Konu: Peygamberimiz Sevmek Nasıl Olmalı (Sizde Yazın)

Peygamberimiz, Önderimiz, Gayemiz, Hazreti Muhammed Mustafa (sav), her yıl O'nun doğum münasebeti ile, bu tarihlerde ve adı da genellikle "kutlu doğum haftası" adı altında yad edilir. O'nu sevmenin coşkısı ile yapılan onlarca faaliyet, bir manada O'na gösterilen aidiyetin de bir senbolü, bir delili gibi görülür.

Oysa O (sav) nu sevmenin ve yad etmenin gerçek yolu ve biçimi, O'nun, O hadislerine ve sünnetlerine inanmak, sarılmak, sahiplenmek, icra etmek ve devam ettirmektir. O'nun hadisleri ile şekillenip, ahlaklanan, O'nun sünnetleri ile şereflenen O'nu her an, her gün yad edmiş ve sevmiş olacaktır.

Allah (cc) O'nu "makamı mahmuda" ulaştırsın inşallah...

YA RASULALLAH

Firkatin acısına can dayanmaz,
Bir gece geliver , Ya Rasulallah.
Tabibler yarama çare bulamaz,
Derdimin dermanı , Ya Rasulallah.

Kalplerin bağı , gönlümün huzuru,
Kaşın hilal , gözlerin çeşm-i ahu,
Yüzün güneş , rayihan gül kokusu,
Sen ayın ondördü , Ya Rasulallah.

Taş , toprak dekor canlı bir ahenksin,
Ulvi bir nasip , yegane rehbersin,
Hürmetle beklenen gÜl misafirsin,
Sen bahar müjdesi , Ya Rasulallah.

Ilgıt ılgıt esersin gönüllerde,
Davetin nurdur feyyaz şebnemlerde,
Sevgin büyüdü, devleşti kalplerde,
Sevgini çok görme , Ya Rasulallah.

Yoktur mislin , vücud-i mübareksin,
Gidilecek yol , en parlak çizgimsin,
Ummanlar gibi en derin fikrimsin,
Salat , selam sana , Ya Rasulallah.

Alıntı

Andolsun, size içinizden öyle bir Peygamber gelmiştir ki, sizin sıkıntıya uğramanız O'nu çok üzer, çok düşkündür size. Mü'minlere ise RAÛF; şefkati bol, RAHÎM; çok merhametlidir.
33/6: Peygamber, mü'minlere ( iman edenlere ) kendi canlarından daha yakın ve sevgilidir.

Resulullah (s.a.v.) başka bir defasında şöyle buyuruyor: "Ben size çocuğunuzdan, ana babasınızdan ve bütün insanlardan daha sevimli olmadıkça (tam manasıyla) iman etmiş olmazsınız.”(Nesaî, “İman”, 19. )

Peygamber Efendimiz ona olan sevgimizin nasıl olması gerektiğini bildirmiş.

Gelin bizde tam iman edelim arkadaşlar Allah'ın izniyle...

Ben böyle olmamalıydım...

Taifi taşıyınca kelimeler kulaklarıma
Daha yüzüme çarpmadan Taif rüzgarları
Taşların izi çıkmalıydı yüzümde
Uhud anılınca dişlerime sızı düşmeliydi
Haremde bir ikindi vakti
Kem gözler çevrilince sana
Vefasız eller uzanınca yakana
İçim daralmalı, nefesim kesilmeliydi.
Sen ötelere hazırlanırken,
Öteler senin için süslenirken
Son kez bakdığın pencerede
Hayal edip seni
Perdenin son kez kapanması gibi
Kapanmalıydı gözlerim.
Sonra içime doğru gerilib,
Seni bize lutf edenin ismini
Haykırıb “ALLAH” deyip
Düşmeliydim yere
Ama bunu kimse bilmemeliydi...
Seni mahşere kadar saklamalıydım....
Ve... Mahşer günü...
Uzakdan seni seyr etsem,
Sana yakın olmak için can atsam
Beni bırakmasalar, “Sen kim, yakınlık kim” deseler,
Ben ağlamakdan konuşamasam.
Gözlerini bana çevirsen.
Benim cennetim bana bakan gözlerindir.
Tebessüm etsen.
Ama bunu kimse görmese Seni ebede kadar saklasam