 Gece kollarını açtı yine
Gece kollarını açtı yine, sonsuzluğa çağırıyor, en güzel anı zamanın ,karanlık kendinine doğru çekiyor beni.Ruhumun sessizliğinde çığlığımı duyar gibiyim.Parçalanmış, bilmeden geçen, umursamaz bir yaşam değildi önceleri.Neler oluyor;
Evet, evet, kıyamet yaklaşıyor ama benim kıyametim,
Unuttuğumda başlıyor yeniden ,tam bitti derken hayatın o engin ve acımasız hali beni de götürüyor yanında ve tabiî ki her şeyin başında olan nefsim de birlikte.
Zaman tükeniyor, bitecek bir gün bunca çırpınışlar,
Peki dualar niye her şey O’ndansa ,insan her şeyiyle O’na aitse,güzelliğine de çirkinliğine de eyvallah demesi gerekiyorsa,neden bu çırpınışlar,kahırlar,feryatlar…
Buldum sandığım zaman yanıldığımı anladım, Hem de öyle anladım ki…
Bulmak istediğim bu dünyaya ait değil, anlatamaz kelimeler ,ifadeler yetersiz,
Başka bir dili var ruhun.O’nun dili öğrenmek çok zor,Bir yardımcı, bir eğitmen lazım.Kitaplar yetersiz.Ruhunun dilini bilmesen de gözyaşların anlatır dediler.Sahi kaçımızın gözyaşları kurumamış… | 
Normal
