Ebu Zerr

Ali Şeriati: "Huseyin Olmak"


HzHüseyin, bize şehadetiyle de büyük bir ders vermiştir. Bu ders Haccı yarıda kesip şehadete doğru yola çıkmasıdır. Herkes ya kan ya da mesajı...Hz. Hüseyin ya da Zeynep olmayı... Ya öyle bir ölümü, ya da böyle bir kalımı... Seçmesi gerektiğini bilmelidir.

... Hicri 60. yılındayız.

Hz.Ali'nin başlatmış olduğu hareket yenilgiyle sonuçlanmış... Zulme, insancıl, ilahi kaynaklı olmayan düzene karşı direnişin son öncüsü Hz.Hasan barış yapmak zorunda bırakılarak, zehirlenip şehid edilmiştir...
Herkesin ortak kanaati şudur: "Artık ne yapılırsa yapılsın hiçbir yarar sağlamayacaktır."

Hz.Ali'nin dostları, Ehl-i Beyt'e yakın çevreler ve Haşimoğulları bile "şimdi ne yapılmalı?" sorusuna hep bir ağızdan şu karşılığı veriyorlar: "Hiçbir şey."

"Hiçbir şey" diyorlar... Neden? Çünkü ne yapıldıysa yenilgiyle sonuçlandı da ondan!
Yüzyılın bu sorusuna hep bir ağızdan "hayır!" fetvası verilirken... Birisi kalkıp -ki o da yalnızdır- "evet!" fetvası veriyor...Hz. Hüseyin’dir bu..!

O'nun fetvası şudur:
"İnsan, eğer diriyse güç yetirememek durumunda bile savaşla yükümlüdür."
Savaşmalıydı Hz.Hüseyin, ama savaşmaya silahı yoktu. Tüm bunlara rağmen yine de savaşmakla yükümlüydü.
Hz.Hüseyin fetvasını vermiştir: "Evet!.."
"Evet" fetvasını veren tek kişi de O'dur.

Pek çok kimse muhtaçlık ve zavallılık gerekçesiyle Yezid'in eteğine sarılmıştır. katliamlar, yenilgiler ve kara hıyanet, kaçış ve karamsarlıklar...
Hz.Fatıma'nın evinden çıkmıştır bir adam! Yalnızdır...
Bütün sorumlulukların ağır yükü sırtına yükletilmiş, sırtı ağrımaktadır...
Hz.İbrahim'in varisi O'dur...Hz. Muhammed(s.a.v)'in varisi O'dur. "Ölümden" başka silahı yoktur!..
Ancak o; 'güzel ölmenin sanatı'nı yaşamdan iyi öğrenmiş bir ailenin çocuğudur.

Bu dünyada, nasıl ölünmesi gerektiğini' O'nun gibi bilecek yoktur.
Şehadet'in büyük öğretmeni, şimdi kalkmış; cihadı “güç yetirmeye” bağlayarak -düşmanına üstün gelmekten yenmeyi anlayan- herkese, Şehadet’in bir yenilgi, bir yitiri değil, tersine bir "seçim" olduğunu...
Onunla mücahidin zafere ulaştığını öğrenmek üzere yola çıkmıştır...

Hz.Hüseyin, Medine'den çıkarak Mekke'ye gelir. Bundan sonra Kufelilerin çağrısı ulaşır: "Biz sana inanıyoruz, seni bekliyoruz, seni savunacağız... Bizi bozguncu yönetimin elinder kurtar."

Sonra mekke'ye gelir. Mekkeye ulaşıncaya dek 600 km. yol alır. Gizlice değil, ailesiyle birlikte... Orada değişik islam ülkelerinden gelmiş hacıların karşısına geçip ölüme gittiğini duyurur: "İnsanoğlu için ölüm genç ve güzel bir kızın boynundaki takı güzelliğindedir."
Mekke'ye ulaşır ve oradan Kufe'ye gideceğini açıkça duyurur!
Bırakmayacakları açıktır.

Rejime karşı olan bir kişi, sıradan bir politikacı bile; bir ülkeden çıkıp sınır ötesinde bir ülkeye karşı devrimci güçlerle birleşerek savaşıma girişmek isterse... Ne yapmak istediğini açıklayarak daveti açığa vurmamalıdır... Hedefini ve yola çıkışını gizli tutmalıdır.
Oysa Hz.Hüseyin aksini yapıyor? Hükümete, orduya, tüm hakim güçlerle halka... Biat etmeyeceğini, oradan gideceğini ve ölüme hicret etmek üzere yola çıkacağını açıkça söylüyor.

Sorumlu bir önder olarak Hz.Hüseyin, susması durumunda İslam'ın tümden bir "devlet dini" durumuna geleceğini, bundan sonra da askeri-siyasi bir güce dönüşüp, bu çerçevenin içine sıkıştırılacağını seziyor.
O sessiz duramazdı... Zulme karşı savaşmakla yükümlüydü.
Ancak savaşamazdı... Savaşacak güçte değildi! Düzen, onu güçlü elleriyle sarmış durumdaydı.
Çığlık da atamazdı, sessiz de duramazdı.

O, boyun da eğemezdi, saldırıya da geçemezdi!
Yalnız başına kalmıştı, silahsızdı!
Karşısındaysa kutsallık, takva ile tevhidin en güzel, en kandırıcısı örtüsüne bürünerek, saltanat ve güç tahtına konmuş dünyanın en güçlü yırtıcı imparatorluğu duruyordu.
O yapayalnızdı...

Ama sorumluluğu “güç” ve “olanaklar” değil, “bilinç” ve “inançlar” doğurur.
Sessiz duramazdı. Çünkü bütün sorumluluklar: "Yalnız başına kalmış bu adam ne yapacak?" diye O'nu bekliyordu.
Çığlık atamazdı. Çünkü sesi duyulabilecek yükseklikte değildi.

Öyleyse ne yapsın? Evet "Hüseyin olmak" onu "Yezid olmak”la savaşa çağırıyordu. Ancak savaşacak silahı yoktu!.
Durum böyleyken, daha hala savaşması gerekiyor mu?
Bütün akıllılar, örf ve şeriat, öğüt vericiler, mantıklılar... Hepsi "hayır" diyordu.
Hz.Hüseyin ise "Evet..."

VeHz.Hüseyin 72 yaranıyla beraber, elindeki imkanların en iyisiyle yüce ilahi çağrısını duyurur.
Şehid olmuşlardır... Susuzlukla kavrularak kan ve can vermişlerdir...
Tüm sevdiklerini kanlar içinde gören Hz.Hüseyin, karşısındaki kinle dolup taşmış, yağmalayıcı düşmandan başkasını göremeyen Hüseyin seslenir:

"Bana yardım edip, öç alacak var mı?"

O kendisine yardım edip, öç alacak kimse olmadığını biliyordu.
Bu sorusu yarının insanlık tarihine, geleceğe ve bize sorulmuş bir sorudur.
Bu sorusu Hz.Hüseyin'in aşıklarından olan beklentisini açıklıyor... Şehidleri sevip sayan herkese olan şehadet çağrısı duyuruyordu...
Hz.Hüseyin, bize şehadetiyle de büyük bir ders vermiştir. Bu ders Haccı yarıda kesip şehadete doğru yola çıkmasıdır. Herkes ya kan ya da mesajı... Ya Hüseyin ya da Zeynep olmayı... Ya öyle bir ölümü, ya da böyle bir kalımı... Seçmesi gerektiğini bilmelidir.

Maruf ÇETİN

__________________
Müslümanım, müslümanlardanım demek kadar insanı özgür kılan bir söz yoktur ve olamazda. Bu söz, Rabbimizin vahyinden bizim dillerimize ve gönüllerimize nakş olan yüce bir anlam. Bu sözün anlamlandırılmış hali insan. Bu söz ile insan yaratılmışlar arasında seçkin bir vaziyet alıyor. Ahsen-i takvim makamından nakkaşlık vazifesini icra ediyor. Vahyi nakş ediyor muzdarip gönüllere. (Ahi Evran)

bcetin811

Öncelikle yazı hakkındaki görüşüm iyi niyetle yazılmış ama çok basit bir dil kullanılmış.."Ali,hasan,hüseyin,muhammed" kim acaba???Copy paste yapıldığı için çok önemli bir husus gözden kaçırılmış..Peygamberlerimiz ve sahabe-i kiram hazret'tir..önüne mutlaka Hz. koymak gerekir..

Alıntı:

Hasan barış yapmak zorunda bırakılarak, zehirlenip ortadan kaldırılmıştır

"Emevi devletinin ilk Halifesi Muaviye, İbnil Hakem adındaki özel doktoruna hazırlattığı zehiri yardımcılarından Mervan'a verip 2. İmam Hz. Hasan'ı zehirlemesi için vermiştir. Mervan, Medine'ye gelerek, Emevilerden Kuttame adındaki bir kadının evine giderek onun Hz. Hasan'ın eşi Cude'yi evine çağırmasını istemiştir. Kuttame�nin evine gelen Hz. Hasan'ın eşi Cude, Mervan'ın "Eğer bu zehir ile kocan İmam Hasan'ı zehirlersen, Halife Muaviye seni oğlu Yezid ile evlendirecek" sözleri ile onu kandırmış ve 2. İmam Hz. Hasan'ı zehirleterek şehit etmiştir. Muaviye daha sonra Cude'yi oğlu Yezid ile evlendirmemiş, sözleşmeyi inkar ederek, Hz. Hasan'ı zehirlemesini bahane ederek onu öldürtmüştür. Bazı kaynaklar şehadet tarihini 18 Eylül 670 olarak geçmektedirler."

Hz.Hasan(a.s) zehirlenip ortadan kaldırılmamıştır "şehitlik mertebesine" ulaşmıştır..

"Üçüncü Halife Osman’ın öldürülmesi sonrası Hz. Ali halifeliği sahabenin ısrarları üzerine kabul etmiştir. Hz. Ali iç karışıklıkların çok yoğun olduğu bir dönemde ve bu karışıklıkları sonlandırmak amacıyla halifelik görevini kabul etmiştir. Daha önce Osman’ın aleyhinde bulunmuş olan Hz. Muhammed’in eşlerinden Ayşe, Talha ve Zübeyr, Hz. Ali’nin halife olması sonrasında onu Osman’ın ölümünden sorumlu tutarak Cemel savaşına yolaçmışlardır. Cemel Savaşı Hz. Ali’nin galibiyetiyle sonuçlanmıştır. Hz. Ali bu olaydan sonra Şam’da hüküm sürmekte olan ve kendisine biat etmeyi reddeden Şam Valisi Muaviye sorununun çözümüne girişti. Muaviye, Hz. Ali’yi Osman’ın ölümünden sorumlu tutuyor ve Şam’da bunun propagandasını yapıyordu. Hz. Ali’nin uyarıları sonuçsuz kalınca Hz. Ali ve Muaviye Orduları arasında Sıffin Savaşı (657) başlamış oldu. Hz. Ali’nin ordusu savaşı kazanmak üzereyken, Muaviye’nin yakın adamı Amr İbn-ül As’ın, askerlerin mızraklarının ucuna Kuran sayfalarını bağlatarak “Allahın kitabı sizinle bizim aramızda hakem olsun.” diye bağırtması sonucu Hz. Ali’nin ordusu saldırıyı durdurdu. Bu şekilde Amr’ın hilesi işe yaramış ve iki taraftan hakemler seçilmiş, bir sonuca ulaşılamamıştır. Burada Hz. Ali’nin ordusundan ayrılan bir grup da Hariciler adını almışlardır. Böylece müslümanlar Hz. Ali yandaşları, Muaviye yandaşları ve Hariciler olmak üzere üçe bölünmüş oluyorlardı. Hz. Ali vefatından önce Haricilere yönelik askeri bir harekat düzenlemiş, önemli bir bölümünü yok etmişti. 24 Ocak 661’de ise Hz. Ali, İbn Mülcem adlı bir harici tarafından uğradığı saldırı sonucunda şehid olmuştur."

Okuyun bakalım gerçekten Hz.Ali(r.a) "Hiçbirşey" mi demiş, yoksa bu uğurda şehit mi olmuş??

Hz.Hüseyin(a.s)'ı ön plana çıkarmak adına yazılan bu yazı, sahabe-i kiram'ı geri plana itmiştir..Allah(c.c) bu yolda ölen tüm mü'minlerden razı olsun..

__________________
"Bilmediklerimi ayağımın altına alsaydım başım göğe ererdi". (İmam-ı Azam)

Ebu Zerr

Okuyun bakalım gerçekten Hz.Ali(r.a) "Hiçbirşey" mi demiş, yoksa bu uğurda şehit mi olmuş??

okuduğunuzu anlamıyorsanız, abari yorum yazmayın, rezil oluyorsunuz...şu yorumun alıntı yaptığın cümleyi ne kadar anlamış Allah aşkına!!!

"Ali'nin dostları, Ehl-i Beyt'e yakın çevreler ve Haşimoğulları bile "şimdi ne yapılmalı?" sorusuna hep bir ağızdan şu karşılığı veriyorlar: "Hiçbir şey."

anlamıyacağın için izah edeyim, Ali değil, Ali'nin dostları diyor, olayın gerçekleştiği zaman da Ali hayatta değil...cahille sohbet kestim dost...


Hüseyin'i ön plana çıkarmak için de yazılmadı...Bir gerçeği çok güzel bir ifade ile dile getirdi...

Basit bir dil dediğiniz, Ali Şeriati'den tercüme, yani sizin gibilerin, hatta yukardaki garabeti sergileyenlerin, anlaması mümkün değil...

mutlaka hazret konmalıymış, farz mı, vacip mi, müstehap mı?
yoksa siz kuran'da her Allah lafzının önüne hazret mi koyuyorsunuz, ya da her muhammed (sav) adı geçen her yere hazret mi koyuyorsunuz...

Ama fetva harika, neymiş hAzret koymak lazımmış mutlaka...
Adama sormazlarmı, dört müçtehid nerede verdi bu fetvayı?

__________________
Müslümanım, müslümanlardanım demek kadar insanı özgür kılan bir söz yoktur ve olamazda. Bu söz, Rabbimizin vahyinden bizim dillerimize ve gönüllerimize nakş olan yüce bir anlam. Bu sözün anlamlandırılmış hali insan. Bu söz ile insan yaratılmışlar arasında seçkin bir vaziyet alıyor. Ahsen-i takvim makamından nakkaşlık vazifesini icra ediyor. Vahyi nakş ediyor muzdarip gönüllere. (Ahi Evran)

Caferi

İslam, o insanlığın kurtuluş ve saadet nüshası, rahmet elçisinin bin bir çileyle büyüttüğü, o şecere-i tayyibe, aynen büyüyüp geliştiği hızla, saptırılmaya ve hatta ortadan kalkmaya yüz tutmuştu. Zira değil İslam, insanlıktan bile haberi olmayan, heveslerinin oyuncağı bir fasık, geniş bir coğrafyaya açılmış olan İslam dünyasının kalbi, yani halifesi olmuştu.

Müslüman halk, korku, fesat ve dünyevileşmenin pençesinde halsiz, ruhsuz, ihsassızca olan biteni seyrediyordu.

İslam dünyası böylesine fasit bir kalple asla Müslüman kalarak yaşayamazdı. Rahmet elçisinin sevgili torunu Hüseyin bin Ali (a), bu durum karşısında teslim olmanın mümkün olmadığını biliyor ve “Yezit gibi birisi İslam ümmetinin başına geldiyse, İslam’la vedalaşmak gerekir” diye buyuruyordu.

Batıl ve cahiliyet bütün çıplaklığıyla İslam'ın karşısına dikilmişken tek çare ümmeti uyandıracak bir feryattı. Öyle bir feryat ki, ümmeti uykusundan uyandırıp, dinine sahip çıkma gayretine düşürsün ve zalimlerin çirkin çehresini en güzel şekilde açığa vursun.

Ancak bu feryat kutsal ve tertemiz bir hancereden yükselmeliydi; Allah'ın arındırdığı ve tertemiz kıldığı bir hanedandan işitilmeliydi.

Hüseyin (a) babası Ali, annesi Fatıma ve kardeşi Hasan gibi, hakkın sesi olmak ve ceddinin dini uğrunda varlığını adamak için harekete geçti. Gün cihat günüydü ve Allah'ın rızası uğrunda can, mal ve evlat feda etmenin fırsatıydı.
Allah (c.c.), habibi Muhammet Mustafa’nın benzersiz çilelerle insanlığa anlattığı, öğrettiği kutsal dinin böylesine heba edilmesine rıza vermeyecekti elbet. Allahu Taala, İslam ümmetine yine rahmet ve inayet eliyle bir uyarı ve uyanış mesajı verecekti, ümmetin ruhunu tazeleyecekti.

Bu amaçla Allah (c.c), bir sahne hazırladı. Öyle bir sahne ki, hiç bir insan ona kayıtsız bakamayacak ve hiçbir başka sahneyle kıyaslayamayacaktı. Bu bir uyarma, uyandırma ve diriltme sahnesi olacaktı.

Bu yüzdendi ki Hüseyin (a) cihat meydanına sadece askerleriyle değil ailesi ve çocuklarıyla birlikte getirildi.

Gerçekleşecek olan olay sadece bir cihat olayı değil, daha çok bir ibret ve ikaz vakası; ilahî bir mesajdı. Allah, bir destan yazmak istiyordu, kendi yüce sanatının şanında bir destan, insanlık tarihinde benzeri olmayan bir destan.
Evet, Allah Kerbela'da Hüseyin'in (a) kanıyla öyle bir dram yazdı ki düşünceye, akla ve hissiyata en etkili biçimde hitap etmekte ve insan olan herkesi derinden etkilemekte.

Her şey yerli yerine dizildi, insanların en iyileri en kötüleri karşısında yer aldı. En merhametliler ve en acımasızlar; en temizler ve en kirliler; en yüceler ve en alçaklar...

Hak cephesi feda edilebilecek her şeyini ortaya koydu; can, mal evlat ve dünyevi bağların hepsi mertçe ortaya konularak şükür ve rıza ile Allah yoluna takdim edildi. Şikayetsiz ve kalp rahatlığı ile.

Baba yavrusunun gözü önünde kanlara bulandı, yiğitler analarının hasret bakışlarıyla ölüme uğurlandı, bacılar kardeş acısını iliklerine kadar hissetti ...
Büyükler çocuklarının su... su... feryadını günlerce dinledi; çocuklar babalarını kanlar içinde can verirken seyretti.

Vedaların en hazini, ayrılıkların en umutsuzcası, çilelerin en ağırı...
Kerbela'nın adı bile seçilmiş bir ad. Kerbela; yani hüzün ve bela çölü.
Kerbela'da en huşu dolu namazlar kılındı, en içten münacaatlar edildi, Allah’ın kutsal kelamı en hazin gecede sahralarda yankılandı ...

Kerbela'da namaz, sabır, izzet, iffet, zulme itiraz, Allah sevgisi, kardeşlik, şehadet, fedakârlık, tövbe, şecaat, mertlik, yakin, huzur … dersleri en üstün sanatçının kaleminden en içten ve efsanevi bir dramla insanlığa telkin edildi.
Beş kardeşini bir günde cehalet kılıçlarının karşısına gönderen bir bacı, şakilerin karşısında yalnız kalan bir gönül sultanı, daha altı aylıkken savaş alanında zulüm okuyla boğazı parçalan bir yavru, iki kolunu iki kırba su için veren bir kahraman ve çıplak develer üstünde esarete götürülen nübüvvet evi kızları Kerbela’dan başka nerede görülmüş ve görülebilir!

__________________
En doğrusunu Allah (c.c.) bilir.

"De ki: Sizden, tebliğime karşılık bir ücret istemiyorum, isteğim ancak yakınlarıma sevgidir..."Şura/23.

Allahumme salli ala Muhammed’in ve Âl-i Muhammed

Allahumme salli ala seyyidina Muhammedin abdike ve Resulike ve alel'muminine vel'muminati vel'muslimine vel'muslimati.
Allahım ! kulun ve Resulun Hz.Muhammed'e salat et. Mümin olan erkek ve kadınlara, müslüman olan erkek ve kadınlara da merhamet eyle.

bcetin811

Hımmmm.oldumu Ebu zerr!..ben seni eleştirdiğimi ya da hakkında herhangi bir yorumda bulunduğumu hatırlamıyorum..Ben sadece yazını eleştiriyorum..ama yine cahil biz olduk yetmedi zırcahil olduk!..
Şimdi sana 3 tane Hasan yazıyorum...Bil bakalım bunlardan hangisi Hz.Hasan???

"Hasan,HASAN,HaSan".....Hangisi bulabildinmi???

Birincisi Ulubatlı Hasandı..
İkincisi Hasan Cihat Örter'dı..
Üçüncüsü Hz.Hasan'dı...
Hazret kelimesi ne farz, ne vacip, ne de sünnettir..Sadece HÜRMET'tir!..SAYGI'dır...

Bu ortak karar değildir..Yazarın kendi insiyatifidir..Sahabe-i kiram asla hedefinden şaşmamıştır..Asr-ı saadet döneminde yaşayıpta "Hiçbirşey" mantığıyla haraket eden sahabe olmamıştır..Varsa göster bakalım görelim bizde.

__________________
"Bilmediklerimi ayağımın altına alsaydım başım göğe ererdi". (İmam-ı Azam)

Caferi

Bcetin sözlerin doğrudur Sahabelere hörmet etmek gerekir. Lakin sahabelerin kimler olduğu önemlidir.

Kerbela katliamı ilahi bir mesaj idi adeta islam ümmetine.
Bakınız Ashab süresi, Tevbe süresi : dikkatlice okuyunuz.
Aynı şekilde peygamber efendimizin hadisleri, Peygamber efendimizin ashabının tamamının sahabe olmadığını bize çok güzel anlatıyor.

__________________
En doğrusunu Allah (c.c.) bilir.

"De ki: Sizden, tebliğime karşılık bir ücret istemiyorum, isteğim ancak yakınlarıma sevgidir..."Şura/23.

Allahumme salli ala Muhammed’in ve Âl-i Muhammed

Allahumme salli ala seyyidina Muhammedin abdike ve Resulike ve alel'muminine vel'muminati vel'muslimine vel'muslimati.
Allahım ! kulun ve Resulun Hz.Muhammed'e salat et. Mümin olan erkek ve kadınlara, müslüman olan erkek ve kadınlara da merhamet eyle.

Ebu Zerr

Bu ortak karar değildir..Yazarın kendi insiyatifidir..Sahabe-i kiram asla hedefinden şaşmamıştır..Asr-ı saadet döneminde yaşayıpta "Hiçbirşey" mantığıyla haraket eden sahabe olmamıştır..Varsa göster bakalım görelim bizde.

EBUZERR: GÖSTERMEME GEREK YOK, HZ.HÜSEYİN KERBELA'DA, DİĞER MUHTEREM SAHABELER NEREDE? YAZAR BÖYLE YORUMLAMIŞ, HAKLIMIDIR, DEĞİLMİDİR, HESAP GÜNÜ GÖRECEĞİZ, KAFANIZI TAKMAYIN...

KONU KERBELA'DIR, ORADA BİR TEK HÜSEYİN VARDIR...

ÜSLUBUMU DÜZELTTİM, HAKKINIZI HELAL EDİN...

__________________
Müslümanım, müslümanlardanım demek kadar insanı özgür kılan bir söz yoktur ve olamazda. Bu söz, Rabbimizin vahyinden bizim dillerimize ve gönüllerimize nakş olan yüce bir anlam. Bu sözün anlamlandırılmış hali insan. Bu söz ile insan yaratılmışlar arasında seçkin bir vaziyet alıyor. Ahsen-i takvim makamından nakkaşlık vazifesini icra ediyor. Vahyi nakş ediyor muzdarip gönüllere. (Ahi Evran)

bcetin811

__________________
"Bilmediklerimi ayağımın altına alsaydım başım göğe ererdi". (İmam-ı Azam)

Caferi

Yanılmıyorsam düzeltiniz,

İmam Hüseyn Kerbelada kuşatıldıgı sırada 30 kişi vardı yanında, şehit sayısı 72, 42 si, Yezid ordularından katılmıştır.

__________________
En doğrusunu Allah (c.c.) bilir.

"De ki: Sizden, tebliğime karşılık bir ücret istemiyorum, isteğim ancak yakınlarıma sevgidir..."Şura/23.

Allahumme salli ala Muhammed’in ve Âl-i Muhammed

Allahumme salli ala seyyidina Muhammedin abdike ve Resulike ve alel'muminine vel'muminati vel'muslimine vel'muslimati.
Allahım ! kulun ve Resulun Hz.Muhammed'e salat et. Mümin olan erkek ve kadınlara, müslüman olan erkek ve kadınlara da merhamet eyle.

bcetin811

Kardeşim bazı kaynaklarda 70, bazı kaynaklarda 30 yazıyor..Allah(c.c) hepsinden razı olsun..

__________________
"Bilmediklerimi ayağımın altına alsaydım başım göğe ererdi". (İmam-ı Azam)