Konu: İnsanın Hikayesi

Euzü billehi min eşşeytanir racim

Kötülüğün mürşidi kovulmuş şeytanın şerrinden Allah'a sığınırım

diyerek başlıyorum...

Yeryüzünde yaşayan hiç bir canlı yoktu. Önce bitkiler ve sonra hayvanlar
yaratıldı. Bu hayvanların bir kısmı bitkilerle besleniyordu.

Topraktan yaratılan canlılar bir mana
kazanarak yavrularına sevgi duyarak rahim olmuşlar, onların karınlarını
doyuyarak ve diğer ihtiyaçlarını karşılayarak rahman olmuşlar ve

hayvanlar arasındaki kavgalardan veya tabiatın zor şartlarından zorlana

zorlana bir yaşam yaşayarak, çıkan fitnelere karşı bir tavır takınarak
kendi gıda ve yuva ihtiyaçlarını karşılayarak bazen bu ihtiyaçlarına karşı
duydukları özlemleriyle bir yaşam yaşamışlar ve her fani gibi ölüp
gitmişlerdir.

Ölen hayvanların yavrularına ve eşlerine olan merhametlerinden

dolayı

geriye rahman kalmış, boşalan yuvalar zamanla harab olmuş ve geriye

rahim

kalmıştır.

o Allah ki kendisi bir fitne sebebi olmamıştır hiçbir zaman. Allaha kul
olup olmamak bir fitne sebebi değil bir imtihandır sadece... kazananı
da kaybedeni de imtihana maruz kalanlar olup Allah kaybedici değildir.

rahman ve rahim olan Allah'ın nuru hayvanlar öldükçe yuvaları
bozuldukça artmış ve böylece insanın yaratılışına hazırlık yapılmıştır.
Bazen kudretin, bazen samediyetin, bazen muhabbetin, bazen bireyliğin
v.b

sembolü olan insan da Rabbine göç etmekte, varsa geride kalan

bir yuvası, o ev de zamanla boşalmakta sonra soğumakta ve böylece

insan herşeyini Rabbine vermiş olmaktadır.

İnsan Allah'ın sevgilisi olmak için yaratılmış ve bu yaratılışın amaçlarından biri

olan muhabbet de

insanın
amaçlarından birisi, belki de tek amacı olmuştur.

İnsan, Allah'ın sevgilisi olmuştur....zaten hep onun sevgilisiydi.

Zalimler istemese de Allah nurunu tamamlayacaktır...tamamlamıştır.

Adem Öçal

Allah (cc) Nur'unu tamamlamıştır...

Ademoğlunun geçmişi Ademe bağlı geleceğide Muhammede bağlıdır. Biz, geçmişten geleceğe yolculuk eden ve ALLAH'a Muhammed'in itikatıyla bağlı Ademoğullarıyız. Yolculuğumuzun başlangıcından sonuna kadar herkeze dünya verilmiş aynı toprakta, aynı havada. Ne kadar bağlanırsan bu dünyaya o kadar bağını çözersin. Hayatının çilbirinin ucunu verirsen şeytana, nefsini kırbaçlar at arabası misali koşturursun dünya işleriyle. Ne kadar uşraşırsan uğraş bitiremessin bu dünyanın işlerini her zaman bir iş vardır seni bekleyen. Ölüm yakalayıverdimi an zaman. Bütün dünya işleri bitmiştir artık. Başlandığın yere geri döndürüldün. Yaptıklarınla ve kendinle başbaşa kaldın. Eğer ALLAH için kıldıysan namazlarını, ALLAH için tuttuysan oruçlarını, ALLAH için insanı sevdiysen aynı Muhammed gibi, kıyamette keramet elbiseleri bekler seni hiç terzi eli değmemiş, boynuna cehennem mukaları vurulmuş insanları görürsün, seninle uğraşan şeytanın gerçek halini görürsün, bütün perdeler kalkmıştır artık, eğer bu dünyada ahiretin anahtarını taşıyan Muhammedin arkasından gittiysen, Muhammedin ayağının tozu bile olabildiysen ne sırat tutar seni ne sual melekleri, arş-ı a'la nın gölgesinde gölgelenirsin. Bilal Efendimizin ezan sesini duyarsın, hayatta iken okuduğun kur-an sana öyle bir arkadaşlık ederki, seni hiç yanlız bırakmaz. Halbuki ne oğlun, ne eşin ne kızın hiç birisi seninle gelemez kabire, kabirde geçer yüzyıllar, bin seneler, hatta kıyamate kadar milyon seneler. Ama kur-an bir an bile ayrılmaz yanından en yakın dostundur. Kıyamete kadar dostluk eder sana. Hiç kimse ALLAH'ın kelamı kur-an gibi dost olamaz sana. O vakit oku (ikra) ALLAH'ın adıyla oku ilk Muhammed'e söylendiği gibi aynı. Muhammed'te senin benim gibi Ademoğlu unutma. ALLAH bütün alemleri onun yüzü suyu hürmetine yarattı. O vakit peşinden ayrılma, bak ALLAH seni Adem peygamberin, Musa Peygamberin, Şuayb Peygamberin, Yusuf Peygamberin, Nuh Peygamberin zamanında yaratmamış, en sevdiği insanın yaşadığı Peygamberlik yaptığı zamandan sonra yaratmıştır. O vakit ALLAH'a şükür et Ey Ademoğlu. Geri döneceğin yer, yine aynı yerdir.