hüma-gül

Kardesim lütfen arkadasimiz bi soru sormus ve cevabini almis.Pohpohlanacak bi durumda yok burada.islami kücük yasta ögrenmek cocugun akil ve ruh sagligini bozmaz bilakis cocugu dahada akilli yapar.Kapali bir toplum derken ?Acarsan memnun olurum.İslamiyet, ahlak ve ilme en büyük kıymeti verip, cahilliği ve ahlaksızlığı reddeder.. Onun için her anne ve baba, çocuğuna ilmi, ahlaki ve dini görevlerini öğretmelidir. Öğretmezlerse mes’ul olurlar. Çünkü, her çocuk sevmeyi, sevilmeyi, saygıyı burada öğrenir. Disiplin ve düzenli hayata burada alışır. Allahü tealaya inanmayı, Peygamber sevgisini, vatan-millet aşkını, gelenek ve göreneklerine saygıyı hep burada öğrenir. Çocuklar altı yaşlarına kadar kişilik özelliklerini aileden alırlar.

alina

Ne güzel çocuklar altı yaşına kadar aileden alırlar demişsin.
Çocuk doğrulu dürüslüğü iy ahlakı ailesinden alır ama bunu kişi insan olmayı gerektirdiği için yapmalı.Dünyada biliyor musunuz hangi din bir insana kötü birşey yapmayı öğütlesin.

Birde şurdan baklaım hiçbir inancın mensubu olmayan aileler var.Onlar hiç bir inancı kabul etmedikleri içim çocuklarını kötü şeyler öğretecek değiller ya.
Anlatmak istediğim insana dair güzel olan ne varsa illaki bir dinle öğretilmesi gerekmiyor.

__________________
PİRSULTAN KIZIYIM BENDE BANAZDA
KANLI YAŞ AKITTIM BAHARDA YAZDA
DEDEMİ ASTILAR KANLI SİVASTA
DAR AĞACI AĞLAR PİRSULTAN DEYU

seyfullah putkıran

yerinde bir tespittir... uygundur hatta çocuğunuza verebilicek en güzel hediyedir.. böylelikle kabirden sonra amel defterinzide kapanmıcaklardan olabilirsiniz...
İmam-ı Azam beş veya altı yaşlarında, Kur’an-ı hatim etti. Dokuz yaşında hafız oldu.

__________________
Bin sene de okusam ne biliyorsun diye sorsalar bana ?
HADDİMİ BİLİRİM derim....

“Rahmân'ın (has) kulları onlardır ki, yeryüzünde tevazu ile yürürler...Kendini bilmez kimseler onlara laf attığında (incitmeksizin) “Selam!” derler (geçerler)” (Furkan 25/63)

Rahmet4

meslek konusuna katiliyorum ama inanc meselesine katilmiyorum. bir cocuk kendi dinini nasil bulabilirki? inanc bilgisi olmadan cocugu asla yetistiremeyiz iyiyi kötüyü anlatmakla cocuk yetisemez.... bunalima girer ne oldugunu unutur ama inanci ona kimligini verir görevlerini bildirir onu kontrol altinda tutar. görüyoruz serbest olan gencleri ne yapiyorlar nasil iyi kötüyü ayirt edebilmislermi hangi dine ne olduklari belli degil??? bir insanin cobani olmasa onu kurt kapar . uyusturucu alkol ilk okul yastaki cocuklara kadar düstü. sebebleri sizce ne olabilir serbestligin faydalarimi yoksa inancsizligin zararlarimi diyelim

alina

Nasıl mı bulur? Bunun için gerekli eğitimi aldığı zaman bulabilir.Eğitim niçin verilir.
İnsanların akıl yolu ile tercihlerini yapabilmesi için

Bu bilimsel bir açıklama mı yoksa sizin kendi tecrübelerinizden edindiğiniz bir fikir mi?
Bunalıma girmemek için kişinin sosyal yaşam şartlarını iyileştirmek lazım.
Dinden dolayı bunalıma girildiğinide sizden duydum.

hangi din mi?Sordunda söylemediler mi.Sence bir dinin kıstası ne.Hnagi dinden olduklarını anlamak için nasıl olmaları gerek.

Siz koyun oldukça çoban aramaya devam edersiniz.En iyisi mi ne koyun olun nede çoban arayın.

Hep övünmüyor musunuz.Türkiyenin %90 nı müslüman diye.Çoğunluğuda din eğitiminin zaten küçük yaşlardan itibaren veriyor.Demek ki dinde uzak tutamıyor bunlardan.
Ben hiçbir şeyin nedenini inanca bağlamam.Allah bir akıl vermiş ve onu kullanabilme yetisi.Ama diyorsanız ki yok akıl ve yeti yok evet ihtiyacı var bu koyunların bir çobana

sevgilerimle

__________________
PİRSULTAN KIZIYIM BENDE BANAZDA
KANLI YAŞ AKITTIM BAHARDA YAZDA
DEDEMİ ASTILAR KANLI SİVASTA
DAR AĞACI AĞLAR PİRSULTAN DEYU

hüma-gül

Ama cocuklar bir hamur gibidir ona sekil vermek anneye ve babaya düser.Bundan sorumludurlar,islami onlar ögretmek zorundadir.Ama cocuk bunu alir yada almaz bu ona kalir ama anne ve baba bunu ögretmek zorundadir.

hannane

demişsin buraya kadar hem fikiriz.Ama ebeveynin tek sorumluluğu bu değildir..
“Çocuk büyüdüğünde inancını nasıl yaşayacağına kendisi karar versin” demişsin.Bu sözden çıkan bir başka anlam da, dine yaklaşım biçimiyle ilgili. Bu düşünceyi dillendirenlere göre, din insan hayatının dışında matematik ya da felsefe gibi “kapalı” bir sisteme benziyor.

Dine bu şekilde bakıldığında, hakikaten, çocuğun dinle on beş yaşından sonra tanıştırılmasında hiçbir sakınca yokmuş gibi görünüyor. Hatta, içinde birçok inanç öğesi de barındıran böylesi bir yapıyı çocuğun aklı erdikten sonra tanımasının daha sağlıklı bile olabileceği akla makul geliyor.

Yine, toplum tarafından kabul edilmiş bu durum , ciddi bilgi eksiklikleri ve yanlış tariflerle dolu. En başta dini yanlış tarif ediyor. Din, bu bakışta resmedildiği gibi, matematik, felsefe ya da onlar gibi bilgi branşlarına benzemez. Onların türünden değildir. Din tüm mekânları, bütün zamanları kuşatan, hayatın her karesini, insan hayatının her dönemini kapsayan bir “bütün”dür. Bu bütün, insanın bedenlendiği yaratılışından çok önce, ruhlar âleminden başlar. Cenin halinden doğum anına, doğum anından ölüm anına, ölüm anından mahşere ve sonrasına kadar sürer. Bu kapsamlı tabiatıyla din, metafizikle beraber fiziği, gaybla beraber görünen âlemi, ruhla beraber bedeni, ölümle beraber hayatı, ilimle beraber ameli, meyveyle beraber tohumu, olgunlukla beraber toyluğu, yetişkinlikle beraber çocukluğu da içine alır.

Dinin hayatın dışında olduğunu iddia edenler, dinin hayatın dışında olmasını isteyenlerdir. Kendi yaşamlarında dinin yeri yok diye, bunu “evrensel bir doğru”ymuş gibi sunmaya ve empoze etmeye çalışıyorlar. Kendi iç dünyalarından kovdukları dini, olabildiğince uzağa, “hayatın dışı”na itmeye gayret ediyorlar.

Dinin kendisi, asla hayatın dışında olan, hayatın dışında kalan ve buna razı olacak bir yapıda değildir. İnsanın en mahrem yönlerini ihtiva eden, ruhî ve nefsî hâlleri hakkında bile sayısız düzenleme getiren, insanın niyetiyle bile ilgilenen; ama bunun yanı sıra ailevî, içtimaî ve uhrevî boyutlarıyla sadece yaşamın değil varoluşun (evet, varoluşun) tamamını kuşatan bir din, nasıl olur da “hayatın dışında” diye tarif edilebilir?

Din hayatın dışında değildir, sadece hayatın dışını da kapsar.

Alıntı:

Bence insanları meslekleri inançları konusunsa serbest bırakmak lazım.

kesinlikle insanları meslek seçerken özgür bırakmak lazım ama inanç husunda aynı fikirde değiliz..Zira ,Hakiki özgürlük dindedir ve “din ile”dir. Rab terbiyesi, insanı dünyanın köleleştirici maddi sebeplerinden kurtarır, onu yükseltir ve dünya şartları içinde bile olsa semavî bir varlık haline getirir.

Alıntı:

Bunu buraya yazan kişi zaten kararını vermiş.Ama sanırım biraz pohpohlanmaya ihtiyaç duymuş.

Lütfen uslubumuza dikkat edelim..Bazı farklı düşünceleri dile getirirken birbirimizi kırmayalım..Hekimoğlu İsmail'in köşe yazısından bir alıntı yapıyorum..küçük yaşta din eğitiminin ne derece önemli olduğunu daha iyi anlamış oluruz vesselam...

cocuklarimiz ilahi bir emanettir

Cocuklarin kendilerine mahsus hususi dünyalari,genis hayalleri vardir.
Kalpleri henüz günah kirleri ile sâfiyetini kaybetmemiştir. Ruhları bembeyaz bir kâğıt gibi her türlü nakışı işlemeye müsaittir. Gözlerini dünyaya yeni açan bu masum varlık, bize en büyük İlahî bir emanettir. Bu emaneti ihmal etmek ise en büyük hıyanettir!..

Çocuk, daha erken yaşlarda çevresini taklitle hayata başlar. Taklit ettiği şeyler ne kadar mükemmel, ne kadar İslamî yaşayışa uygun olursa, edineceği alışkanlıklar da o derece mükemmel ve İslamî olur.
Doğan çocuğun kulağına ezan okumanın sünnet oluşunda derin hikmetler vardır. Bu belki telkinde ilk merhaledir.
Ailenin İslamî bir hayat yaşaması, çocuğun yetişmesinde en tesirli unsurdur. Bu hususu dikkate alarak ebeveynin, küçük de olsa şahsî kusurlarını çocuklarından gizlemesi, onlara kötü örnek olmaması gerekir. Misafir kabul etmek istemediği zaman çocuğuna, "Kapıya git, babam evde yok, de." diyen baba, evladını yalancılığa ve sahtekârlığa alıştırdığının farkında mı?.. Çocuk terbiyesi hususunda başvurulması gereken yolları şöylece sıralamak mümkündür:
Çocuğa daha küçük yaşlarda yavaş yavaş birtakım dinî telkinler yapılmalıdır. Allah ve Peygamber sevgisi çeşitli vesilelerle kalbine yerleştirilmelidir. Bunu temin etmek için imanla ilgili vecize ve metinler ezberletilebilir. Bunlar hayat boyunca çocuğun ruhunda derin izler bırakır.
5-6 yaşından itibaren Kur'an-ı Kerim öğretilmeye başlanmalı, bazı sûreler ezberletilmelidir.
7 yaşından itibaren dinin amelî vecibeleri öğretilmeli, tatbikine gidilmeli. Bunun başında namaz gelir.
Bugün çocukların elinde dolaşan kitaplar, İslamî terbiye ve ruhtan çok uzak, ahlaksızlığı, anarşiyi teşvik eden eserlerdir. Bunların yerine İslamî kahramanlık destanları, mertlik, fedakârlık gibi ulvî duyguları telkin edecek eserler verilmelidir. Çocuk okumalı ki soru sorsun.
Çocuğun hareket tarzı üzerinde arkadaşın mühim tesiri malumdur. İyi örnek olabilecek çocuklarla gezmeli, oynamalı. Bazen iyi bir arkadaş; ana-baba, öğretmen kadar hatta daha fazla gençlerin hayatına müessir olur.
Çocuğun yaşı biraz ilerleyince ona bir şahsiyet vermek gayesi ile konferanslara, dinî sohbetlere götürmekte fayda vardır.
Çocuğu dövmek, onu terbiye etmek yerine onu ya aptallaştırır ya da korkunç bir adam haline getirerek isyan etmesine sebep olur. Zaten ileride işe yarayacak olan çocuk yaramaz olur. Yaramaz olması zekâsının alametidir. Çocuk masumdur. Hayırsız çocuk yoktur. Allah hayırlı ana-baba versin.
Babam okula gidip öğretmenlerimle konuşmak istemezdi. Ben sınıfta kalınca kızdı, bağırdı, çağırdı. Halbuki ben okula başladığım andan itibaren babam okula gelip sık sık durumumu sormalıydı. Başarısızlığımın sebebini öğrenmeliydi. Bütün öğretmenler zekâmı överlerdi; amma ben ders çalışmıyordum. Babam neden ders çalışmadığımın sebebini öğrenmeliydi. Bir komşumuz vardı. Çocuğuna okulda bir problem sormuşlar: "Çözemedik. Yardım edin." diye ağlayarak yalvarmıştı kadın. Çocuğa anlattım nasıl çözeceğini. "Ne zaman istersen gel." dedim. Dikkatimi çekmişti. Anne-baba çocuklarına yardım edemeyince üzülmüşlerdi. Yardım edecek adamı arayıp bulmuşlardı. Çocuk baskıyı sevmez. Torunlarıma tek söylediğim, "İnşallah siz İslam'a hizmet edeceksiniz." "İnşallah!" diyorlar. Başka ne desem "İnşallah." demezler. İnsanların en gururlusu çocuklardır. Çocuğa "Sus be!" diye bağırsam öyle ağlar ki... Niye? Gururu incindi... Kundaktaki çocuğa bile annesi sert baksa, çocuk ağlar. Bir gün kızımla pazara gitmiştik. "Kızım elini ver, kaybolursun." dedim. "Niye kaybolayım? Ben yolumu biliyorum!" diye bağırdı. Biraz sonra dedim ki, "Kızım elimi tut. Ben buraları bilmiyorum. Sen biliyorsun. Kaybolmayayım." Çocuk hemen elimi tuttu. İşte oldu! "Uslu ol, yaramazlık yapma." diyorlar. Onlar mı çocuk, biz mi? Ağacı diktik. Sonra, "Yahu ağaç, hadi meyve versene." desek, itsek, tekmelesek, ağaç kurur. Fidan parmak kadar boyda, "Meyve vermedi." diyorlar. Ahmaklık... Çocuk bu!.. Biz neci oluyoruz da Allah'ın planını değiştirmeye kalkıyoruz?

__________________

Bilge-İnsan

Rahmet4

1 ne gibi egitim verilmeli cocuklara aciklarmisiniz ???
2 bu benim kendi görüsüm
3 almanyada sosyal yasam sartlari cok iyidir ama yinede genclerin cogu intihar girisiminde bulunmuslardir. neden olmasin dini olmayanin bunalima girmesi daha kolaydir.din ona güc, sabir,her seye karsi dayanmayi ögretir.... v
4 kimse övünmüyor türkiyenin yüzde 90 müslüman diye bilakis ben yüzde 90 degil yüzde 10 görüyorum digerleri sadece nufus cüzdaninda yazili müslüman olduklari
5 din kimlik degildir yasanir tasinmaz
6 terbiyesizlik etmeyin siz kim oluyorda benim icin karar verebiliyorsunuz haddinizi bilin size kalmamis benim koyun coban olmam.biraz kendinize ceki düzen verin burada insan gibi görüslerimizi yaziyoruz kimseye hakaret etmeden
7 size akil ve yetki yok diyen olmadi?? akil bir yere kadar bizi ulastirir ama din sonsuzluga... evet hepimizin bir cobana ihtiyaci var sizin bile siz anne babaniza hicmi danismadiniz? herseye kendinizmi karar verdiniz

münevver

Bir kere önden uyariyim edebinle takin ben senden büyüm. Allah allah ne bicim insanlar var...
beyin yikamak mi diyorsun sen kuran öretmeye bu ne mantik bu ne anlayis....bir müslüman kurani bilmeden yasayamaz ve ben bir anne bir emanetci olarak rabbimin verdigi emaneti en erkenden güzel bir sekilde Allahin kendisini tanitmak istiyorum...hafizlik sanki kötü birsey ben cocugumu egitirken onu gözlemlerim ne zaman bunalir veyahut ters etki yapar en erkenden fark edip müdahale ederim...benim istegim bir alim olmasi cocugumun ya benim hayalim bu en icten istegim...böyle bir eser birakmak bu dünyaya ya neden yapamiyayim en azindan denemek istiyorum sikmadan cocugu usandirmadan islamin güzelligini sevdire sevdire ben egitimli bir insanim cahilce islami ögretmeye kalkismam ama büyük alimler erken hafiz olmus benim hatirimda3 kaldi ama yanilmisim demekki 5 yaslarindaymis ..nekadar erken o´kadar iyi bence bence cünkü asil büyünce 6 yasi asinca cocuklar sikilirlar ve egitimi red etmeye baslarlar ..benim tek merakim ne zamandan itibaren butür hafizlik icin yas uygun olur pof poflanmakla ne alaka ....sen simdi bana körü körüne cocugu büyüt aman sonra pof pof sanarlar mi diyorsun????Buraya üye olmamin amaci bilgilenmek bu zamanda her kitapa güvenilmiyor...zamanda bulamiyorum acikcasi sorularim cevabina
bu forum o yönden süper her sorunun cevabi aliniyor allah razi olsun allah dostlarindan!!! Gerci senle bu sekilde muhatap olmak yanlis senin daha akil bagin oturmamis ...cocukla cocuk oluyorum bende....Ve ayrica daha coook insallah bu tarz sorularimi gidermek icin konu acicam kim ne derse dersin...allah allah sizin benim hakkimda iyi deseniz ne yazar kötü derseniz ne yazar...Ben isik arayan bir kara ruh..ve bu isiga ulasmak icin bu tarz sözler viz gelir usandirmaz beni....