çocukla Iletişim

hannane · 17.05.2007, 23:18

İletişim kişiye değil, kişiyle yapılır. “Ne” söylediğinizden çok daha önemli olan “nasıl” söylediğinizdir.

Siz konuşurken çocuğunuz susup dinliyorsa, boşa konuşuyorsunuz demektir.

Çocuğunuza düşünce ve duygularını ifade etme fırsatı verin ve cevap veriyor diye ona kızmayın!

Çocuklarla anlaşmanın en iyi yolu, onlara iyi niyetle yaklaşmaktır.

Bir tartışma sırasında asla birkaç problemi birlikte çözmeye çalışmayın! Konuları teker teker ele alın!

Çocuğunuza doğru bilgi verin! “Nasıl olsa anlamaz.”, “Bunu onun iyiliği için yapıyorum.” gibi gerekçelerin arkasına sığınmayın!
Çocuğunuzun yanlışlarını söyleyerek onun doğru davranmasını sağlayamazsınız.

“Ellerini yıka!”, “Dişlerini fırçala!”, “Odanı topla!” demek yetmez.
Söylediklerinizi çocuğunuzla birlikte yapar ve bu arada onu takdir ederseniz istediğiniz sonuçları elde etme şansınız artar.

Çocuğunuzu dinleyin! Böylece onun duygu ve problemlerini öğrenme şansınız olur.

Kendisini sıkıntıya sokan her hadiseden sonra, “ne sonuç çıkarttığını” sorarak, “ders almasına” ve “tecrübe kazanmasına” yardımcı olun!
O sırada, onunla asla tartışmayın! Ders vermeye kalkmayın! Mutlaka gerekiyorsa bunları daha sonra, duyguları yatıştıktan sonra yapın!

Çocuğunuzu kendinize düşman etmek istemiyorsanız, bir başarısızlığından sonra “Ben sana demedim mi?” demeyin!

Ona kavga etmeden ve bağırmadan haksızlıklara karşı çıkmanın mümkün olduğunu gösterin!

Çocuğunuzu dinlerken, mutlaka yüzüne bakın! Kendisine önem verildiğini hissedecektir.

Çocuğunuzla iddialaşmayın! Yumuşak bir sesle “Ben böyle düşünüyorum” deyin ve susun!

Çocuğunuzun yaptığı bir şeyden hoşlandığınızda, bunu sebebiyle belirtin!

Unutmayın ki, iyi arkadaşlık, paylaşılan ortak heyecanlarla gerçekleşir.

bcetin811 · 17.05.2007, 23:45

Allah razı olsun efraill kardeşim çok güzel bi konuya değinmişsin..Gerçekten çocuklarla iletişime geçmenin temelinde işin duygusal boyutu değil,mantıksal boyutu önemlidir..Her anne-baba çocuğunu kucağına alır öper koklar..ama olmadık bir zamanda verdikleri en küçük tepki bile çocuğun güvenini sarsabilir..Geçen bir kitapta çok güzel iki oyun okumuştum..Gerçekten mantıklı bir ebeveynin çocuğuyla nasıl iletişim kurması adına güzel bir örnek...

Oda toplama oyunu:''İşten eve yorgun argın gelen anne, çocuğun odayı dağıttığını görünce kan beynine sıçrar ve derhal sinirli bir şekilde odayı toplamasını söyler..Peki bunu çocuk nasıl algılayacaktır??Her oyun oynadıktan sonra oyuncaklarını toplamaya üşünecek, gereksiz tatsızlık çıkaracaktır..''
İşte burda çok güzel ve eğitici bir oyun devreye giriyor..Elinize bir büyük çamaşır sepeti ya da karton alıyosunuz ve trencilik oynuyorsunuz..Çocuğunuz trenin en son vagununu oluşturuyo ve siz sadece en öne geçip tren sesi çıkarıyosunuz..Çocuk bir yandan sizinle oyun oynamanın zevkini çıkarıyor bir yandanda tren için gerekli olan kömürleri(oyuncaklarını) toplayıp vagona(çamaşır sepetine) dolduruyor..Bu müthiş oyundan sonra hem siz mutlu oluyorsunuz hem de çocuğunuz...

İddaa oyunu:''Şampiyonlar Ligi'nin son haftası ve televizyonda müthiş bir derbi maçı izliyorsunuz..Çocuğunuz siz televizyon izlerken önünüze geçiyo ve o anda çok güzel bir pozisyonu kaçırıyosunuz..Bu durumda sinirlerinize hakim olamayarak çocuğunuza çok kırıcı laflar söyleyebilirsiniz..Peki bu durumda ne yapmalı??
Eğer çocuğunuz televizyonun önünden çekilmeme konusunda gerçekten kararlıysa onunla iddaya girin..''Oğlum iddaaya girerimki sen televizyonun önünden çekilemezsin''..Çocuk bu andan itibaren farklı düşünmeye başlar ve sizin olumsuz verdiğiniz cümleye tam tersi reaksiyon vereceği için olumlu düşünmeye başlar..''Hayır baba çekilirim''..ve siz tekrar çekilmeyeceği konusunda iddaaya devam edersiniz..Ve 5 snye sonra çekilip yanınızda oturduğunu görebilirsiniz..

Çocuk büyütmek ne kadar zor gibi gözüksede, onun sizin gibi düşünemeyeceğine kanaat geçirip herşeye sabırla yaklaştığınız zaman gerçek anlamda çocuğunuzu kazanmış olursunuz...