basbas

* Yıllar önce Stanford Hastanesi'nde gönüllü olarak calıştığım zaman,cok ciddi ve az rastlanan bir hastalığa yakalanmış “Liza” adında bir kız tanıdım.

İyileşmesi için bir tek yol vardı,beş yaşındaki erkek kardeşinden kan nakli yapılması gerekiyordu.Erkek kardeşi aynı hastalığın üstesinden gelmişti ve vucudunda hastalığı yenebilecek antikorlar oluşmuştu.
Doktor bu durumu Liza'nin erkek kardeşine açıkladı ve ona ablasına kan vermeyi isteyip istemediğini sordu.
Küçük çocuk bir an tereddüt etti ve derin bir nefes aldıktan sonra...

"Evet, eğer Liza kurtulacaksa veririm" dedi.

.Kan nakli yapılırken,küçük çocuk ablasının yanındaki yatakta yatıyor ve ablasının yanaklarına renk geldikçe bizimle birlikte gülümsüyordu.


Başını kaldırıp doktora baktıktan sonra titreyen bir sesle,
"Hemen mi öleceğim?" diye sordu.

Sonradan anladık ki yaşı çok küçük olduğu için,doktorun sözlerini yanlış anlamış ve kanının tümünü ablasına vermesi gerektiğini düşünüp onu kabul etmişti.
Yani öleceğini sanmıştı, ama bunu göze almıştı

Başkasını kendine tercih etmeye “isar ruhu” denir. Bugün buna her her şeyden çok ihtiyaç vardır.