 kardelen....
Sırf “O” istedi diye
Ay ışığı vurmuş ellerine
Yüreğimi bırakıyorum
Yapma
Kardan bakışlarla bakma yüzüme
Sen bakma
Üşüyorum
Şehrin battaniyesi karanlık bu saatlerde
Şehir uyuyor
Uyanık olan iki kişiden
Biri ben gibi biri başkası
Yalnız sen yoksun ülkemde sanki
Yoksa çok mu yakın ellerin ellerime kardelen
Çok mu uzak yoksa?
O’nun için mi tanıdık geliyorsun bana
O’nun için mi bu kadar yabancısın?
Benim kadar ürküyor musun benden
Benim kadar aydınlık mısın?
Ağlama kardelen
Biliyorum
Kardelenler ağlanacak kadar yalnızdır kışın
Toprağın altında kalabalık olsalar da
Kardelenler kalabalıktır toprak olsalar da
Ağla kardelen
Ağlarken kazan savaşlarını
Gözlerinden yayılan ışıkla incit kış gecelerini
Gündüzlerine güneş gibi vur insanlarımın
Savur gitsin üşümeleri
Unut gitsin kardelenler hatırlamaz düşmanlıkları
Aç akşamlarımıza çiçekler gibi
Isıt yüreklerimizi
Sırf “O” istedi diye ısıt
Yetmesek bile biz
Kaçsak bile karanlıklara
Analarımızın ninnileriyle uyandır baharlara bizi
Doğru baharlara uyandır
Uyandır sonsuzluğa kardelen....
gönül dostlarından..
__________________ zaif-i mutlak.:...ölüm Allah'ın emri ayrılık olmasaydı... Yoklukları var eden Rab; dikenleri gülün merhametinde misafir eyleyen Rab; bulutları mavi göğüme sırdaş eyleyen, yağmuru toprağıma yâri eyleyen; bebekleri annesinde, kuşları yuvasında; baharı kışın ardında, ömrü güneşin doğuşunda; saklayan gösteren Rabbim; kilitlerimi çöz, firkatlerimi muhabbetinin peşine koy, rüzgara tutunan dualarım arılara, papatyalara, nergislere ve gelinciğime dokunmuşsa, ruhumu kainatın ahengine kat. Ya Rab. Ya Hakk... | 
Normal
