 Keşke hiç keşke demeseydim keşke...
gün gelir
duymaz olur kulakların,
görmez olur gözlerin,
yazmaz olur kalemin
tebessüm bile edemez dudakların
tüm varlığını keşkeler kaplar
yanlışmışım dersin ya
işte o an senin
son nefesin...
inanışlarının karşılığının olacağını hisseder
soğumaya yakın bedenin
ve gülmeyen yüzün güler
ya da pişmanlığın ateşi,
soğumuş bedeninin içine
kar alevi gibi düşer!
duymayan kulakların,
görmeyen gözün
yazmayan kalemin,
yakarışlarınla inler
artık keşke demeye
varmaz olur dilin,
keşke hiç keşke demeseydim
KEŞKE...
|