 Sessiz Fırtına
Bir gece yarısına daha yaklaşıyorum düşünceli,
Etraf sessiz, yanı başım da yalnızlığım.
Bir yalnızlık ki; adı değişse de, özü değişmeyen,
Görünüşte bitse de, içimde sürüp giden her daim.
Aynada bir suret,
Ölü bir ruhun izlerini taşıyan.
Gözaltlarına kara bulutlar çökmüş,
Acının, çilenin, cefanın çürütemediği gözaltlarını,
Ayrılıklar çürütmüş.
Bir çift göz, ışığını kaybetmiş,
Boş manalarla baktıkça bakan,
Baktıkça yanan, gözlerine.
Yandıkça tükenen, çaresiz,
Tükendikçe düşünen, belirsiz.
Düşündükçe bir boşluk,
Her seferinde içine çeken beni.
Öyle ki, tutunacak bir dal bulamadığım,
Bir boşluk ki, sonsuz.
Boş olsa da bir şeyler aradığım,
Arasam da bulamadığım.
Düşündükçe battığım,
Battıkça boğulduğum,
İçinden çıkamadığım, istesem de olmayan,
Kurtulamadığım, kapkara,
İyi-kötü hiçbir şeyi bulamadığım bir boşluk işte.
Bir ben ki, tanıyamadığım.
Bakınca gözlerine, ışığıyla ısıtan önceleri.
Umudu olmasa da, farkında olan yaşadığının.
Ben o boşluğa düşeli, ışığı da söndü gözlerimin.
Ben, bana yabancı o boşluğa düşeli.
Sorsan, farkında mıyım ki yaşadığımın?
| 
Normal
