 içimiz daralınca
Allah bir kimseyi ancak gücünün yettiği şeyle yükümlü kılar. Onun kazandığı iyilik kendi yararına, kötülük de kendi zararınadır. (Şöyle diyerek dua ediniz): "Ey Rabbimiz! Unutur, ya da yanılırsak bizi sorumlu tutma! Ey Rabbimiz! Bize, bizden öncekilere yüklediğin gibi ağır yük yükleme. Ey Rabbimiz! Bize gücümüzün yetmediği şeyleri yükleme! Bizi affet, bizi bağışla, bize acı! Sen bizim Mevlâ'mızsın. Kâfirler topluluğuna karşı bize yardım et." (Bakara, 286)
* * *
Şeytan sizi fakirlikle korkutur ve size, çirkinliği ve hayâsızlığı emreder. Allah ise size kendi katından mağfiret ve bol nimet vaat ediyor. Şüphesiz Allah, lûtfu geniş olandır, hakkıyla bilendir. (Bakara, 268)
* * *
Ey kendilerine kötülük edip aşırı giden kullarım! Allah'ın rahmetinden ümidinizi kesmeyin. Şüphesiz Allah bütün günahları affeder. Çünkü O, çok bağışlayandır, çok merhamet edendir. (Zümer, 53)
* * *
İçimiz daralınca, kendimizi fazlasıyla bunalmış, sıkıntıya düşmüş hissedince, aczin içinde kıvranır halde bulunca, kitabımızı açar okuruz.
Şükürler olsun.
Gönlümüz genişler.
O, kendisinde şüphe olmayan kitaptır.
Allah'a karşı gelmekten sakınanlar için yol gösterici olan.
Bizi Müslüman yapan kitaptır o.
Okudukça açılırız.
Açıldıkça okuruz.
Besmele ile okumaya her başladığımızda gül kokusu duyarız.
* * *
Kandil olur, minareler ışıldar.
Eller açılır, dua edilir.
Af dilenir.
Namaz kılınır.
Secdeler miracımızdır.
O bizi görür, biz O'nu göremeyiz.
Görmeden iman etmişizdir.
Biliriz ki bize şah damarımızdan daha yakındır.
Biliriz ki "hiçbir şey O'na denk ve benzer değildir". (İhlas, 4)
* * *
Hatamız günahımız çoktur, biliriz.
Gözyaşımızı tutamayız.
Tutmak da istemeyiz
"Tövbe eden yok mu? Onu affedeyim. Rızk isteyen yok mu? Ona rızk vereyim. Hastalığından şifa isteyen yok mu? Ona şifa ihsan edeyim..."
Tövbe ederiz, rızk isteriz, şifa dileriz.
İsteklerimiz bitmez, biz biteriz.
__________________ Dünya zalim elinde tam ağlanacak andır. Müminlere şimdi mevsim-i hazandır. Bir an evvel derlenib de kendimiz olmazsak. Hak bilir-yok olup gideceğimiz ayandır. | 
Normal
