Konu: Oku/düşün

Oku/düşün
“Biliniz ki, mallarınız ve çocuklarınız birer imtihan vesilesidir ve büyük mükafat Allah katındadır.” (Enfâl 8/28)
Burada “imtihan vesilesi” olarak tercüme edilen kelime, ayette “fitne” olarak geçmekte. Bunun manası; “Eğer sınava ilgisiz kalırsan, elindeki muazzam nimetler birer fitneye dönüşebilir” demek olmalı.
Eldekinin fitne olmaması için çareyi yine âyetler gösteriyor: “Ey iman edenler! Mallarınız ve çocuklarınız sizi Allah’ı anmaktan alıkoymasın…” (Münâfikûn 63/9)
“Ey iman edenler! Kendinizi ve ailenizi yakıtı insanlarla taşlar olan ateşten koruyun…” (Tahrîm 66/6)
Malları, evlad ü iyali imtihanın hayırlı vesileleri kılmak, bu uğurda ciddî mesai sarf etmeye bağlı.
Namaz Sabırla,
Sabır Namazla
“Ey iman edenler, sabır ve namazla (Allah’tan) yardım isteyin. Muhakkak ki Allah, sabredenlerle beraberdir.” (Bakara 2/153)
İlâhî inâyet kapılarını açan iki anahtar; sabır ve namaz… Ömrü namazla dokumak, sabırla mümkündür ancak. Maiyyet burcuna, sâbirûn sarayına namazla varılır ancak.
Ne mutlu nefsi ve ehli adına ömrünce namaz sorumluluğu taşıyana! Çünkü ona Allah’la beraberlik müjdesi var.
Şüphesiz, Allah bizi seviyor ve bizden de sevgimizi ibadetle ızhar etmemizi istiyor. Nihayetinde Efendimiz gibi, her ameli namazla süslememizi istiyor. Onun her vesileyle ashabına tembih ettiği gibi, yakınlarımızı namazda gözetmemizi istiyor.
Âyet-i kerimede: ; “Ailene namazı emret. Kendin de ona sabırla devam et. Biz senden rızık istemiyoruz; (aksine) seni biz rızıklandırıyoruz. Güzel sonuç takvâ sahiplerinindir.” (Tâhâ 20/132) buyruluyor.
Namaz kaygusu yüreğimizde, bütün endişelerin fevkinde olacak. Çünkü o, can bedende oldukça devam eden muazzam bir sorumluluk. Ondan bıkmak, usanmak yok; namaz sabırla, sabır namazla beraber çünkü.

Âyet-i kerimede; “Ailene namazı emret. Kendin de ona sabırla devam et. Biz senden rızık istemiyoruz; (aksine) seni biz rızıklandırıyoruz. Güzel sonuç takvâ sahiplerinindir.” (Tâhâ 20/132) buyruluyor.

Ne kadar önemli bir husus!

Allah (cc) O'na itaat edeni de etmeyeni de, O'nu bileni de bilmeyeni de rızıklandıryor...

O isteseydi, rızkı, sadece kendine tabii olanlara verir ve herkesi de kendine ram ederdi. Oysa O, kendine iman, itaat ve amel konusunda herkesi serbest bırakmış... Amaa, tabii ki "O Büyük Gün" e kadar...

Ne büyük merhamet, ne büyük sabır, ne büyük rahmet...