 büyüklerimize zaman ayırmak...
............İşimin yoğunluğu, eşim ve üç çocuğumun
beklentileri sebebiyle annemi görme fırsatım pek olamıyordu.
O akşam annemi yemeğe ve ardından bir boğaz turuna davet ettim.
Endişelendi ve hemen "İyi misin, her şey yolunda mı"
diye sordu. Annem de geç saatte gelen bir telefonun
veya sürpriz bir davetin mutlaka kötü bir anlamı
olacağından şüphelenen tipte kadınlardandı.
- "Seninle beraber ikimizin biraz zaman geçirmemizin
güzel olacağını düşündüm" diye yanıtladım.
- "Sadece ikimiz mi?" Biraz düşündü ve
"Çok isterim" diye cevap verdi.
O Cum'a, Cum'a namazı çıkışı onu almaya giderken kendimi biraz
gergin hissediyordum. Eve vardığımda fark ettim ki o da,
davet buluşmamızdan ötürü hafif gergin görünüyordu.
Kapısının önünde, paltosunu çoktan giymiş bir şekilde bekliyordu.
Güzel bir başörtüsü bağlamıştı ve üzerinde babamla kutladıklari
son evlilik yıldönümlerinde giydiği elbise vardı.
Bana çocuklar kadar ışıltılı bir yüzle gülümsedi.
Arabaya bindiğimizde:
- "Arkadaşlarıma oğlumla dışarı çıkacağımı söyledim
gerçekten çok etkilendiler" dedi. "Buluşmamızın
nasıl geçtiğini duymak için sabırsızlanıyorlar."
Gittiğimiz yer, çok şık olmasa da sevimli, sıcak ve
servisin kaliteli olduğu bir mekândı. Annemse, bir Sultan Hanım
edasıyla koluma girdi.Yerimize oturduktan sonra ona yemek listesini
okumam gerekmişti, çünkü küçük yazıları göremiyordu.
Ben daha listenin ortalarındayken annemin nemli gözlerle
ve geçmişi hatırlatan manalı bir gülüşle
bana bakmakta olduğunu fark ettim.
- "Eskiden, sen küçükken,yemek listesini okuyan bendim,
sense meraklı bakışlarla beni dinlerdin" dedi.
Ben de gülümsedim.
- "O zaman, şimdi senin rahat rahat oturma sıran ve
ben de okuyarak borcumu ödeyebilirim" dedim.
Yemek boyunca muhabbetimiz çok güzeldi, sıra dışı hiç
bir şey olmadı ama eskilerden ve hayatlarımızdaki
yeniliklerden bahsederek kaybettiğimiz zamanın birazını
telafi etmeye çalıştık. O kadar çok konuştuk ve eğlendik ki
vapuru kaçırdık. Akşam annemi evine bırakırken;
- "Seninle tekrar çıkmak isterim ama ancak bu sefer
benim seni davet etmeme izin verirsen" dedi ve
bir akşam tekrar buluşmaya karar vererek ayrıldık.
Eve geldiğimde eşim yemeğin nasıl geçtiğini sordu:
- "Çok güzeldi" dedim. "Düşünebileceğimin çok üstündeydi."
Birkaç gün sonra annem aniden ciddi bir kalp krizi sonucu
vefat etti. Bu o kadar ani gerçekleşmişti ki, onun için bir şey
daha yapma şansım olmamıştı. Birkaç zaman sonra evime,
annemle yemek yediğimiz yerden, ödenmiş iki kişilik
bir yemek daveti ve üzerine iliştirilmiş bir not yollandı:
- "Oğlum, bu yemeğin fiyatını önceden ödedim, çünkü seninle
kararlaştırdığımız buluşma gününe gelebileceğimi sanmıyordum
. Yine de iki kişilik bir yemek
ayarladım çünkü bu sefer eşinle beraber gitmenizi istiyorum.
Seninle olan o günkü buluşmamızın benim için ne anlam
ifade ettigini bilemezsin. Seni Seviyorum."
O an, "Seni Seviyorum" demenin ve hayatta değer verdigimiz insanlara hak ettikleri zamanı ayırmanın önemini anladım.
__________________
'İNANMAMAK AHİRETE GİTMEYE DEĞİL, CENNETE GİRMEYE MANİDİR...'
...::: DUA DİLENCİSİ :::...
| 
Normal
