Konu: Kün Fe Yekün

Kün fe yekun!...

' Ol der ve olur! '...Sözün bittiği yerdir ve kalemler durur.
Azametinin tescilidir, satırlar kırılır, dökülür...

Kün...Sözün başladığı yerdir! Kalbimden geçenlerin kağıda vurduğu, kalemimin lafzın haykırışa başladığı yerdir.
' Ol der ve olur! ' ya her şey...Kelamıma 'ol' dediği yerdir...

Bütün yasakların yasak olduğu, lafzının kelimelere büründüğü, her şeyin O'nun olduğu yerdir Kun! 'Olma'nın sorumluluğunu taşımaya başladığım an...Var oluşumun sebeb-i ziyaretini tefekkür ettiğim zamandır...Ve uçsuz
bucaksız düşüncelerimi dizginleyemeye çalıştığım, gözümün yaşını kelamımla sildiğim, semanın güzelliğinde O'nu fark
edip de korkumu dindirdiğim yerdir Kun

' Ol der ve olur! ' ya, gem vurulamayan hissiyatın yaratılışı da vuku bulur! Kün...O'nun 'ol' busesi...Hazin namelerini
arza indirdiği vakit yaşlarımla yanaklarımdan öptüğü busesi...Benim yerimdir...Evvelim, ahirim, ezelim, ebedimdir...

Kün!...

Bütün yaratılmışlar nebatat,hayvanat,melekut alemi
O na (C.C ) muhtaçtır. Bildiğimiz ve bilemediğimiz nimetlerle bizi donatan
ve en güzel şekille sadece kün hükmünü verendir O (C.C)