Konu: ya nebi.....

Allahım Efendimiz Hz.Muhammede
ve Efendimiz Hz.Muhammedin aline salat et
O salat ile bizi bütün korkulardan ve afetlerden koru,Onunla bütün ihtiyaçlarımızı gider,bizi bütün günahlardan temizle,Onunla bizi katında en yüce derecelere çıkar ve hayatta ve ölümden sonra bütün hayırlara bizi ulaştır.Amin
Ey dualara icabet eden Allahım.
Hamd alemlerin Rabbi Allaha mahsustur.

Hasret Sana bu gözler, gönlüm yolunu gözler,
Huzûra ersem bir kez, bahara döner güzler...
Erse pâyine başım, hep çağlasa gözyaşım,
"Sen Sen" deyip ağlasam, kalkar bütün pürüzler...
Köyünün pembe rengi, bulunmaz asla dengi;
Temizlenip giderler, günâhla gelen yüzler.
Gelenler erer nûra, her biri bir sürûra,
Rahmet yağar heryana, kalır mahrûm gözsüzler...
Toprağından tozundan, o mübârek izinden
Zulmetli dünyâlara akar gelir gündüzler...
Ölgün ne desem Sana, medhin düşmezdi bana;
Birşey diyeyim dedim, vefâ etmedi sözler.
O derin şefkatinden, çok engin himmetinden,
Dönüp bir teveccüh kıl; rûhum lütfunu özler!

Ey Muhammed!
Hikmetli Kur'ân'a andolsun ki, sen risâlet görevi,Dosdoğru bir yol üzerindesin.
Babaları korkutulmamış ve kendileri de gafil olan bir kavmi, çok güçlü ve çok merhametli olan Allah'ın indirdiği (Kur'ân) ile korkutasın.
Andolsun ki onların çoğunun üzerine azab sözü hak olmuştur. Onlar imana gelmezler.
Yasin(2,7)

Erir cânlar o gülbûyı revân bahşın hevâsından,
Güneş titrer, yanar dîdârının, bak, ihtirâsından,
Perîşân bir niyâz inler hayâtın müntehâsından,
Cemâlinle ferahnâk et ki yandım yâ Rasûlallâh!

Susuz kalsam, yanan çöllerde cân versem elem duymam,
Yanardağlar yanar bağrımda, ummanlardan nem duymam,
Alevler yağsa göklerden ve ben messeylesem duymam,
Cemâlinle ferahnâk et ki yandım yâ Rasûlallâh!

Ne devletdir yumup aşkınla göz, râhında cân vermek,
Nasîb olmaz mı Sultânım haremgâhında cân vermek,
Sönerken gözlerim âsân olur âhında cân vermek,
Cemâlinle ferahnâk et ki yandım yâ Rasûlallâh!

Boynu büktüm, perîşânım, bu derdin sende tedbîri,
Lebim kavruldu âteşden döner pâyinde tezkîri,
Ne dem gönlüm murâd eylerse taltîf eyle Kıtmîr'i,

Ey Efendim!

Perişan hâlimize bir bak! Mâsivâ, karanlık gecede bir kâbus gibi çöktü üzerimize.
Hastalandı rûhumuz. Hastalandı gururumuz!
Hastalandı sevgimiz, acımız ve huzurumuz!
Senden uzakta, binbir türlü karanlığın ortasında hudûdumuz.
Karanlık emellerin pençesinde, pervâne olduk nefsimize.Işığını kaybettik.

Ey Tabipler Tabibi!
Gözlerimde yaşlar kurudu, yüzüm zoraki gülümsemelerle donup kaldı! Kalbim katılaştı.
Sam yeli eser durur gönül bahçemde. Bahçem dağıldı, gülüm soldu.
Efendim, Sen'den uzaklaştım!
Yokluk dehlizinde varlık peşindeyim, varlık denizinde yokluk içinde nâçârım.

Bülbül gülünden, yaprak dalından, gül bahçesinden, bahçe bahçıvanından uzakta.
Ben de Senden efendim. Senden uzaktayım.Bir tuzaktan kaçarken, başka bir tuzaktayım.
Gücüm, dermanım kalmadı. Ey Şefkat Yağmuru, yardım et!
Bırakma beni! Bırakmama izin verme Seni!
Yüreğim kor gibi, yüreğim çölde savrulan kupkuru toz gibi.
Yüreğim ağrıyor artık, sızlıyor, yüreğim ağlıyor, yüreğim hasretine hasret duyuyor şimdi.
Sadece O'nun olan mekan sadece Onsuz şimdi.
Sevgiler yitirmiş adresini.

Ey Şefkat Yağmuru, Ey Mü'minlerin umudu! Şefkat kanatlarını örtüver üzerime.
Ölüler sorguluyor bu hayatı, surlara dikilmiş cehalet bayrakları.
Utanıyorum gelmeye huzuruna.
Günler, vefâsız sevgililer gibi geçip gidiyor önümden.
Her geçen gün, yüreğime kapanmaz bir yara açıyor tâ derinden.

Dil suskun, ne kalem yazar, ne mürekkep tutar.
Harap olmuş bir yürekten yükselir sesler,
Medet, Ey Medet.

Gün kızınca güneş hani yakar ya bağrını toprağın, ateşler yanar içimde.
Yanarım, yakar sevgim, aşkım, yakar acı ve hüznüm, ateşler dağlar yüreğimi.

Ölesiye sevdim seni. Aşkın için ölmeyi! Aşkınla sonsuza gülmeyi.
Bir tebessümün avutur gönlümü. Aşkın, öldürür ölümü.

Toprak olsam da bassan dudaklarıma.
Su olsam, ellerine dökseler beni. Rüzgar olsam da hep essem Sana.

Ağlayanı bilmez ki gülen, derdimi Senden başka yok ki bilen.
Bir de ben!

NE OLUR BENİ BIRAKMA!!!
NE OLUR SENİ BIRAKMAMA İZİN VERME!!!

Adını yazmak;
Rezzak-ı alemin gönüllerin gergefine
ebem kuşağı renkleriyle
nokta nokta, harf harf işlediği adını...
Adını yazmak ,
Adını yazacak olmamdandır titreyişlerim..
Yüreğimde, Bu hep taze, Bu hep buruk ürperiş ondan
Kalemimdeki, divitimdeki heyecan
Kağıdımdaki intizar, Mürekkebimdeki
Sönmek bilmez yangını;vuslat ateşinin hep bundan...
Bana adını yazmak düşmüş
bu beyaz kağıtlara ey sevgili.
Yani ki seni yazmak.Sevda tohumunun çatladığı,
Tutku filizinin boy attığı, Sadakat meşalesinin yandığı
Evlerin en güzeli,Erkamın Eviyle seni yazmak.

O bir güldü;
şebnemlerinde bize rahmetle gülen bir kâinat sundu,
ve ardında güller bırakıp Rabbine döndü. Biliyor, ama hâlâ zakkumlar peşinde koşuyorum.
Onun dünyama getirdiği güzelliğin de, tüm bu güzelliğin onun elçiliğiyle geldiğinin de farkındayım. Zaten bu yüzden onu anlatmak istiyorum. Fakat sürekli gel-gitler ve kaç-göçler yaşanan; kâh onunla minare başına çıkan, kâh onsuz kuyu dibine inen bulanık hayatımla, anlatamamaktan korkuyorum.
Bu istek ve bu korkudur ki, hem onu yazma çabamı, hem de hâlâ hiçbir şey yazamayışım sonucunu getiriyor.
Onun nuru tüm âlemi aydınlığa bürümüştü; ne var ki, perdelenmiş gözümle, ben alacakaranlık kuşağını yaşıyorum.

Asra yemin ederim ki
İnsan gerçekten ziyan içindedir.
Bundan ancak iman edip iyi ameller işleyenler, birbirlerine hakkı tavsiye edenler ve sabrı tavsiye edenler müstesnadır.
Asr(1,2,3)

Gönül hûn oldu şevkinden boyandım yâ Rasûlallâh!
Nasıl bilmem bu nîrâna dayandım yâ Rasûlallâh!
Ezel bezminde bir dinmez figândım yâ Rasûlallâh!
Cemâlinle ferah nâk et ki yandım yâ Rasûlallâh!

Yanan kalbe devâsın sen, bulunmaz bir şifâsın sen,
Muazzam bir sehâsın sen, dilersen reh nümâsın sen,
Habîbi Kibriyâsın sen, Muhammed Mustafâsın sen,
Cemâlinle ferah-nâk et ki yandım yâ Rasûlallâh!

Gül açmaz, çağlayan akmaz, İlâhî nûrun olmazsa,
Söner âlem, nefes kalmaz, felek manzûrun olmazsa,
Firâk ağlar, visâl ağlar, ezel mestûrun olmazsa,
Cemâlinle ferah-nâk et ki yandım yâ Rasûlallâh!

Bir âşık varmış vaktiyle;
Muma benzeyen bir âşık...
Mum gibi yalnız, mumleyin başında ateş...
Yanar yakılırmış geceler boyu ve gönül ateşiyle aydınlatmaya çalışırmış hicranın ve hasretin karanlıklarını...
Hiç uyumaz, dilinde sevgili adı, gözü kapıda, beklermiş durmadan...
Gecelerden bir gece, belki bir vuslat gecesi olur da sevgili geliverir diye umutlanır,
bu umutla tıpkı mum gibi can ipinden inciler döker, ve eteklerinde biriktirirmiş yığın yığın...
Ta ki sevgili geldiğinde hazırlıksız yakalanmış olmasın ve yüz görümlüğü olarak ayağına saçacağı incileri bulunsun...

Gül yüzüne bakacak yüz ver bize Taala!...
Vuslat için aşk ver bize Allahım!..

UMMANINDA KAYBOLDUĞUM NURSUN

Ummanında kaybolduğum Nursun!
Mecnunun Leylada aradığı,yandığı,çöllerde kana kana yudumladığı Senin sevgindi...
Annesiz bir cocuğun anne diye uzandığı,
Babasız gecelerde baba diye andığı Sensin!
Soğuk ve insaf bilmez yalnızlıklarda;
Hangi hasta vardır ki; gözyaşı döksünde,O yaşlar Senin avucuna damlamasın!
Hangi masum,hangi mazlum vardırki;O merhamet deryası yüreğini sığınak yapmasın,
Ey Sultanım!
Kardan adamıyla güneşe çalım satan bir çocuğa bakar gibi baktın bize,
Sağnak yağmur altında ateş yakan bir yolcuyu izler gibi izledin,
Bilmiyorlar Allahım dedin,
Bilseler yapmazlardı!!!

Ummanında kaybolduğum Nursun!
Her akşam burukla ayrılan heyecanın kucağında görünensin,
Bırak kırkikindi yağmurları saçlarında gezinsin,
Sensizlikten yorgun düşmüş bakışları avuçlayıp semaya ser ve öylece kal.
Sığındığım Rahmanın sırdaşı olarak...
Ben geçici hazların sardığı bedenimde; o beden tabutunun en derininde,
Nefsimin esiriyim,
Ama Sen ummanında kaybolduğum Nursun!

Her şeyin önü Ondan Sonu O'na varlıklar adedince selam sana salat sana!!!

Ummanında kaybolduğum Nursun!
Azaba ramak kalmış şu dakikalarda beni hayalinle korursun!
Aranan yine Sensin sahikalarda...
Kutsi perdelerin kalktığı anlarda özlemimsin Sen!
Ummanında kaybolduğum Nursun!
Gölgen vurur düşlerimin yazgısına;
Ben o nurla damla damla kutsiliği tadarım.
Yüzümde meltemlerden arda kalan serinlik,
Muhabbet sabahlayan hislerimin en ücra köşesinde,
Düşmanım benlik, yalnızca bir benlik,
Yoluma set çeken ve seninle kaybolan basitlik
Düşündüğünü zincire vuran benim ,şafakla kaybolan benim
Ve ellerim sana uzanır...
Ey sultanım!!!
Düşmanını elleriyle besleyen bir insana bakar gibi baktın bize,
İlacını ateşe atan bir hastayı izler gibi izledin,
Bilmiyorlar Allahım dedin,
Bilseler yapmazlardı!!
Her şeyin önü Ondan Sonu Ona varlıklar adedince selam sana salat sana!!
Sen içimde yanan tatlı bir korsun
ve Sen ummanında kaybolduğum Nursun!!!

Hatıranın cihanı bir daha velveleye verişiyle seni düşünüyor
Daha binlercesine muntazır gözler olarak lutfuni diliyor ve dileniyoruz.
Sen firuze kubbelerin üzerinde elden ele gezen bir gülsün!
Ama şanına seza hürmeti gösteremedik.
Sende bu asrın bilmemişlerine görmemişlerine darılma!!
Kurtuluş sabahı senin zülfünün teline takıldı.Gönlümüze doğ,sultan olduğunu birkez daha duyur

Gel efendim...
Bir kez doğ içimize de isterse kaybolsun dolunaylar, güneşler...
Gir gözümüze de bir nefes, isterse silinsin tûtyâlar, sürmeler...
İlham olup ak gönlümüze bir anda, isterse yitirilsin uçtan uca naatler ve gazeller, beyitler ve dizeler uçtan uca yitirilsin isterse...
Gel efendim, dostluğuna muhtacız; umutsuz ve çaresiz bırakma çaresizlerini. Gel yeter ki, hakkımızda verilecek her hükme razı olalım.
Gel ey, bitir bitmeyen hasretini içimizde!
Gel ey, onsuz mutluluk bulamadığımız!..
Gel ey, kendisine layık olamadığımız!..
Gel benim efendim, bir kez olsun dokun yüreğime, yüreğime dokun bir kez olsun...
Yüreğim kanıyor efendim, kanıyor yüreğim!..

Gel ey!..
Ayrılığında çoğalan alevleriyle arınalım aşkının;
yanalım yandıkça ve yandıkça yanalım.
Aşk yüzünden elbisesi yırtılan da,
Hak uğruna gözlerini kurutan da seni arzulamakta şimdi.
Bizi kendine madem yine sensin bağlayan ve ayrılığının derdine yine sensin ayrılıkla derman olan, o hâlde gülümse bize efendim,
bize gülümse. "Allah onları sever; onlar da Allah'ı sever" sırrına ermekte rehberimiz ol,
tut günahkâr ellerimizden; günahkâr ellerimizden tut.
Gel ey!.
Sen ey!..

Gelsen hayallerimize bir kez...
Ve üzerine sepet sepet güller döksek biz.
Gelsen düşüncelerimize bir an...
Ve baharları sersek ayağına çiçek çiçek, mevsim mevsim, ıtır ıtır..
Dolunaylar yerine doğsan dünyamıza bir vakit...
Ve zatını gündüz değilse, hayalini gece göstersen bizlere.
Girsen ansızın düşlerimize, şefkat parmaklarınla okşasan başımızı ışık ışık...
Ve ışığına düşsek pervaneler gibi; pervaneler gibi ışığına düşsek.
Gel efendim...