Yüce Allah (C.C.) kadını zayıf yarattı...
Savaş - erkek işi. Ama ikinci dünya savaşında erkeklerle beraber binlerce kadında savaşıyordu.
Niyemi öyle oldu? Sovyetler Birliğinde kadınlar erkeklerle bütün konularda 'eşitlermiş'. O zamandaki siyasetçiler şöyle diyorlard: 'biz hanımlarımızı 'ev hapisten' kurtardık, artık nerde isterlerse çalışabilirler'. Tabiiki bunları diyince kadınların iyiliği kimse düşünmüyormuş,bu koskoca ülkede daha yeni yeni kurulan binlerce fabrikalar için işçi lazımmış asıl tek sebebi buymuş. Kadınmı erkekmi farketmez, insan çalışmıyorsa kanunlara göre polisin onu hapise atamak için hakkı vardı. Her sokakta 'Asker (traktorcu, pilot, inşaatçı ...) hanımlarımızla gurur duyuyoruz!' diye kocaman renkli afişler varmış.
Ve savaş başlayınca yüzbinlerce kadın erkeklerle aynıyız, bizde vatanımız için ölmek istiyoruz diyerek askere gitmişler. Bir pilot kadının günlükten: ' 10 Ekim 1941. Moskova. Askerlik şübesinde birsürü insan toplandı. Gözlerime inanamadım, bu toplulukta sadece 5-7 erkek vardı, nerdeyse hepsi gencecik 17-18 yaşındaki kızlarmış. Hertürlü kız vardı - neşeli, yerde duramayan, sakin, çekingen; kısa saçlı biraz erkeklere benzeyen, altın gibi uzun saçlı nazik güzeller; makinistler, pilotlar, paraşütçüler... Hepsi sırayla bir odaya giriyolardı,odada bi asker oturuyordu. -'Kararın kesinmi?' -'Evet!' -'çok zor olacak kızım, korkmuyormusun?' -'hayır efendim, herşeye hazırım'
O savaşa giden kızlar kahramanlığa hazırlarmış, gerçek savaşa değil. Asker disiplini, forma, erkek çevresi... muharebelerde ölüm, insan kanı, acı, işkence, KORKU... Yıllar geçtikçe 'hala anlamıyoruz nasıl bunları yaşadık ve aklımızı kaçırmadık delirmedik, ölülerle aynı yerde yattık, ölümü gördük bizde öldürüyorduk...karlarda kan kokusunu hiçbirzaman unutamayacağım' diye söylüyolar.
Sovyet orduda 900 000 kadın varmış...
Savaş - erkek işi...
Ama bu güler yüzlü neşeli nazik güzel kahramanlarımız olmasaydı daha kim bilir bu korkunç savaşı nasıl bitebilirdi...