MENKiBE

hanif_bir_kul · 06.08.2007, 21:14

S.A
Kendi halinde bir tüccardı.Bir gün kumaşları gemiye yükledi. Endonezya'yagitti veorayayerleşti.İşini orada devam ettirdi.Kumaşları kaliteliydi. Tam da o bölge halkınınaradığıcinstendi.Kendisi kanaat sahibi bir insandı tüccarın.Kazancı az olsun, temiz olsun düşüncesindeydi.

Bir gün geç geldi iş yerine.Ama kasada fazlaca para vardı. Belli ki,tezgahtar iyibir kâr eldeetmişti sattığı mallardan. Merak etti,sordu:

-Hangi kumaşlardan sattın?
-Şu kumaştan

efendim.
-Metresini kaça verdin?
-On akçeye.
-Nasıl olur?" diye hayret etti, tüccar.
-Beş akçelik kumaşı on akçeye nasıl satarsın?Bize hakkıgeçmişadamcağızın. Görsen tanır mısınonu?

Tezgahtar gitti, müşteriyi buldu, getirdi.Dükkan sahibi müşteriyi karşısında görür görmez,helâllik istedi vefazlaparayı müşteriye uzattı. Müşteri şaşırmıştı. Böylebir durumlailkdefa karşılaşıyordu.

-Ne demekti hakkını helâl et?

Olay kısa sürede dilden dile dolaştı.Çok geçmeden kralın kulağına kadar vardı.Sonunda kral kumaş tüccarını saraya çağırdı vesordu:
-Sizin yaptığınız bu davranışı daha önce biz neduyduk,ne de gördük.Bunun aslı nedir?
-Ben, dedi tüccar, Müslüman'ım. İslâm dini böyleemreder. Müşterininbana hakkı geçmişti. Dolayısıyla kazancıma haramgirmişti.Ben sadecebir yanlışı düzelttim.
Kral,
-İslâm nedir, Müslümanlık nedir? gibi peş peşesorularsordu.

Tüccar, birer birer sorularınıcevapladı.

Kral ilk defa duyuyordu böyle bir dininvarlığını.Fazla zaman geçirmeden İslâm'ı kabul etti.Daha sonra kısa süre içinde de halk Müslümanoldu.

250 milyonluk nüfusa sahip olan bugünküEndonezya'nınMüslümanlığıkabuletmesindeki sır sadece beş akçelik bir kumaş vehakkaniyete uygunküçük(!) bir davranış idi...

Yapılan tek şey vardı sadece:

İnandığı gibi yaşamak, sahip olduğu güzellikleriçevresiylepaylaşmaktı.Efendimizin müjdesi herkese açık:

"Doğru vegüvenilirtüccar, kıyametgününde peygamberler, sıddıklar (doğrular) veşehitlerleberaberdir."

Yani, asıl olan söz dili değil, hal diliydi.Konuşmaktan çok yaşamaktı.

İnandığı gibi anlatmaktan ziyade inandığı gibiyaşamaktı...
SAYGILARIMLA
http://www.youtube.com/watch?v=mg_RWzu1_4A

miniksercen · 06.08.2007, 21:18

Yani, asıl olan söz dili değil, hal diliydi.Konuşmaktan çok yaşamaktı.

Allah razi olsun paylasim icin kardes : )

Uhud dağı · 06.08.2007, 21:19

Allah razı olsun güzel bir paylaşımdı

Mücahid · 06.08.2007, 21:49

Allah razı olsun kardeşim.Dua ile

Yusufff123 · 08.05.2008, 01:47

Endonezya'nın müslümanlık hikayesi..

Kendi halinde bir tüccardı. Bir gün kumaşları gemiye yükledi. Endonezya'ya gitti, oraya yerleşti. İşini orada devam ettirdi. Kumaşları kaliteliydi. Tam da halkın aradığı cinstendi. Kendisi de kanaat sahibi bir insandı. Kazancı az olsun, temiz olsun düşüncesindeydi. Bir gün geç geldi iş yerine. Eleman iyi bir kâr elde etmişti sattığı mallardan. Merak etti, sordu:

- Hangi kumaştan sattın?

-Şu kumaştan efendim.

-Metresini kaça verdin?

-On akçeye.

-Nasıl olur?" diye hayret etti,

-Beş akçelik kumaşı on akçeye nasıl satarsın? Bize hakkı geçmiş adamcağızın. Görsen tanır mısın onu?

Eleman gitti, müşteriyi buldu, getirdi. Dükkan sahibi müşteriyi karşısında görür görmez, helâllik istedi ve fazla parayı müşteriye uzattı. Müşteri şaşırmıştı. Böyle bir durumla ilk defa karşılaşıyordu.

-Ne demekti hakkını helâl et?

Olay kısa sürede dilden dile dolaştı. Çok geçmeden kralın kulağına kadar vardı. Sonunda kral kumaş tüccarını saraya çağırdı. Kral sordu:

-Sizin yaptığınız bu davranışı daha önce biz ne duyduk, ne de gördük. Bunun aslı nedir?

-Ben, dedi tüccar, bir Müslüman'ım. İslâm dini böyle emreder. Müşterinin bana hakkı geçmişti. Dolayısıyla kazancıma haram girmişti. Ben sadece bir yanlışı düzelttim.

Kral,

-İslâm nedir, Müslümanlık nedir? gibi peş peşe sorular sordu. Birer birer sorularını cevapladı. Kral ilk defa duyuyordu böyle bir dinin varlığını. Fazla zaman geçirmeden İslâm'ı kabul etti. Daha sonra kısa süre içinde de halk Müslüman oldu.

250 milyonluk nüfusa sahip olan bugünkü Endonezya'nın Müslümanlığı kabul etmesindeki sır sadece beş akçelik kumaştı. Yapılan tek şey vardı sadece: İnandığı gibi yaşamak, sahip olduğu güzellikleri çevresiyle paylaşmaktı. Efendimizin müjdesi herkese açık: "Doğru ve güvenilir tüccar, kıyamet gününde peygamberler, sıddıklar (doğrular) ve şehitlerle beraberdir." Yani, asıl etkili olan söz dili değil, hal diliydi. Konuşmaktan çok yaşamaktı. Anlatmaktan ziyade davranış dilinin devreye girmesiydi.