geçerse

gül... olursun

__________________