berfut

Adı, Her Neyse!...

Gitmek var, kalmak var. Gitmeye karar vermek, kalmaya mahkum olmak var. Dünyanın bin bir türlü hali var yani. En kötüsü de, sonuçta ayrı düşmek var iki gözüm.Yalandan yanlıştan, beceriksizlikten, sorumluluktan, sorumsuzluktan, kaçıştan, gurbetin çağırışından, velhasıl pek çok nedenden dolayı ayrı düşüyoruz işte…Dilimizden koptuk. Dilimiz döndüğünce de anlatmaya çalışıyoruz. Kökümüz, kültürümüzden kopup iki arada bir derede sıkışıp kaldık. Ruhen göçebe insanlarız biz. Göçebeliğin tüm kurallarını sonuna dek zorlayarak evimiz, köyümüz, kentimiz ve hatta ülkemizden koptuk. Yaban ellerde, değersiz ayrık otları gibi dikilmiş duruyoruz. Ayrık otu ne kadar dikse, o kadar işte! …Yaşıyoruz yani; yaşamaya devam ediyoruz. Yaşamak, önce ayrı düşüp sonra da ayrı düşmenin çilesini yaşamak değil midir zaten. Ne tür bir kısır döngüdür bu? Kaç üstü kaç oluyor cezamız? ...

Bana kalırsa uzun süre dert çekmez insanoğlu. Onarılır bir biçimde. Doğa onarır onu. Aslında kahır çeken gönüldür. Gönül darbe yemeye görsün bir kez. İflah olmaz, iflah da etmez artık. Bazı felaketlerin alameti yok ki. Ayrı düşmek de öyle bir şey işte. Bir bakarsın ki aniden, uyarılmaksızın ayrı düşüvermişsin. En ağır ceza da sevdadan ayrı düşmeye kesilir. Sevdası ayrı gönül ne işe yarar ki? Gönül’e heyecan, telaş ve hüznü veren sevda olmayınca, at o gönül’ü çöpe; sonra da ebediyen boşalt kutuyu gitsin! ...Ne yapmalı o halde? Yaşamanın, ayrı düşüp eksilmek olduğu bir dünyada bizleri yeniden yaratmayı beceren sevgi, sevda, aşk, bağlılık veya adı her neyse, ona sahip çıkmalı sanırım. O “adı her neyse” var ya; işte insanı yaşama bağlayan ve hayatta tutan köklerin ta kendisidir o.

Gönül, sevda, çile, ayrı düşmek ve ayrılık. Karatahtamda bunlar var bugün. Ben düşünüyorum. Bana katılmaz mıydınız? Katılmasanız da olur. Ben sözümü söyledim, o da yeter. Yaşamı çoğaltan ve tenhalığı yok eden o “adı her neyse” den ayrı düşmek en kötüsü gönül gözüm, iki gözüm, gözlerim. Sahip çıkın tüm sevgilere! .....

...............

__________________